തമിഴ് തിരശ്ശീലയിൽ മലയാളത്തിന്റെ ‘സീൻ’

തമിഴ് സൂപ്പർതാരം സൂര്യ നായകനായ സിനിമ. നിർമ്മാണം സൂര്യയുടെയും ജ്യോതികയുടെയും 2ഡി എന്റർടെയ്ൻമെന്റ്. ഭാഷ തമിഴ്. പക്ഷേ ‘സീൻ’ കണ്ടിറങ്ങുന്ന മലയാളിക്ക് അതിൽ എന്തോ സ്വന്തം വീട്ടിലെ പരിചയം തോന്നും. കാരണം സിനിമയുടെ സംവിധായകന്റെ കസേരയിൽ ‘രോമാഞ്ച’വും ‘ആവേശ’വും ഒരുക്കിയ ജിത്തു മാധവനാണ്. നായിക നസ്രിയ നസീം; എതിരാളിയായി നസ്ലൻ; സംഗീതത്തിന് സുഷിൻ ശ്യാം; ക്യാമറയ്ക്കു പിന്നിൽ വിനീത് അഗസ്റ്റിൻ; എഡിറ്റിങ്ങിൽ അജ്മൽ സാബു. മലയാള സിനിമയുടെ പുതിയ തലമുറ രൂപപ്പെടുത്തിയ ഒരു കൂട്ടം പ്രതിഭകൾ തമിഴിലെ ഏറ്റവും വലിയ താരങ്ങളിലൊരാളായ സൂര്യയെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ഒരു സിനിമ തീർക്കുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്ന കൗതുകകരമായ സാംസ്കാരിക കൂടിച്ചേരലാണ് ‘സീൻ’. നവംബർ 6ന് പുറത്തിറങ്ങിയ ചിത്രം 3 ദിവസത്തിനുള്ളിൽ ആഗോളമായി 117 കോടി രൂപ കടന്നതായാണ് റിപ്പോർട്ട്. 2026ൽ ‘കറുപ്പ്’, ‘വിശ്വനാഥൻ ആൻഡ് സൺസ്’ എന്നിവയ്ക്കു പിന്നാലെ സൂര്യയുടെ തുടർച്ചയായ മൂന്നാമത്തെ 100 കോടി ചിത്രവുമായി അത് മാറുകയും ചെയ്തു.

‘സീൻ’ ഒരു പതിവ് സൂര്യ മാസ് സിനിമയല്ല എന്നതാണ് അതിന്റെ ആദ്യത്തെ ആശ്വാസം. താരത്തെ പരിചയപ്പെടുത്താൻ 10 പേരെ പറത്തുന്ന സംഘട്ടനമില്ല; ഓരോ 5 മിനിറ്റിലും ആരാധകർക്ക് കൈയടിക്കാനുള്ള ‘എലിവേഷൻ’ രംഗങ്ങളില്ല. പകരം, വിരമിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന, ജീവിതത്തിൽ ചില പരിമിതികളും ദൗർബല്യങ്ങളുമുള്ള ഡി.എസ്.പി. ഇൻബരാജിനെയാണ് ജിത്തു മുന്നിൽ നിർത്തുന്നത്. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് അവസാനിപ്പിച്ചെന്ന് കരുതിയ ഒരു കേസ് വീണ്ടും അയാളുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു. അതിന്റെ മറുവശത്ത് സാധാരണക്കാരനെപ്പോലെ പെരുമാറുന്ന, അസാധാരണമായ തണുപ്പോടെ കൊലപാതകത്തെ ഒരു ‘ജോലി’ പോലെ കാണുന്ന ഈശ്വരൻ. ഇവർക്കിടയിൽ ഇൻബരാജിന്റെ സഹായിയായി മായ എത്തുന്നു. ക്രൈം ത്രില്ലറിന്റെ ഉത്കണ്ഠയും ജിത്തുവിന്റെ കറുത്തഹാസ്യവും ഒപ്പം സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ കഥ പതിവ് പൊലീസ്–സീരിയൽ കില്ലർ കളിയിൽനിന്ന് മാറിനിൽക്കുന്നു.

