കേരളത്തിലെ പൊലീസ് ഭരണത്തെക്കുറിച്ച് സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും ആശങ്ക കയറിവരികയാണ്. ഒരു പൊലീസ് സ്റ്റേഷൻ്റെ വാതിൽ പൗരന് സുരക്ഷയുടെ വാതിലായിരിക്കണം. ഭയത്തിൻ്റെ വാതിലാകരുത്. പൊലീസ് ജീപ്പ് നിയമത്തിൻ്റെ അടയാളമായിരിക്കണം. മർദനത്തിൻ്റെ ചിഹ്നമാകരുത്. യൂണിഫോം ജനങ്ങൾക്ക് വിശ്വാസം നൽകേണ്ടതാണ്. അത് കണ്ടാൽ ഒരു കുടുംബം വിറയ്ക്കുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് കാര്യങ്ങൾ പോകുന്നുവെങ്കിൽ, അത് ഒരു വകുപ്പിൻ്റെ മാത്രം പരാജയമല്ല; സർക്കാരിൻ്റെ ധാർമിക പരാജയമാണ്.
കുണ്ടറ കുരീപ്പള്ളി കുളത്തിൻകര കടയിൽ വീട്ടിൽ ബദറുദ്ദീൻ്റെയും ആരിഫ ബീവിയുടെയും മകൻ സിയാദിൻ്റെ (36) മരണത്തെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഉയർന്നിരിക്കുന്ന സംഭവവികാസങ്ങൾ കേരള മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതാണ്. കള്ളക്കേസിൽ പൊലീസ് കസ്റ്റഡിയിലെടുത്ത് ക്രൂരമായി മർദിച്ച യുവാവ് വാരിയെല്ല് തകർന്ന് മരിക്കുകയായിരുന്നു. ജൂൺ 16ന് അർധരാത്രിയാണ് അയൽവാസിയായ ആൺകുട്ടിയെ കാണാനില്ലെന്ന സഹോദരിയുടെ പരാതിയിൽ ചോദ്യംചെയ്യാൻ സിയാദിനെ കുണ്ടറ പൊലീസ് പെരുമ്പുഴയിലെ ഭാര്യവീട്ടിൽനിന്ന് പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോയത്. സിയാദ് അപസ്മാരത്തിനുള്ള മരുന്നുകഴിച്ച് ഉറങ്ങുകയാണെന്ന് ഭാര്യയും മകളും കരഞ്ഞ് പറഞ്ഞിട്ടും എസ്.ഐ. അതുൽ, സിവിൽ പൊലീസ് ഓഫീസർ ശ്രീജിത് എന്നിവർ ചേർന്ന് ബലമായി ജീപ്പിൽ കയറ്റി.
ജീപ്പിൽ ഡ്രൈവറെക്കൂടാതെ പരാതിക്കാരിയായ 15കാരിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോകുംവഴി കോവിൽമുക്കിൽ ജീപ്പ് നിർത്തിയശേഷം സിയാദിനെ ക്രൂരമായി മർദിച്ചതായി പരാതിക്കാരി പിന്നീട് സിയാദിൻ്റെ ഭാര്യ സാലിയയോട് പറഞ്ഞു. കുനിച്ചിരുത്തി മുതുകിൽ സിവിൽ പൊലീസ് ഓഫീസർ ശ്രീജിത്താണ് മർദിച്ചത്. സ്റ്റേഷനിൽ സി.സി.ടി.വി. ക്യാമറയുണ്ടെന്നും അവിടെ ചെന്നാൽ ഇത് നടക്കില്ലെന്നും പറഞ്ഞായിരുന്നു മർദനം.
സിയാദ് 17ന് പുലർച്ചെ ഭാര്യയെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് പൊലീസ് ഉപദ്രവിച്ചെന്നും റിമാൻഡ് ചെയ്യുമെന്ന് പറഞ്ഞെന്നും വേഗം സ്റ്റേഷനിൽ എത്തണമെന്നും പറഞ്ഞു. ഇതിനിടെ കാണാതായ കുട്ടിയെയും കൂട്ടി അച്ഛൻ സ്റ്റേഷനിലെത്തി. സഹോദരിയുമായി വഴക്കുണ്ടാക്കി മാറിനിൽക്കുകയായിരുന്നെന്നും സംഭവത്തിൽ സിയാദിനു പങ്കില്ലെന്നും കുട്ടി പൊലീസിന് മൊഴിനൽകി. തുടർന്ന് സിയാദിനെ വിട്ടയച്ചു.
