തലൈവർ വീണ്ടും കളം നിറയുന്നു; ‘ജയിലർ 2’ൽ രജനികാന്ത് ഷോ

രജനികാന്തിന്റെ താരപ്രഭയെ എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് നെൽസൺ ദിലീപ്കുമാറിന് നന്നായി അറിയാം. അതിന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ തെളിവാണ് ‘ജയിലർ 2’. ആദ്യ ‘ജയിലറി’ലെ ടൈഗർ മുത്തുവേൽ പാണ്ഡ്യനെ അതേ ഗാംഭീര്യത്തോടെയും അതിലും വലിയ താരനിരയോടെയും തിരികെ കൊണ്ടുവരുന്ന ചിത്രം ആദ്യപകുതിയിൽ നെൽസന്റെ സ്വന്തം ലോകത്ത് സുഖമായി സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ, രണ്ടാംപകുതിയിൽ അമിതമായ കഥാപാത്രങ്ങളും കാമിയോ പ്രകടനങ്ങളും ആക്ഷൻ രംഗങ്ങളും ചേർന്ന് ഭാരം കൂടുന്ന അനുഭവമാണ് നൽകുന്നത്. എങ്കിലും ആ ഭാരമെല്ലാം ചുമന്ന് സിനിമയെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നത് ഒരാൾ തന്നെയാണ് — രജനികാന്ത്.

ശാന്തജീവിതത്തിനിടയിൽ വീണ്ടും ‘ടൈഗർ’

ആദ്യ ചിത്രത്തിൽ വിഗ്രഹക്കടത്ത് സംഘത്തിനെതിരെ പോരാടിയ മുൻ ജയിലർ മുത്തുവേൽ പാണ്ഡ്യൻ ഇത്തവണ ശാന്തമായ വിരമിക്കൽ ജീവിതത്തിലേക്കാണ് മാറിയിരിക്കുന്നത്. സൂപ്പർമാർക്കറ്റിൽ സൂപ്പർവൈസറായി ജോലി ചെയ്യുന്ന പാണ്ഡ്യൻ കുടുംബത്തോടൊപ്പം മകന്റെ മരണത്തിന്റെ വേദനയും വഹിക്കുന്നു.

എന്നാൽ ഒരു പ്രാദേശിക പ്രശ്നം പഴയ ‘ടൈഗറെ’ വീണ്ടും ഉണർത്തുന്നു. ഫ്രൂട്ട് ഷോപ്പ് നടത്തുന്ന ചെറിയ ഗുണ്ടയായ മൂർത്തിയുടെ ഡ്രൈവറായി പാണ്ഡ്യൻ മാറുന്നതോടെ കഥ നെൽസന്റെ സ്വഭാവസവിശേഷമായ തമാശയും അബദ്ധസാഹചര്യങ്ങളും നിറഞ്ഞ വഴിയിലേക്ക് തിരിയുന്നു. മറുവശത്ത് വർമ്മന്റെ മരണത്തിന് ഉത്തരവാദിയായ ആളെ തേടിയെത്തുന്ന ദിലീപും പിന്നീട് ബോധി കൽപക്കും മുത്തുവേലിന്റെ സമാധാനജീവിതം വീണ്ടും അക്രമത്തിന്റെ ലോകത്തേക്ക് തള്ളിവിടുന്നു.

