‘കൈ’യടിപ്പിച്ച് തുടങ്ങിയ ഗെയിം, പിന്നെ ‘കൈ’വിട്ടു

3 വർഷത്തെ ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം ദുൽഖർ സൽമാൻ മലയാളത്തിൽ നായകനായി മടങ്ങിയെത്തുമ്പോൾ, അതൊരു സാധാരണ തിരിച്ചുവരവാകാതിരിക്കാനുള്ള എല്ലാ ഒരുക്കവും ‘ഐ ആം ഗെയിം’ നടത്തിയിട്ടുണ്ട്. തിളങ്ങുന്ന കാസിനോകൾ, ക്രിക്കറ്റ് വാതുവെപ്പ്, കടം, പണത്തിന്റെ അഹങ്കാരം, അതിവേഗ കാറുകൾ, വമ്പൻ ആക്ഷൻ — ഇതെല്ലാം പ്രതീക്ഷിക്കാവുന്നതാണ്. പക്ഷേ സിനിമയുടെ യഥാർഥ കളി തുടങ്ങുന്നത് അതിനു ശേഷമാണ്.

ഒരു അപകടം. ഒരു കൈ നഷ്ടപ്പെടുന്നു. പകരം മറ്റൊരാളുടെ കൈ ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നു. പക്ഷേ ആ കൈ ശരീരത്തിന്റെ പുതിയ ഉടമയെ മാത്രം അനുസരിക്കുന്നില്ല. അവിടെയാണ് നഹാസ് ഹിദായത്തിന്റെ ‘ഐ ആം ഗെയിം’ സാധാരണ ആക്ഷൻ ത്രില്ലറിൽനിന്ന് ഫാന്റസി–അതിമാനുഷ പ്രദേശത്തേക്ക് ചുവടുമാറ്റുന്നത്. ആദ്യപകുതിയിൽ ഈ ആശയം സിനിമയ്ക്ക് നൽകുന്ന ഊർജം അതിശയകരമാണ്. എന്നാൽ ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം അതേ ആശയത്തെ പരമാവധി ഉപയോഗിക്കാതെ പരിചിതമായ പ്രതികാരപാതയിലേക്ക് സിനിമ മാറുമ്പോൾ, കളിയുടെ ആവേശം കുറയുന്നു.

പണത്തോട് മാത്രമാണ് ഡാനിന്റെ വിശ്വാസം

ദുൽഖർ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഡാൻ ജോൺ പണക്കാരന്റെ മകനാണ്. പക്ഷേ പിതാവിന്റെ സമ്പത്ത് ആസ്വദിച്ചിരിക്കുകയല്ല അവന്റെ ലക്ഷ്യം. സ്വന്തം രീതിയിൽ പണം ഉണ്ടാക്കി അച്ഛനോട് താൻ ‘പരാജിതനല്ല’ എന്ന് തെളിയിക്കണമെന്നാണ് മോഹം. അതിന് അവൻ തിരഞ്ഞെടുത്ത വഴി ചൂതാട്ടം.

ഡാനിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ബന്ധങ്ങളേക്കാൾ കണക്കുകളുണ്ട്. വികാരങ്ങളേക്കാൾ സാധ്യതകളിൽ വിശ്വാസം. ജയിക്കാമെന്ന ആത്മവിശ്വാസം ഓരോ തവണയും അയാളെ കൂടുതൽ വലിയ അപകടത്തിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. ഒരു നിർണായക ക്രിക്കറ്റ് മത്സരത്തിലെ വമ്പൻ പന്തയം തകർന്നതോടെ കാര്യങ്ങൾ കൈവിട്ടുപോകുന്നു. കടക്കാരിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ശ്രമത്തിനിടയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന അപകടത്തിൽ ഡാനിന്റെ ഒരു കൈ നഷ്ടമാകുന്നു. പിന്നീട് ലഭിക്കുന്ന കൈമാറ്റ ശസ്ത്രക്രിയയാണ് കഥയുടെ ദിശ മാറ്റുന്നത്.

ആദ്യമൊക്കെ ഡാനിനു പോലും വിശ്വസിക്കാനാവാത്ത അനുഭവമാണ്. പുതിയ കൈ ചിലപ്പോൾ സ്വന്തം തീരുമാനങ്ങളെടുക്കുന്നു. ഡാൻ ചെയ്യാൻ പോകുന്ന കാര്യത്തെ തടയുന്നു. അയാളെ തന്നെ തല്ലുന്നു. ചിലപ്പോൾ മറ്റുള്ളവരെയും. കൈയ്ക്ക് മറ്റൊരു ലക്ഷ്യമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാകുന്നതോടെ കളി ഗൗരവത്തിലാകുന്നു.