മർദനമേറ്റ് അവശനായ സിയാദ് സമീപത്തെ പ്രാഥമികാരോഗ്യകേന്ദ്രത്തിലും കുണ്ടറ താലൂക്കാശുപത്രിയിലും പിന്നീട് ജില്ലാ ആശുപത്രിയിലും ചികിത്സതേടി. വിശദ പരിശോധനയിൽ വാരിയെല്ലിന് പൊട്ടലും അണുബാധയും ഉണ്ടെന്ന് സ്ഥിരീകരിച്ചു. ആരോഗ്യനില വഷളായതോടെ തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കൽ കോളേജ് ആശുപത്രിയിലേക്ക് മാറ്റി. 25ന് മരിച്ചു. സ്വകാര്യ ബസ് ഡ്രൈവറായിരുന്ന സിയാദിൻ്റെ മരണത്തെ ഒരു സാധാരണ സംഭവമായി കാണാനാകില്ല. ഒരു കുടുംബത്തിൻ്റെ ആധാരം പോയി. മുഹമ്മദ് അമീൻ്റെയും ആയിഷയുടെയും അച്ഛൻ പോയി. സാലിയയുടെ ആശ്രയം പോയി. പൊലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്കുള്ള ഒരു യാത്ര ഒരു വീട്ടിലെ ജീവിതത്തെ ഇങ്ങനെ തകർത്തുവെങ്കിൽ, അതിൻ്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ആരാണ് ഏറ്റെടുക്കുക?
ഇതിന് കുറച്ച് ദിവസം മുമ്പാണ് പത്തനംതിട്ട കൂടലിൽ വ്യാജ പീഡനപരാതിയുടെ പേരിൽ കസ്റ്റഡിയിലെടുത്ത 20കാരന് പൊലീസ് മർദനമേറ്റത്. ഒരു 13കാരിയുടെ ലൈംഗികാതിക്രമ പരാതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട അന്വേഷണത്തിൽ പ്രോട്ടോകോൾ ലംഘനവും പൊലീസിൻ്റെ പീഡനവും ഉണ്ടായതായി സ്പെഷ്യൽ ബ്രാഞ്ച് ഡി.വൈ.എസ്.പി. റിപ്പോർട്ട് നൽകി. തുടർന്ന് കൂടൽ എസ്.ഐയെ മാറ്റി. തെറ്റായ പരാതിയാണെന്ന സംശയം ഉയർന്ന കേസിൽ പോലും പൊലീസിൻ്റെ ആദ്യ പ്രതികരണം നിയമപരമായ സൂക്ഷ്മതയല്ല, ബലപ്രയോഗമായിരുന്നുവെന്ന വസ്തുത ഭയപ്പെടുത്തുന്നതാണ്.
ആവർത്തിക്കുന്ന ഇത്തരം സംഭവങ്ങളാണ് മലയാള മനോരമയെപ്പോലും “ഇതാവരുത് പൊലീസ്” എന്ന് എഴുതാൻ നിർബന്ധിച്ചത്. മനോരമ സാധാരണയായി യു.ഡി.എഫിനോട് സൗഹൃദപരമായ രാഷ്ട്രീയവായന പുലർത്തുന്ന പത്രമാണെന്ന് എല്ലാവർക്കുമറിയാം. അതേ മനോരമ തന്നെ യു.ഡി.എഫ്. സർക്കാരിൻ്റെ പൊലീസ് ഭരണത്തെ എഡിറ്റോറിയലിലൂടെ വിമർശിക്കേണ്ടിവരുന്നത് ചെറിയ കാര്യമല്ല. അത് ഒരു വാർത്താപരമായ പ്രതികരണം മാത്രമല്ല. ഭരണത്തിൻ്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തെറ്റായി പോകുന്നു എന്ന മുന്നറിയിപ്പാണ്. പൊലീസ് സ്റ്റേഷനുകളും ജീപ്പുകളും മർദനത്തിനുള്ള ഇടിക്കൂടുകളല്ലെന്ന് മനോരമ ഓർമ്മിപ്പിച്ചെങ്കിൽ, ആ വാക്കുകൾ പ്രതിപക്ഷം പറഞ്ഞതല്ലെന്ന് സർക്കാർ മനസ്സിലാക്കണം. അത് സ്വന്തം രാഷ്ട്രീയ പരിസരത്തുനിന്നും ഉയർന്ന ആശങ്കയാണ്.