നെൽസന്റെ തട്ടകം ആദ്യപകുതി

‘ജയിലർ 2’ ഏറ്റവും സ്വാഭാവികമായി തോന്നുന്നത് ആദ്യപകുതിയിലാണ്. നെൽസന്റെ ഡെഡ്പാൻ ഹ്യൂമർ, അപകടത്തിന്റെ നടുവിലും മുഖഭാവമില്ലാതെ നിൽക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങൾ, ചെറുവേഷങ്ങൾക്ക് പോലും വ്യക്തിത്വം നൽകുന്ന രചന — ഇവയെല്ലാം ഇവിടെ നന്നായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. നമോ നാരായണയുടെ മൂർത്തിയാണ് ആദ്യപകുതിയിലെ വലിയ രസക്കാഴ്ചകളിലൊന്ന്. സ്വന്തം പേര് കേട്ടാൽ ആളുകൾ വിറയ്ക്കുമെന്നാണ് അയാളുടെ ധാരണ. എന്നാൽ യഥാർഥ അധോലോകത്തിന് അയാൾ ആരാണെന്നുപോലും അറിയില്ല. ഒരു പഴക്കടക്കാരന്റെ പൊള്ളയായ ഗുണ്ടാഭിമാനം നെൽസൺ പതുക്കെ പൊളിച്ചടുക്കുന്ന രംഗങ്ങൾ സിനിമയിലെ ഏറ്റവും രസകരമായ ഭാഗങ്ങളാണ്.

രജനികാന്തിനെ എല്ലായ്പ്പോഴും തമാശയുടെ കേന്ദ്രമാക്കാതെ, ചുറ്റുമുള്ള കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് ചിരിക്കാനുള്ള അവസരം നൽകുന്നതും ആദ്യപകുതിയുടെ പ്രത്യേകതയാണ്. പല രംഗങ്ങളിലും സൂപ്പർതാരം വെറും നിരീക്ഷകനായി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് തമാശ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമാകുന്നത്. യോഗി ബാബുവും നമോ നാരായണയും സുരാജ് വെഞ്ഞാറമൂടും ചേർന്ന് ഈ ഭാഗത്തിന് നല്ല താളം നൽകുന്നു.

സുരാജിന്റെ ദിലീപ്

മലയാളിക്ക് ‘ജയിലർ 2’ൽ ഏറ്റവും കൗതുകകരമായ സാന്നിധ്യം സുരാജ് വെഞ്ഞാറമൂടിന്റേതാണ്. ദിലീപ് എന്ന പ്രതിനായകനായി സുരാജ് ചിത്രത്തിന്റെ ആദ്യപകുതിയിൽ ഗൗരവവും ഭീഷണിയും കൊണ്ടുവരുന്നു. ഹാസ്യനടനിൽനിന്ന് സ്വഭാവനടനിലേക്കുള്ള മാറ്റം ഇതിനകം തെളിയിച്ച സുരാജിന് ഇവിടെ മറ്റൊരു മുഖമാണ്. അതിരുകടക്കാതെ, ചെറിയ ഭാവമാറ്റങ്ങളിലൂടെ തന്നെ അപകടകാരിയായ കഥാപാത്രത്തെ വിശ്വസിപ്പിക്കുന്നു. മുത്തുവേലിനോടുള്ള ദിലീപിന്റെ ബന്ധത്തിലും ചെറിയൊരു കൗതുകമുണ്ട്. കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി ഏതറ്റംവരെ പോകാനും മടിയില്ലാത്ത രണ്ടു മനുഷ്യരുടെ സമാന്തരരേഖയായി അത് വളരുമെന്ന പ്രതീക്ഷ ആദ്യപകുതി സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പക്ഷേ രണ്ടാംപകുതിയിൽ ദിലീപിനെ വളരെ വേഗത്തിൽ മാറ്റിനിർത്തുന്നത് കഥാപാത്രത്തിന് ലഭിച്ച മികച്ച തുടക്കത്തെ പൂർണമായി പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നില്ല.