താരത്തെ താഴെയിറക്കി നടനെ മുന്നിലെത്തിക്കുന്ന ജിത്തു

‘സീൻ’ നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം സൂര്യയെ കാണുന്നതിലാണ്—പക്ഷേ നമുക്ക് ഏറെക്കാലമായി പരിചിതമായ ‘സൂപ്പർസ്റ്റാർ സൂര്യ’യെയല്ല. ഒരു കാലത്ത് ‘അയൻ’, ‘പിതാമകൻ’ തുടങ്ങിയ സിനിമകളിൽ കണ്ണുകൊണ്ടും ചെറിയൊരു ചിരികൊണ്ടും കഥാപാത്രത്തെ ജീവിപ്പിച്ചിരുന്ന നടനെ. ജിത്തു മാധവൻ സൂര്യയുടെ താരമൂല്യത്തെ നിഷേധിക്കുന്നില്ല; അതിനെ സിനിമയുടെ മുകളിൽ കയറ്റിവെയ്ക്കുന്നുമില്ല. ചിലപ്പോൾ സൂര്യ തന്നെ സൂര്യയെ പരിഹസിക്കുന്നു. ‘സിങ്കം’ ഓർമകൾ വരുന്നു; പഴയ സിനിമകളിലേക്കുള്ള സൂചനകൾ മിന്നിപ്പോകുന്നു. എന്നാൽ അവ കഥയെ തടഞ്ഞുനിർത്തി ആരാധകരെ കൈയടിപ്പിക്കാനുള്ള അലങ്കാരമല്ല. സൂര്യയുടെ പഴയ സിനിമാസ്മൃതിയെ പുതിയ കഥാപാത്രത്തിനുള്ളിലേക്ക് കലർത്തുകയാണ് സംവിധായകൻ. ജിത്തുവിന്റെ സിനിമ സാധാരണ ‘ഫാൻബോയ് സംഭവം’ ആകാതെ താരത്തെയും കഥയെയും ഒരേ നിലയിൽ നിർത്തുന്നു.

ഇൻബരാജ് എല്ലാം കഴിയുന്ന നായകനല്ല. അയാൾക്ക് സ്വന്തം ശരീരത്തോടും മനസ്സിനോടും പൊരുതേണ്ടിവരുന്നു. സിനിമയുടെ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ലോകത്തെ കാണാനും മനസ്സിലാക്കാനും മായയുടെ സഹായം അയാൾക്ക് ആവശ്യമായി വരുന്നു. അവിടെയാണ് സിനിമയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ വികാരപാത തുറക്കുന്നത്. നസ്രിയയുടെ മായ നായകന്റെ പിന്നിൽ നടക്കുന്ന പതിവ് നായികയല്ല; ഇൻബരാജിന് കാണാൻ കഴിയാത്ത ലോകം അയാൾക്കായി വാക്കുകളിലൂടെ നിർമ്മിക്കുന്ന കൂട്ടാളിയാണ്. ഒരു മാലിന്യക്കൂമ്പാരത്തെപ്പോലും നിറങ്ങളും പൂക്കളുമുള്ള മനോഹരമായൊരു ഇടമായി അവൾ വിവരിക്കുമ്പോൾ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഇളയരാജയുടെ ‘തെൻട്രൽ വന്ത്’ ഒഴുകുന്നു. ‘ഗജിനി’യിലെ അസിന്റെ കഥാപാത്രം കാഴ്ചയില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് ലോകം വിവരിച്ചുകൊടുക്കുന്ന പഴയ ഓർമയും അവിടെ പതിയെ ചേർന്നുവരുന്നു. ഇത് വെറും ‘ഈസ്റ്റർ എഗ്’ അല്ല; തമിഴ് സിനിമയെ സ്നേഹിച്ച് വളർന്ന ഒരു മലയാളി സംവിധായകൻ തന്റെ ഓർമകളിലൂടെ സൂര്യയോട് പറയുന്ന സ്നേഹവാക്കുപോലെയാണ്.