വെറും 2 മാസംകൊണ്ട് പൊലീസ് ഭരണത്തെക്കുറിച്ച് ഇത്രയും കനത്ത ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുന്നത് അസാധാരണമാണ്. ഒരു സർക്കാർ അധികാരത്തിലേറുമ്പോൾ ജനങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് മാറ്റമാണ്. കൂടുതൽ മനുഷ്യസ്നേഹമുള്ള ഭരണമാണ്. പൊലീസിൻ്റെ കൈയിൽ നിയമം ഉണ്ടായാലും അതിൻ്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഭരണഘടന വേണമെന്നാണ് ജനങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത്. പക്ഷേ, കേസുകളിലും കസ്റ്റഡിയിലും മർദനാരോപണങ്ങളിലും സർക്കാർ കുടുങ്ങുമ്പോൾ ജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ തെളിയുന്നത് മറ്റൊരു ചിത്രം: ആഭ്യന്തരവകുപ്പ് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുകയാണോ?
ഈ ചോദ്യം കൂടുതൽ ഗൗരവമാകുന്നത് വിദ്യാർഥി സമരങ്ങളോടുള്ള സമീപനം നോക്കുമ്പോഴാണ്. നീറ്റ് പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടിനെതിരെ രാജ്യമൊട്ടാകെ വിദ്യാർഥികൾ തെരുവിലിറങ്ങിയപ്പോൾ, അത് മോദി സർക്കാരിനെതിരായ ജനാധിപത്യ രോഷമായിരുന്നു. ആ സമരങ്ങളിൽ പൊലീസ് അതിക്രമം ആരോപിച്ച് സുപ്രീം കോടതിയിൽ ഹർജികൾ എത്തിയപ്പോൾ കേരളത്തിൻ്റെ പേരും കോടതി ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ട സംസ്ഥാനങ്ങളുടെ പട്ടികയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. പ്രതിഷേധം ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമാണെന്ന് സുപ്രീംകോടതി നിരീക്ഷിക്കുകയും, സമരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സി.സി.ടി.വി., ഡ്രോൺ, ബോഡി ക്യാമറ ദൃശ്യങ്ങൾ അടക്കമുള്ള രേഖകൾ സംരക്ഷിക്കണമെന്ന് നിർദ്ദേശിക്കുകയും ചെയ്തു.
ഇതിൻ്റെ രാഷ്ട്രീയ അർത്ഥം വലുതാണ്. കേന്ദ്ര ബി.ജെ.പി. സർക്കാരിനെതിരെ വിദ്യാർഥികൾ സമരം ചെയ്യുന്നു. കോൺഗ്രസ് ദേശീയനേതൃത്വം ആ സമരത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു. എന്നാൽ കേരളത്തിലെ യു.ഡി.എഫ്. സർക്കാർ ആ സമരക്കാരെ കേസുകളിൽ കുടുക്കുന്നു. ചോദ്യം ലളിതമാണ്: ഡൽഹിയിൽ വിദ്യാർഥികളുടെ അവകാശം പറയുന്ന രാഷ്ട്രീയത്തിന് കേരളത്തിൽ എന്തുകൊണ്ട് പൊലീസ് കേസ് മുഖമാകുന്നു?
ടി.ജി.മോഹൻദാസിനെതിരായ വിവാദവും ഇതേ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് കാണേണ്ടത്. ഡൽഹി വിദ്യാർഥി സമരത്തെക്കുറിച്ച് നടത്തിയ അപമാനകരമായ പരാമർശങ്ങളുടെ പേരിൽ കേരള പൊലീസിൻ്റെ സൈബർ ക്രൈം വിഭാഗം അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ കേസ് രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു. അത്തരമൊരു പരാമർശത്തിനെതിരെ പ്രതിഷേധിച്ച യുവജനപ്രവർത്തകരെതിരെയും പൊലീസ് നടപടിയുണ്ടാകുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, അത് ജനാധിപത്യത്തിനും പ്രതിഷേധാവകാശത്തിനും നേരെയുള്ള ഇരട്ട പ്രഹരമാണ്. വിദ്വേഷപരമായോ അപമാനകരമായോ സംസാരിക്കുന്നവർക്കെതിരെ നിയമം നീങ്ങണം. പക്ഷേ അതിനെതിരെ പ്രതിഷേധിക്കുന്നവരെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന ഭരണരീതി ജനാധിപത്യപരമല്ല.