രണ്ടാമത്തെ പകുതിയിൽ സിനിമ വലുതാകുന്നു; ശക്തമാകുന്നില്ല

ഇടവേളയ്ക്കുശേഷം കഥ ഗോവയിലേക്ക് മാറുന്നു. അവിടെനിന്ന് സിനിമയുടെ വലിപ്പവും താരനിരയും ഒരുമിച്ച് വർധിക്കുന്നു. എസ്.ജെ.സൂര്യ, വിദ്യാ ബാലൻ, മിഥുൻ ചക്രവർത്തി, മോഹൻലാൽ, ശിവരാജ്കുമാർ, ഹൃത്വിക് റോഷൻ തുടങ്ങിയവരുമായി സിനിമ ഒരു വലിയ ‘ഇവന്റ്’ രൂപത്തിലേക്ക് മാറുന്നു. പക്ഷേ എണ്ണത്തിലെ വർധന കഥയുടെ ശക്തിയായി മാറുന്നില്ല. ഇവിടെയാണ് ‘ജയിലർ 2’ന്റെ പ്രധാന ദൗർബല്യം. ആദ്യപകുതിയിലെ ലളിതമായ ബ്ലാക്ക് കോമഡിയും വ്യക്തമായ കഥാപാത്രബന്ധങ്ങളും മാറി, ഒന്നിനുപിറകെ മറ്റൊന്ന് എന്ന രീതിയിൽ ആക്ഷൻ ബ്ലോക്കുകളും താരപ്രവേശങ്ങളും എത്തുന്നു. ചില രംഗങ്ങളിൽ കഥ മുന്നോട്ടുപോകുന്നതിനേക്കാൾ ആരാണ് അടുത്തതായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുക എന്ന കാത്തിരിപ്പാണ് കൂടുതൽ.

ആദ്യ ‘ജയിലറി’ൽ മോഹൻലാലിന്റെയും ശിവരാജ്കുമാറിന്റെയും വരവിന് കഥയ്ക്കുള്ളിൽ ഒരു ആവശ്യകതയുണ്ടായിരുന്നു. രണ്ടാംഭാഗത്ത് പല കാമിയോകളും കൈയടിക്കായി ഒരുക്കിയ പ്രവേശനങ്ങളായി തോന്നുന്നു. “കൂടുതൽ താരങ്ങൾ എന്നത് കൂടുതൽ ആവേശമെന്നല്ല” എന്ന തോന്നൽ രണ്ടാംപകുതി വീണ്ടും വീണ്ടും നൽകുന്നു.

പ്രതിനായകർ കൂടുന്നു; ഭീഷണി കുറയുന്നു

ബോധി കൽപകായെത്തുന്ന എസ്.ജെ.സൂര്യ പതിവുപോലെ ഊർജസ്വലനാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വന്തം വിചിത്രമായ പ്രകടനശൈലി കഥാപാത്രത്തിന് നിറം നൽകുന്നു. വിദ്യാ ബാലനെ നെഗറ്റീവ് സ്വഭാവമുള്ള വേഷത്തിൽ കാണുന്നതും കൗതുകകരമാണ്. എന്നാൽ അവർക്കെല്ലാം ആവശ്യമായ വിസ്താരം തിരക്കഥ നൽകുന്നില്ല.

കൽപക് കുടുംബത്തെ വലിയ ഭീഷണിയായി അവതരിപ്പിക്കാൻ സിനിമ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും മുത്തുവേലിന് എല്ലാത്തിനും മുൻകൂട്ടി മറുപടിയുള്ളതുപോലെ തോന്നുമ്പോൾ ആ ഭീഷണി പതുക്കെ ഇല്ലാതാകുന്നു. നായകൻ ഒരിക്കലും യഥാർഥമായി അപകടത്തിലാണെന്ന് തോന്നാത്തത് സംഘർഷത്തിന്റെ ശക്തി കുറയ്ക്കുന്നു. ആദ്യപകുതിയിലെ ദിലീപിന് ലഭിച്ച ഭീഷണിസാന്നിധ്യം പോലും രണ്ടാംപകുതിയിലെ വലിയ വില്ലൻ കുടുംബത്തിന് ലഭിക്കുന്നില്ല എന്നതാണ് വിരോധാഭാസം.