കൈയ്ക്ക് സ്വന്തമായി ഒരു ‘അജൻഡ’

ശരീരത്തിലെ ഒരു അവയവത്തിന് സ്വന്തം ബോധവും ഇച്ഛയും ഉണ്ടെന്ന ആശയം സിനിമയ്ക്ക് പുതുമയല്ല. ലോകസിനിമയിൽ ഇതിന്റെ പല രൂപങ്ങളും മുമ്പ് പരീക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ മലയാളത്തിലെ ഒരു വമ്പൻ താരചിത്രത്തിൽ അതിനെ ആക്ഷൻ, നർമം, മാസ് അവതരണം എന്നിവയുമായി ചേർത്തുവെക്കുന്നത് കൗതുകകരമാണ്. ട്രെയിലറുകളിൽ ഈ അതിമാനുഷ ഘടകം കാര്യമായി വെളിപ്പെടുത്താത്തത് സിനിമയ്ക്ക് ഗുണം ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ തിയേറ്ററിൽ കഥ ആ വഴിയിലേക്ക് തിരിയുന്ന നിമിഷത്തിന് യഥാർഥ അമ്പരപ്പ് ലഭിക്കുന്നു. അവിടെനിന്നാണ് ‘ഐ ആം ഗെയിം’ ഏറ്റവും രസകരമാകുന്നത്.

ഡാനും സ്വന്തം കൈയും തമ്മിലുള്ള പോരാട്ടങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ തമാശയാണ്, ചിലപ്പോൾ ഭീതിയാണ്, ചിലപ്പോൾ ആക്ഷനാണ്. ഡാൻ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ കൈ തിരിച്ചടിക്കുന്ന രംഗങ്ങളിൽ ദുൽഖർ ശരീരഭാഷകൊണ്ട് നല്ല പ്രകടനമാണ് കാഴ്ചവയ്ക്കുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരു ക്ലബ്ബിൽ നടക്കുന്ന സംഘട്ടനരംഗം ചിത്രത്തിന്റെ ഹൈലൈറ്റാണ്. സാധാരണ സാഹചര്യത്തിൽ ആക്ഷൻ ഹീറോയല്ലാത്ത ഡാനെ, അവന്റെ ‘മറ്റൊരു കൈ’ പെട്ടെന്ന് അസാധാരണ പോരാളിയാക്കുന്ന രംഗം നഹാസ് ഹിദായത്ത് വലിയ സ്റ്റൈലിലാണ് ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നത്. ‘ആർ.ഡി.എക്സ്’ൽ ആക്ഷൻ രംഗങ്ങൾ എങ്ങനെ പ്രേക്ഷകന്റെ ആവേശത്തിനനുസരിച്ച് ഉയർത്തണമെന്ന് തെളിയിച്ച സംവിധായകന്റെ നൈപുണ്യം ഇവിടെ വീണ്ടും കാണാം.

ഇടവേളയ്ക്കുമുമ്പ് സിനിമ ഏറ്റവും ഉയരത്തിൽ

ചിത്രം അതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച നിലയിലെത്തുന്നത് ഇടവേളയ്ക്കു തൊട്ടുമുമ്പുള്ള രംഗങ്ങളിലാണ്. സ്വന്തം കൈയുടെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്ന ഡാൻ അതിനെ നേരിടാൻ ശ്രമിക്കുന്ന രംഗങ്ങളിൽ നർമവും ഭീതിയും ശാരീരിക ആക്ഷനും ഒരുമിച്ചെത്തുന്നു. ചമൻ ചാക്കോയുടെ ചിത്രസംയോജനവും ജിംഷി ഖാലിദിന്റെ ക്യാമറയും ഈ ഭാഗത്തെ കൂടുതൽ സജീവമാക്കുന്നു.

സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗത്തോട് പോരാടുന്ന ഒരാളെ വിശ്വസനീയമാക്കുക എളുപ്പമല്ല. ദുൽഖർ ഇവിടെ പൂർണമായി രംഗത്തുണ്ട്. അപ്പോഴേക്കും സിനിമ ഒരു രസകരമായ ചോദ്യവും ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ട്: ഈ കൈ യഥാർഥത്തിൽ എന്താണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്? അതിനുള്ള ഉത്തരമാണ് രണ്ടാംപകുതിയുടെ കേന്ദ്രം. പക്ഷേ അതിനുശേഷമാണ് സിനിമയ്ക്ക് സ്വന്തം ശക്തിയിൽ വിശ്വാസം കുറയുന്നത്.

ഫ്ലാഷ്ബാക്ക് എത്തിയപ്പോൾ കളിയുടെ വേഗം കുറഞ്ഞു

കൈയുടെ മുൻ ഉടമ ആരാണ്, അയാൾക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചു, എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ ശരീരം ഇപ്പോഴും പ്രതികാരം തേടുന്നത്—ഇതെല്ലാം രണ്ടാംപകുതിയിൽ വിശദീകരിക്കുന്നു. അവിടെ എത്തുന്നത് വിക്കി എന്ന യുവ ക്രിക്കറ്റ് താരത്തിന്റെ കഥയിലേക്കാണ്. ആന്റണി വർഗീസ് അവതരിപ്പിക്കുന്ന വിക്കിയുടെ ജീവിതവും ക്രിക്കറ്റ് വാതുവെപ്പ് ലോകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സംഭവങ്ങളുമാണ് സിനിമയുടെ ദീർഘമായ ഫ്ലാഷ്ബാക്ക്.

ആന്റണി വർഗീസ് തന്റെ ഭാഗം ആത്മാർഥമായി അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. ചില ഘട്ടങ്ങളിൽ സിനിമയ്ക്ക് ആവശ്യമായ വൈകാരിക അടിത്തറ നൽകുന്നതും വിക്കിയുടെ കഥ തന്നെയാണ്. പ്രശ്നം അതിന്റെ ദൈർഘ്യത്തിലാണ്. എന്താണ് സംഭവിച്ചിരിക്കുകയെന്ന് പ്രേക്ഷകന് ഏറെ നേരത്തെ തന്നെ ഏകദേശം മനസ്സിലാകും. ആരാണ് വില്ലൻ എന്നും എന്തായിരിക്കും അന്ത്യം എന്നും പ്രവചിക്കാം. എന്നിട്ടും സിനിമ അതിലേക്ക് എത്താൻ വലിയൊരു വഴിത്തിരിവ് എടുക്കുന്നു.

ഇതോടെ ആദ്യപകുതിയിലെ ഏറ്റവും രസകരമായ ഘടകം — ഡാനും അവന്റെ കൈയും — കുറച്ചുനേരത്തേക്ക് തന്നെ ചിത്രത്തിൽനിന്ന് മാറിനിൽക്കുന്നു. ദുൽഖർ നായകനായ സിനിമയിൽ ദുൽഖറിന്റെ കഥാപാത്രം തന്നെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അതിഥിയായി തോന്നുന്ന അവസ്ഥയാണിത്. ചുരുക്കിപ്പറയാവുന്ന ഒരു ഫ്ലാഷ്ബാക്കിന് കൂടുതൽ സമയം ചെലവഴിച്ചതോടെ കഥയുടെ താളം നഷ്ടപ്പെടുന്നു.

ഫാന്റസിയിൽനിന്ന് പരിചിത പ്രതികാരത്തിലേക്ക്

‘ഐ ആം ഗെയിം’ തുടങ്ങുമ്പോൾ അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശക്തി പ്രവചിക്കാനാകാത്ത സ്വഭാവമാണ്. ഈ കൈ ഇനി എന്ത് ചെയ്യും? ഡാനെ എവിടേക്കാണ് കൊണ്ടുപോകുക? ഡാൻ തന്നെയാണോ കൈയെ നിയന്ത്രിക്കുക, കൈയാണോ ഡാനെ നിയന്ത്രിക്കുക? ഇത്തരത്തിലുള്ള കൗതുകങ്ങളിലാണ് ആദ്യപകുതി മുന്നേറുന്നത്.