കേരളത്തിന് പൊലീസ് അതിക്രമങ്ങളുടെ വേദന പുതിയതല്ല. അടിയന്തരാവസ്ഥക്കാലത്തെ കസ്റ്റഡി പീഡനങ്ങളുടെ ഇരുണ്ട ഓർമ്മകൾ ഈ നാട്ടിലുണ്ട്. ഉദയകുമാറിൻ്റെ കസ്റ്റഡി മരണവും കേരളത്തിൻ്റെ നിയമ-രാഷ്ട്രീയ സ്മരണയിൽ മായാത്ത മുറിവാണ്; മറ്റൊരു യു.ഡി.എഫ്. സർക്കാരിൻ്റെ കാലത്ത് 2005ലെ ആ കേസിൽ സി.ബി.ഐ. കോടതി പൊലീസുകാരെ കുറ്റക്കാരാക്കിയതും, പിന്നീട് ഹൈക്കോടതി വിധി വേറൊരു വഴിക്ക് പോയതുമെല്ലാം നീതി എന്ന ചോദ്യം എത്ര ദീർഘവും വേദനാജനകവുമാണെന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇപ്പോൾ ഉയരുന്ന ഓരോ കസ്റ്റഡി മർദനാരോപണവും വെറും ഒറ്റപ്പെട്ട വാർത്തയല്ല. അത് കേരളത്തിൻ്റെ പഴയ മുറിവുകൾ വീണ്ടും തുറക്കുന്നു. സിയാദിൻ്റെ മരണവാർത്ത കേൾക്കുന്ന ഒരു അമ്മയ്ക്ക് ഓർമ്മ വരുന്നത് തൻ്റെ മകൻ സുരക്ഷിതനാണോ എന്ന ചോദ്യമാണ്. കൂടലിലെ പൊലീസ് പീഡനാരോപണം കേൾക്കുന്ന ഒരു യുവാവിന് തോന്നുന്നത്, തെറ്റായ സംശയത്തിൻ്റെ പേരിൽ തന്നെ ആരും പിടിച്ചുകൊണ്ടുപോകാമോ എന്ന ഭയമാണ്. ഒരു വിദ്യാർഥിക്ക് തോന്നുന്നത്, നീതി ചോദിച്ചാൽ എഫ്.ഐ.ആർ. വരുമോ എന്ന ആശങ്കയാണ്.
പൊലീസ് കുറ്റാന്വേഷണം നടത്തണം. കുറ്റവാളികളെ പിടിക്കണം. സ്ത്രീകളെയും കുട്ടികളെയും സംരക്ഷിക്കണം. നിയമം നടപ്പാക്കണം. പക്ഷേ ഇതെല്ലാം ചെയ്യേണ്ടത് നിയമത്തിൻ്റെ അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ നിന്നാണ്. കുറ്റം തെളിയിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് മനുഷ്യനെ തകർക്കാൻ പൊലീസിന് അധികാരമില്ല. ചോദ്യം ചെയ്യൽ എന്ന പേരിൽ മർദിക്കാൻ അധികാരമില്ല. സംശയത്തിൻ്റെ പേരിൽ ഒരാളുടെ മാനവും ശരീരവും ജീവിതവും തകർക്കാൻ അധികാരമില്ല. പൊലീസിൻ്റെ ജോലി ശിക്ഷ നൽകൽ അല്ല; നിയമത്തിനു മുന്നിൽ സത്യം എത്തിക്കൽ ആണ്.
യു.ഡി.എഫ്. സർക്കാരിൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയ പരീക്ഷണം ഇവിടെ തന്നെയാണ്. പൊലീസ് അതിക്രമം ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടാൽ ഉടൻ ന്യായീകരിക്കുകയോ മൗനം പാലിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് ഭരണത്തിൻ്റെ അടയാളമല്ല. നടപടിയെടുക്കണം. സ്വതന്ത്ര അന്വേഷണം വേണം. കുറ്റക്കാരാണെന്ന് തെളിയുന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് സംരക്ഷണം ലഭിക്കരുത്. കസ്റ്റഡിയിലെ ഓരോ പൗരൻ്റെയും സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്ന സംവിധാനം വേണം. സ്റ്റേഷൻ സി.സി.ടി.വി., ചോദ്യം ചെയ്യലിൻ്റെ രേഖപ്പെടുത്തൽ, മെഡിക്കൽ പരിശോധന, നിയമസഹായം, കുടുംബത്തെ അറിയിക്കൽ — ഇവയൊക്കെ ഫയലിൽ മാത്രം അല്ല, ജീവിതത്തിൽ നടപ്പാകണം.