മകന്റെ മരണത്തിൽ വലിയൊരു സിനിമ ഉണ്ടായിരുന്നു

‘ജയിലർ 2’ കൂടുതൽ ശക്തമായ സിനിമയാകാമായിരുന്ന മറ്റൊരു വഴി മുത്തുവേലിന്റെ കുടുംബമായിരുന്നു. ആദ്യ ഭാഗത്തിൽ സ്വന്തം മകൻ അർജുനെ കൊലപ്പെടുത്തിയ ആളാണ് മുത്തുവേൽ. ആ തീരുമാനത്തിന്റെ ഭാരം അയാളിൽ ഇപ്പോഴും ശേഷിക്കുന്നു. മകന്റെ മരണത്തിൽ തകർന്ന കുടുംബം. സത്യം അറിഞ്ഞാൽ എന്താകും? ഭാര്യ വിജയ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കും? മരുമകളുടെയും പേരക്കുട്ടിയുടെയും ജീവിതം എങ്ങനെ മാറും? ഈ ചോദ്യങ്ങളിൽ അതിശക്തമായ ഒരു വൈകാരിക സിനിമ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. ചിത്രം ഒരുഘട്ടത്തിൽ അതിലേക്കെത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

രമ്യ കൃഷ്ണന്റെ വിജയ മുത്തുവേലിനോട് ആത്മഹത്യ ചെയ്യാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്ന രംഗം വരെ എത്തുമ്പോൾ കുടുംബത്തിനുള്ളിലെ തകർച്ച ശക്തമായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ അത്ര വലിയ വൈകാരിക സംഘർഷം വളരെ വേഗത്തിൽ പരിഹരിക്കപ്പെടുന്നു. കഥ വീണ്ടും ‘മാസ്’ രംഗങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു. അവിടെയാണ് സിനിമ ഏറ്റവും വലിയ അവസരം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്.

75ലും ഫ്രെയിം സ്വന്തമാക്കുന്ന രജനികാന്ത്

എത്ര വിമർശങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും ‘ജയിലർ 2’ന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത് രജനികാന്താണ്. 75ാം വയസ്സിലും ഒരു ചെറിയ നോട്ടം, ഇടവേള, നടത്തം, കാലുകുത്തൽ, പഞ്ച് ഡയലോഗ് — ഇത്രയുംകൊണ്ട് തിയേറ്ററിനെ ഉണർത്താനുള്ള ശേഷി അദ്ദേഹത്തിനുണ്ട്. നെൽസൺ അത് മനസ്സിലാക്കുന്നു. ഇപ്പോഴത്തെ രജനികാന്തിനെ നീണ്ട ആക്ഷൻ രംഗങ്ങളിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്നതിനു പകരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ താരപ്രഭയെയാണ് സംവിധായകൻ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. പലപ്പോഴും രജനികാന്ത് ഒന്നും ചെയ്യേണ്ടതില്ല. ഒന്നു നോക്കിയാൽ മതി. അനിരുദ്ധിന്റെ സംഗീതം ഉയരും. അടുത്ത നിമിഷം തിയേറ്റർ പ്രതികരിക്കും. ഈ ഘട്ടത്തിലെ രജനികാന്തിനെ ഉപയോഗിക്കുന്നതിൽ നെൽസൺ കണ്ടെത്തിയ ഫോർമുല അതീവ ഫലപ്രദമാണ്.

അതേസമയം അഭിനയത്തിനുള്ള ചെറിയ ഇടങ്ങൾ ലഭിക്കുമ്പോഴാണ് രജനികാന്ത് കൂടുതൽ ശ്രദ്ധേയനാകുന്നത്. മകനെക്കുറിച്ചുള്ള കുറ്റബോധം കണ്ണുകളിൽ കൊണ്ടുവരുന്ന മുത്തുവേൽ, വിജയത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങളിലും പൂർണമായി ആഹ്ലാദിക്കാൻ കഴിയാത്ത മനുഷ്യനായി മാറുന്നു. ആ നിശ്ശബ്ദ ദുഃഖമാണ് ചില ‘മാസ്’ രംഗങ്ങളേക്കാൾ ശക്തം.