നസ്ലന്റെ ഈശ്വരൻ; ചിരിയുടെ അടിയിൽ ഒരു തണുപ്പ്

ഈ സിനിമ മലയാളിക്ക് അഭിമാനിക്കാൻ മറ്റൊരു കാരണം നസ്ലനാണ്. ‘പ്രേമലു’വിലെ നിഷ്കളങ്കതയും ചെറുപ്പത്തിന്റെ തമാശയും കൊണ്ട് പ്രേക്ഷകരെ കീഴടക്കിയ അതേ മുഖം ഇവിടെ ഒരു കൊലയാളിയുടേതാണ്. പക്ഷേ സീരിയൽ കില്ലറാകാൻ ശബ്ദം കനപ്പിക്കുകയോ കണ്ണു ചുവപ്പിക്കുകയോ ശരീരഭാഷ വിചിത്രമാക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. അതാണ് കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഭയം. ബസിൽ നമ്മുടെ അടുത്തിരുന്നേക്കാവുന്ന, കടയിൽ കണ്ടിട്ടും രണ്ടാമതൊന്നു നോക്കാത്ത ഒരാളുടെ സാധാരണ മുഖത്തോടെയാണ് ഈശ്വരൻ കൊലപാതകത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത്. നസ്ലന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ ചിരി തന്നെ ജിത്തു ഭീഷണിയാക്കി മാറ്റുന്നു. ഇൻബരാജും ഈശ്വരനും ഒരേ ഫ്രെയിമിലെത്തുമ്പോൾ സൂര്യ എന്ന വലിയ താരത്തിനുമുന്നിൽ നസ്ലൻ ചെറുതാകുന്നില്ല; 2 കഥാപാത്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ബുദ്ധിയുടെ കളിയാണ് അവിടെ നടക്കുന്നത്.

നസ്രിയക്കും ചിത്രത്തിൽ സ്വന്തം ഇടമുണ്ട്. മായയ്ക്ക് നർമ്മമുണ്ട്, വേദനയുണ്ട്, കരുത്തുണ്ട്. ചില ആക്ഷൻ രംഗങ്ങളിലും അവൾ മുന്നിലെത്തുമ്പോൾ സൂര്യയെ പിന്നിൽ നിർത്താൻ ജിത്തു മടിക്കുന്നില്ല. ഒരു വലിയ തമിഴ് താരത്തിന്റെ സിനിമയിൽ നായികയ്ക്ക് സംഘട്ടനം ചെയ്യാനും നായകൻ നോക്കിനിൽക്കാനും കഴിയുന്നു എന്നത് തന്നെ ജിത്തു ഈ താരസിനിമയെ എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നതിന്റെ സൂചനയാണ്. മലയാളത്തിന്റെ സ്വന്തം ലാൽ ഉൾപ്പെടെയുള്ള സഹതാരങ്ങളും ആനന്ദ്‌രാജിന്റെ കഥാപാത്രവും ചേർന്ന് ഇൻബരാജിന്റെ ലോകത്തെ നിറമുള്ള മനുഷ്യരാൽ നിറയ്ക്കുന്നു. ഓരോ കഥാപാത്രത്തിനും ചെറിയ വൈചിത്ര്യങ്ങളുണ്ട്; ‘രോമാഞ്ച’ത്തിലും ‘ആവേശ’ത്തിലും കണ്ട അതേ ജിത്തു ശൈലി. കഥാപാത്രങ്ങളാണ് തമാശ പറയുന്നത്; തമാശയ്ക്കുവേണ്ടി കഥാപാത്രങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നില്ല.