പക്ഷേ രണ്ടാംപകുതി അവസാനം എത്തുമ്പോൾ അവയിൽ പലതും മാറി, സിനിമ പരിചിതമായ പ്രതികാരകഥയുടെ രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു. ഡേവിഡ് എബ്രഹാം എന്ന വില്ലനായി മിഷ്കിൻ എത്തുന്നു. വലിയ വാതുവെപ്പ് ശൃംഖലയുമായി ബന്ധമുള്ള ശക്തനായ വ്യവസായി. എന്നാൽ കഥാപാത്രത്തിന്റെ എഴുത്ത് വളരെ പരിചിതമാണ്. മിഷ്കിൻ തന്റെ പതിവ് വിചിത്രമായ ശരീരഭാഷയും അവതരണശൈലിയും ചേർക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതുകൊണ്ട് കഥാപാത്രത്തിന് വലിയ ആഴം ലഭിക്കുന്നില്ല.

സിനിമയുടെ ഏറ്റവും സൃഷ്ടിപരമായ ആയുധമായിരുന്ന ‘ജീവിക്കുന്ന കൈ’ ഒടുവിൽ ഒരു പ്രതികാരദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കാനുള്ള ഉപകരണമാകുന്നു. അവിടെ ‘ഐ ആം ഗെയിം’ മറ്റൊരു സാധാരണ മാസ് പ്രതികാരചിത്രത്തിന്റെ പരിധിയിലേക്ക് ചുരുങ്ങുന്നു.

ദുൽഖറിന് ആഘോഷിക്കാൻ വകയുള്ള കഥാപാത്രം

ഡാൻ ജോൺ ദുൽഖറിന് ഏറെ അനുയോജ്യമായ കഥാപാത്രമാണ്. സ്റ്റൈലിഷ്, സമ്പന്നൻ, അഹങ്കാരി, ഉത്തരവാദിത്വമില്ലാത്തവൻ — ഇവയെല്ലാം ദുൽഖർ അനായാസം അവതരിപ്പിക്കുന്നു. കഥാപാത്രത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടത്തിലെ ‘സ്പോയിൽഡ് ബ്രാറ്റ്’ സ്വഭാവം സിനിമയുടെ പ്രധാന രസങ്ങളിലൊന്നാണ്.

ആക്ഷൻ രംഗങ്ങളിലും ശരീരത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്ന രംഗങ്ങളിലും ദുൽഖർ കൂടുതൽ മികച്ചു നിൽക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് കൈ സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം നീങ്ങുമ്പോൾ ശരീരത്തിന്റെ മറ്റുഭാഗങ്ങൾ അതിനെ തടയാൻ ശ്രമിക്കുന്ന രംഗങ്ങൾ നടനെന്ന നിലയിൽ അദ്ദേഹത്തിന് വെല്ലുവിളിയുമാണ്. അതേസമയം നർമരംഗങ്ങളിൽ എല്ലാ സമയത്തും അതേ സ്വാഭാവികത ലഭിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും ചിത്രത്തെ തുടക്കം മുതൽ അവസാനംവരെ വഹിക്കുന്ന താരം ദുൽഖർ തന്നെയാണ്.

ആന്റണി വർഗീസ് രണ്ടാംപകുതിയുടെ കരുത്ത്

വിക്കിയായി എത്തുന്ന ആന്റണി വർഗീസാണ് ചിത്രത്തിലെ മറ്റൊരു ശ്രദ്ധേയ പ്രകടനം. വലിയ മാസ് പ്രവേശനമൊന്നുമില്ല. പക്ഷേ വിക്കിയുടെ ജീവിതം തുറക്കുമ്പോൾ കഥാപാത്രത്തിന് ആവശ്യമായ നിസ്സഹായതയും ആത്മാഭിമാനവും അയാൾ കൊണ്ടുവരുന്നു. ക്രിക്കറ്റും പണവും വാതുവെപ്പും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ് വിക്കിയുടെ ഭാഗത്തിലൂടെ സിനിമ പറയാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്. കളിയുടെ ശുദ്ധിയെയും പണത്തിന്റെ ഇടപെടലിനെയും കുറിച്ച് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പോകാനുള്ള സാധ്യത ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ സിനിമ അതിനെ പ്രധാനമായും പ്രതികാരകഥയുടെ അടിത്തറയായി ഉപയോഗിക്കുന്നു.