അനിരുദ്ധില്ലാതെ ‘ഹുക്കും’ പൂർണമാകില്ല

‘ജയിലർ 2’ന്റെ മറ്റൊരു നായകൻ അനിരുദ്ധ് രവിചന്ദറാണ്. രജനികാന്തിന്റെ ഓരോ വരവും എവിടെ ഉയർത്തണം, എവിടെ സംഗീതം പിന്മാറ്റണം, എവിടെ പഴയ തീമിന്റെ ഒരു ഭാഗം മതി — അതെല്ലാം അനിരുദ്ധിന് കൃത്യമായി അറിയാം. ‘ഹുക്കും’, ‘കാവാലാ’, ‘അലപ്പറ’ തുടങ്ങിയ സംഗീതരൂപങ്ങളെ പുതിയ സാഹചര്യങ്ങളിൽ പുനരുപയോഗിക്കുന്നതും ഫലപ്രദമാണ്. ചില നീണ്ട രംഗങ്ങളെ പോലും പശ്ചാത്തലസംഗീതം പിടിച്ചുനിർത്തുന്നു.

‘വൺ സൺ വൺ മൂൺ’ രജനികാന്തിന്റെ താരപദവിയെ ആഘോഷിക്കാനാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ‘അല ബൊലേലോ’ ശ്രദ്ധ നേടുമ്പോൾ ‘ബിന്ദാസ്’ അത്ര ഫലപ്രദമാകുന്നില്ല. സ്ത്രീകഥാപാത്രങ്ങളെ കേവലം നൃത്തത്തിനായി ഉപയോഗിക്കുന്ന 2 ഗാനരംഗങ്ങളും സിനിമയുടെ ഒഴുക്കിനെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നു.

കാഴ്ചയിൽ പണം തെളിയും

വിജയ് കാർത്തിക് കണ്ണന്റെ ഛായാഗ്രഹണവും ചിത്രത്തിന്റെ വലിയ കരുത്താണ്. തിരക്കഥ ക്ഷീണിക്കുന്ന ചില ഭാഗങ്ങളിൽ പോലും ദൃശ്യങ്ങൾ സിനിമയുടെ വലിപ്പം നിലനിർത്തുന്നു. ആദ്യപകുതിയിലെ തണുത്ത തമിഴ്നാട്–കേരള പശ്ചാത്തലത്തിൽനിന്ന് രണ്ടാംപകുതിയിലെ തെളിഞ്ഞ ഗോവയിലേക്കുള്ള മാറ്റം ദൃശ്യപരമായും ചിത്രത്തിന്റെ രണ്ടു സ്വഭാവങ്ങളെ വേർതിരിക്കുന്നു. വലിയ നിർമാണച്ചെലവ് സ്ക്രീനിൽ കാണാം. ആക്ഷൻ രംഗങ്ങളിലും ലൊക്കേഷനുകളിലും ഫ്രെയിമുകളിലും സിനിമ ഒരിക്കലും ചെറുതായി തോന്നുന്നില്ല.

ആദ്യ ‘ജയിലറി’ന്റെ ആവർത്തനമല്ല

സീക്വലുകളുടെ സാധാരണ പ്രശ്നം ആദ്യ ചിത്രത്തിന്റെ വിജയം അതേപടി ആവർത്തിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതാണ്. ‘ജയിലർ 2’ അതിൽനിന്ന് കുറച്ചെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടുന്നു.

കണ്ണട, ഷൂലേസ്, വീഡിയോ കോൾ, ടിഷ്യൂ ബോക്സ്, സ്നൈപ്പർമാർ, താരകാമിയോകൾ തുടങ്ങിയ ആദ്യചിത്രത്തിലെ പരിചിത ഘടകങ്ങൾ തിരികെയെത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും കഥ നേരിട്ടുള്ള തുടർച്ചയായി തോന്നുന്നു. മുത്തുവേലിന്റെ പഴയ പ്രവൃത്തികൾ അയാളെ പിന്തുടരുന്നു. അർജുന്റെ മരണം മറക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. യോഗി ബാബുവിന്റെയും ശിവരാജ്കുമാറിന്റെയും കഥാപാത്രങ്ങൾ ആദ്യ സിനിമയുടെ ഓർമകളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ തുടർച്ച ‘ജയിലർ 2’നെ വെറും പുനരാവർത്തനത്തിൽനിന്ന് രക്ഷിക്കുന്നു.