മാധ്യമങ്ങളുടെ പങ്കും ഇവിടെ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടേണ്ടതാണ്. എൽ.ഡി.എഫ്. ഭരണകാലത്ത് ഓരോ പൊലീസ് സംഭവത്തെയും “സംഘിവൽക്കരണം”, “ഹിന്ദുത്വ പൊലീസ്” എന്ന മുദ്രകളിലൂടെ വലിയ രാഷ്ട്രീയവേദിയാക്കിയ മീഡിയ വൺ അടക്കമുള്ള മാധ്യമങ്ങളും സംഘടനകളും ഇന്ന് അതേ തീവ്രതയോടെ സംസാരിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നു. ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ മരണം ആരുടെ ഭരണകാലത്താണെന്നു നോക്കി വിലമതിക്കരുത്. സിയാദിൻ്റെ കുടുംബത്തിൻ്റെ കണ്ണീരിന് പാർട്ടി നിറമില്ല. കൂടലിലെ യുവാവിൻ്റെ വേദനയ്ക്ക് മുന്നണിയില്ല. പൊലീസ് മർദനത്തിൻ്റെ ഇരകൾക്ക് ഭരണപക്ഷവും പ്രതിപക്ഷവും ഇല്ല. അവർക്ക് വേണ്ടത് നീതിയാണ്.
മനോരമയുടെ എഡിറ്റോറിയൽ അതുകൊണ്ടാണ് പ്രധാനപ്പെട്ടത്. യു.ഡി.എഫിനെ അനുകൂലിക്കുന്ന ഒരു വലിയ പത്രം പോലും “ഇതാവരുത് പൊലീസ്” എന്ന് പറയേണ്ടിവന്നാൽ, അത് സർക്കാരിന് വായിക്കേണ്ട രാഷ്ട്രീയ സന്ദേശമാണ്. “പ്രതിപക്ഷം രാഷ്ട്രീയവിഷയമാക്കുന്നു” എന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിവാക്കാൻ പറ്റാത്ത മുന്നറിയിപ്പാണ് അത്. യു.ഡി.എഫ്. സർക്കാരിൻ്റെ പൊലീസ് ഭരണത്തിനെതിരെ സ്വന്തം ചേരിയിലുള്ള മാധ്യമപരിസരം പോലും അസ്വസ്ഥമാകുന്നു എന്നതാണ് അതിൻ്റെ വലിയ മാനം.
കേരളത്തിലെ ജനങ്ങൾ പൊലീസ് സ്റ്റേഷനെ പേടിക്കേണ്ടതില്ല. അവർ അവിടെ പോകുമ്പോൾ കേൾക്കപ്പെടണം. പരാതി പറയുമ്പോൾ മാന്യമായ പെരുമാറ്റമുണ്ടാവണം. സംശയിക്കപ്പെടുന്നവനാണെങ്കിലും മനുഷ്യനായി പരിഗണിക്കപ്പെടണം. കുറ്റം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നിയമം ശിക്ഷിക്കട്ടെ. പക്ഷേ നിയമം എത്തുന്നതിനു മുമ്പ് പൊലീസ് കൈ ശിക്ഷയാവരുത്.
സർക്കാർ ഇപ്പോൾ തന്നെ തിരുത്തണം. കസ്റ്റഡി മർദനാരോപണങ്ങളിൽ സത്യസന്ധമായ അന്വേഷണം വേണം. വിദ്യാർഥി സമരക്കാർക്കെതിരായ കേസുകൾ പിൻവലിക്കണം. പ്രതിഷേധാവകാശത്തെ കുറ്റകൃത്യമാക്കുന്ന സമീപനം അവസാനിപ്പിക്കണം. പൊലീസ് സേനയെ രാഷ്ട്രീയ പ്രതികാരത്തിൻ്റെ ഉപകരണമല്ല, ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷയുടെ സംവിധാനമാക്കണം.
ഒരു സർക്കാർ നല്ലതാണോ എന്ന് അറിയാൻ വലിയ പ്രസംഗങ്ങൾ വേണ്ട. ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യൻ പൊലീസ് സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ഭയമില്ലാതെ നടക്കുമോ എന്നത് നോക്കിയാൽ മതി. ഇന്ന് കേരളം ചോദിക്കുന്നത് അതുതന്നെയാണ്.
ആ ഭയം മാറ്റാൻ കഴിയാത്ത സർക്കാർ, ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ പേരിൽ എത്ര പ്രസംഗിച്ചാലും ജനങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ തോൽക്കും.
ഇതാവരുത് പൊലീസ്.
ഇതാവരുത് ആഭ്യന്തരം.
ഇതാവരുത് കേരളം.