നായികയ്ക്ക് കഥയിൽ ഇടം കുറവ്

ഡാനിന്റെ ഫിസിയോതെറാപ്പിസ്റ്റാണ് കയാദു ലോഹർ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഇഷ. പിന്നീട് പ്രണയബന്ധത്തിലേക്കും കഥാപാത്രം നീങ്ങുന്നു. എന്നാൽ ഡാനിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇഷ എന്തുകൊണ്ട് ഇത്ര പ്രധാനമാകുന്നു എന്നത് കഥയിൽ ശക്തമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നില്ല. നായികയ്ക്ക് സിനിമയുടെ പ്രധാന സംഘർഷത്തിൽ നിർണായക ഇടപെടൽ കുറവാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കഥാപാത്രം കഥയുടെ സ്വാഭാവിക ഭാഗത്തേക്കാൾ താരചിത്രത്തിന് ആവശ്യമായ പ്രണയസാന്നിധ്യമായി തോന്നുന്ന ഘട്ടങ്ങളുണ്ട്. ആന്റണി വർഗീസിന്റെ ജോഡിയായി എത്തുന്ന സംയുക്ത വിശ്വനാഥൻ തന്റെ വേഷത്തിൽ നന്നായി നിൽക്കുന്നു.

വിനയ് ഫോർട്ടും കതിരും നല്ല അഭിനേതാക്കളാണെങ്കിലും അവർക്കു ലഭിച്ച കഥാപാത്രങ്ങൾ വളരെ പരിമിതമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് നായകന്റെ സുഹൃത്തായി എത്തുന്ന വിനയ് ഫോർട്ടിന് കാര്യമായി ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല. ആദ്യപകുതിയിൽ വേഷം രസകരമായി തുടങ്ങുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവസാനിപ്പിക്കുന്ന രീതി അല്പം ആശയക്കുഴപ്പമുണ്ടാക്കുന്നു.

കണ്ണിന് ആഘോഷം

സാങ്കേതികമായി ‘ഐ ആം ഗെയിം’ മോശമല്ല; പലപ്പോഴും വളരെ മികവുറ്റതാണ്. ജിംഷി ഖാലിദിന്റെ ഛായാഗ്രഹണം ഡാനിന്റെ സമ്പന്നലോകത്തെ തിളക്കത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. നിയോൺ വെളിച്ചമുള്ള ചൂതാട്ടകേന്ദ്രങ്ങളും കാസിനോകളും പബ്ബുകളും ഹോട്ടലുകളും സിനിമയ്ക്ക് പ്രത്യേക ദൃശ്യഭാഷ നൽകുന്നു. ചില ഭാഗങ്ങളിൽ ജോമോൻ ടി.ജോണിന്റെ അധിക ഛായാഗ്രഹണവും ചിത്രത്തിന് കരുത്താകുന്നു.

ചമൻ ചാക്കോയുടെ എഡിറ്റിങ് ആദ്യപകുതിയിൽ പ്രത്യേകിച്ച് മികവുറ്റതാണ്. ക്രിക്കറ്റ് മത്സരവും ഡാനിന്റെ പന്തയവും ചേർത്തുവെയ്ക്കുന്ന രംഗം ചിത്രത്തിലെ മികച്ച എഡിറ്റിങ് മുഹൂർത്തങ്ങളിലൊന്നാണ്. അതേസമയം ചില പിന്തുടരൽ രംഗങ്ങളിൽ അമിതമായ മുറിച്ചുചേർക്കൽ അനുഭവപ്പെടുന്നുമുണ്ട്. അൻപറിവിന്റെ സംഘട്ടനസംവിധാനം ചിത്രത്തിലെ വലിയ ആകർഷണം. ‘ഒറ്റക്കൈ’ സംഘട്ടനങ്ങൾ തന്നെ ചിത്രത്തിന്റെ പ്രത്യേകതയായി മാറുന്നു.

ജേക്സ് ബിജോയിയുടെ സംഗീതം

സിനിമയുടെ പല ഘട്ടങ്ങളിലും കഥയുടെ ആവേശം കുറയുമ്പോൾ ജേക്സ് ബിജോയിയുടെ പശ്ചാത്തലസംഗീതമാണ് രംഗങ്ങളെ ഉയർത്തുന്നത്. മാസ് രംഗങ്ങളിൽ വേഗവും അതിമാനുഷ ഭാഗങ്ങളിൽ രഹസ്യാത്മകതയും നൽകാൻ സംഗീതത്തിന് കഴിയുന്നു. എന്നാൽ രണ്ടാംപകുതിയിലെ ചില സംഘട്ടനരംഗങ്ങളിൽ സംഗീതം എത്ര ശ്രമിച്ചാലും കഥ നൽകേണ്ട ആവേശം പൂർണമായി തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയുന്നില്ല.