പക്ഷേ എല്ലാം അധികമാണ്

‘ജയിലർ 2’ന്റെ പ്രശ്നത്തെ ഒറ്റവാക്കിൽ പറയണമെങ്കിൽ — അമിതത്വം. കഥാപാത്രങ്ങൾ അധികം. വില്ലന്മാർ അധികം. കാമിയോകൾ അധികം. ആക്ഷൻ അധികം. ദൈർഘ്യവും അധികം. ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഒരു രംഗത്തിനുള്ളിൽ പോലും മറ്റൊരു രംഗം ഒളിപ്പിച്ചുവച്ചതുപോലുള്ള അനുഭവമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആദ്യപകുതിയിലെ സ്വാഭാവികമായ രസത്തിനുപകരം രണ്ടാംപകുതിയിൽ സിനിമ സ്വന്തം ഭാരം ചുമന്ന് നീങ്ങുന്നു.

എങ്കിലും ഓരോ തവണ സിനിമ ക്ഷീണിക്കുമ്പോഴും ഏതെങ്കിലും ഒരു ഘടകം അതിനെ വീണ്ടും ഉയർത്തും. ഒരിക്കൽ രജനികാന്ത്. അടുത്തത് അനിരുദ്ധ്. പിന്നെ ഒരു രസകരമായ നെൽസൺ കഥാപാത്രം. അല്ലെങ്കിൽ ഒരു താരപ്രവേശം. അതാണ് സിനിമയെ അവസാനത്തോളം പിടിച്ചുനിർത്തുന്നത്.

ഒടുവിൽ ‘സൂപ്പർസ്റ്റാർ’ തന്നെ

‘ജയിലർ 2’ പൂർണമായ സിനിമയല്ല. ആദ്യപകുതി നൽകുന്ന വാഗ്ദാനം രണ്ടാംപകുതി പൂർണമായി പാലിക്കുന്നില്ല. ശക്തമായ കുടുംബസംഘർഷം ഉപരിതലത്തിൽ തീരുന്നു. വലിയ വില്ലന്മാർ പ്രതീക്ഷിച്ച ഭീഷണി സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. കാമിയോ താരങ്ങളുടെ എണ്ണം കഥയെക്കാൾ വലുതാകുന്ന നിമിഷങ്ങളുണ്ട്.

എന്നിട്ടും സിനിമ തിയേറ്ററിൽ ക്ലിക്കാകുന്നു. കാരണം നെൽസൺ ഇപ്പോഴും തന്റെ വിചിത്രമായ തമാശ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. അനിരുദ്ധ് ഇപ്പോഴും ‘മാസ്’ നിമിഷങ്ങളുടെ താളം അറിയുന്നു. സുരാജ് വെഞ്ഞാറമൂടിനെ പോലുള്ള പുതിയ മുഖങ്ങൾ സിനിമയ്ക്ക് പുതുമ നൽകുന്നു. അതിലുപരി രജനികാന്ത് ഇപ്പോഴും ഫ്രെയിം സ്വന്തമാക്കുന്നു.

‘ജയിലർ 2’ന്റെ ഏറ്റവും വലിയ തിരിച്ചറിവും അതുതന്നെയാണ് — ഒരുപാട് താരങ്ങൾ ചേർന്നാൽ മാത്രമല്ല ഒരു സിനിമ വലുതാകുന്നത്. ചിലപ്പോൾ ഒരു രജനികാന്ത് മതി. ചിത്രത്തിന്റെ അവസാനത്തിൽ മൂന്നാം ഭാഗത്തിനുള്ള സൂചനയും ലഭിക്കുന്നു. അതിനാൽ ടൈഗർ മുത്തുവേൽ പാണ്ഡ്യന്റെ വേട്ട ഇവിടെ അവസാനിക്കുന്നില്ല.