3 മണിക്കൂറിനടുത്ത് നീളുന്ന ഒരു ചൂതാട്ടം

174 മിനിറ്റ് ദൈർഘ്യമുള്ള ചിത്രമാണിത്. ആദ്യപകുതിയിൽ അത്രയും സമയം അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. ആശയം പുതുമയുള്ളതും രംഗങ്ങൾ വേഗമുള്ളതുമായതിനാൽ പ്രേക്ഷകനെ സിനിമ പിടിച്ചിരുത്തുന്നു. രണ്ടാംപകുതിയിലെ ഫ്ലാഷ്ബാക്കാണ് ദൈർഘ്യം തിരിച്ചറിയിക്കുന്ന പ്രധാന ഭാഗം. ആ ഭാഗത്ത് കുറച്ച് കർശനമായ മുറിച്ചുചുരുക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ സിനിമ കൂടുതൽ കെട്ടുറപ്പുള്ളതായേനെ. പ്രധാനമായും, സിനിമയുടെ യഥാർഥ പുതുമയായ കൈയും ഡാനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിന് കൂടുതൽ സമയം നൽകിയിരുന്നെങ്കിൽ ‘ഐ ആം ഗെയിം’ മറ്റൊരു തലത്തിലേക്ക് ഉയരാമായിരുന്നു.

ജയിക്കാമായിരുന്ന ഗെയിം

‘ഐ ആം ഗെയിം’ പരാജയപ്പെട്ട പരീക്ഷണമല്ല. അതിനേക്കാൾ നിരാശപ്പെടുത്തുന്നത്, വളരെ നല്ലൊരു സിനിമയാകാനുള്ള സാധ്യത അതിനുണ്ടായിരുന്നു എന്നതാണ്. രസകരമായ കേന്ദ്ര ആശയം. കരുത്തുള്ള നായകൻ. സ്റ്റൈലിഷ് സംവിധായകൻ. മികവുറ്റ ക്യാമറ. ആവേശകരമായ ആക്ഷൻ. ശക്തമായ പശ്ചാത്തലസംഗീതം. ഇത്രയും ചേരുമ്പോൾ വലിയൊരു ഫാന്റസി ആക്ഷൻ എന്റർടെയ്നർ പിറക്കാമായിരുന്നു. ആദ്യപകുതി അതിന്റെ തെളിവുമാണ്.

പക്ഷേ രണ്ടാംപകുതിയിൽ സിനിമ സ്വന്തം ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട കാർഡ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിട്ട് പരിചിതമായ മറ്റൊരു കാർഡ് എടുക്കുന്നു. പ്രതികാരം, വില്ലൻ, ഫ്ലാഷ്ബാക്ക്, അവസാന ഏറ്റുമുട്ടൽ — ഇതൊക്കെ വന്നപ്പോൾ ആദ്യപകുതിയിലെ വിചിത്രവും രസകരവുമായ ‘ഗെയിം’ സാധാരണയായി മാറുന്നു.

എങ്കിലും ദുൽഖറിന്റെ മടങ്ങിവരവ് കാണാനാഗ്രഹിക്കുന്നവർക്കും സ്റ്റൈലിഷ് ആക്ഷൻ സിനിമകൾ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നവർക്കും കൗതുകകരമായ ഒരു തിയേറ്റർ അനുഭവം ചിത്രത്തിലുണ്ട്. ക്ലബ് ഫൈറ്റ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള ചില രംഗങ്ങൾ തീർച്ചയായും ഓർത്തിരിക്കും.

‘ഐ ആം ഗെയിം’ ഒടുവിൽ ഒരു ചൂതാട്ടം തന്നെയാണ്. ആദ്യപകുതിയിൽ എല്ലാ കാർഡും അനുകൂലം. ഇടവേളയിൽ ജയിക്കുമെന്ന് തോന്നും. രണ്ടാംപകുതിയിൽ സംവിധായകൻ തന്നെ കൈയിലെ ഏറ്റവും നല്ല കാർഡ് ഉപേക്ഷിക്കുന്നു. പേര് ‘ഐ ആം ഗെയിം’; സിനിമയും ശരിക്കും ഒരു ഗെയിം തന്നെയാണ് — ജയിക്കാനുള്ള അവസരം കൈവശമുണ്ടായിട്ടും അവസാന റൗണ്ടിൽ അത് കൈവിട്ടുപോയ ഗെയിം.