സുഷിന്റെ സംഗീതത്തിനും മലയാളത്താളം

ജിത്തുവിന്റെ ലോകം പൂർണമാകുന്നത് സുഷിൻ ശ്യാമിന്റെ സംഗീതത്തോടെയാണ്. ഇത് സുഷിന്റെ തമിഴ് അരങ്ങേറ്റമാണ്. വലിയ താരത്തിന് പശ്ചാത്തലസംഗീതത്തിലൂടെ നിരന്തരം വീരപരിവേഷം നൽകുന്നതിനുപകരം ഇൻബരാജിന്റെയും മായയുടെയും ഈശ്വരന്റെയും മാനസികലോകത്തെയാണ് സുഷിൻ പിന്തുടരുന്നത്. തമാശ വരുമ്പോൾ സംഗീതവും ഒപ്പം ചിരിക്കും; കൊലയാളി അടുത്തെത്തുമ്പോൾ ശബ്ദത്തിനുള്ളിൽ പതുക്കെ അസ്വസ്ഥത പടരും. ഗാനങ്ങളെക്കാൾ പശ്ചാത്തലസംഗീതമാണ് കൂടുതൽ ഓർമയിൽ നിൽക്കുന്നത്. വിനീത് അഗസ്റ്റിന്റെ ഛായാഗ്രഹണവും അജ്മൽ സാബുവിന്റെ എഡിറ്റിങ്ങും അതേ മിതത്വം പാലിക്കുന്നു. അധികവും വീടും പൊലീസ് ഓഫീസും കുറച്ച് തെരുവുകളും ഉൾപ്പെടുന്ന പരിമിതമായ ഇടങ്ങളിലാണ് സിനിമ നടക്കുന്നത്; എന്നിട്ടും അത് ദൃശ്യമായി ചെറുതായി തോന്നുന്നില്ല. ജിത്തുവിനൊപ്പം സുഷിനും വിനീതും അജ്മലും തമിഴിലെത്തുമ്പോൾ, അത് ഏതാനും മലയാളി സാങ്കേതികപ്രവർത്തകർ തമിഴ് സിനിമയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു എന്നതിലപ്പുറം മലയാള സിനിമ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ഒരു കഥപറച്ചിൽ ശൈലി തമിഴ് മുഖ്യധാരയുമായി സംഭാഷണം നടത്തുന്നു എന്ന അനുഭവമാണ് നൽകുന്നത്. ഓഡിയോഗ്രഫി -വിഷ്ണു ഗോവിന്ദ്, വസ്ത്രാലങ്കാരം -മഷാർ ഹംസ, മേക്കപ്പ് -റോണക്സ് സേവ്യർ, സഹസംവിധാനം -അരുൺ അപ്പുക്കുട്ടൻ, വി.എഫ്.എക്സ്. -ഹരിഹരസുതൻ തുടങ്ങി ധാരാളം മലയാളം പേരുകൾ ടൈറ്റിൽ കാർഡിൽ കാണാം.

എല്ലാ ‘സീനും’ ഒരേപോലെ മിന്നുന്നില്ല

ഇത്രയും പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ‘സീൻ’ കുറ്റമറ്റ സിനിമയല്ല. ആദ്യപകുതിയിലെ അന്വേഷണത്തിന്റെ വേഗവും പുതുമയും രണ്ടാംപകുതിയിലെ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ കുറയുന്നു. ജിത്തുവിന്റെ മനസ്സിൽ ആശയങ്ങൾ അധികമാണ്; ഓരോ രംഗത്തും പുതിയ തമാശയോ വിചിത്ര കഥാപാത്രമോ പുതിയൊരു ആശയമോ നിറയ്ക്കാനുള്ള ആവേശം ചിലപ്പോൾ പ്രധാനകഥയുടെ ഒഴുക്ക് മന്ദമാക്കുന്നു. ഇൻബരാജും മായയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം കൂടുതൽ സമയം എടുത്ത് വളർന്നിരുന്നെങ്കിൽ അതിന്റെ വൈകാരിക ശക്തി കൂടുമായിരുന്നു. ഈശ്വരന്റെ ചില നീക്കങ്ങൾ രണ്ടാംപകുതിയിൽ മുൻകൂട്ടി മനസ്സിലാക്കാനാകുന്നു. ചില ‘മാസ്’ രംഗങ്ങളിൽ സംവിധായകന്റെ സിനിമയും സൂര്യയുടെ താരസിനിമയും തമ്മിലുള്ള ചെറിയ വലിച്ചിഴയ്ക്കലും കാണാം. എന്നാൽ മൂന്നാംപകുതിയിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ചിത്രം വീണ്ടും തന്റെ ഊർജം കണ്ടെത്തുകയും തൃപ്തികരമായ അവസാനത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു.

അതിർത്തി കടക്കുന്ന മലയാള സിനിമയുടെ ആത്മവിശ്വാസം

‘സീൻ’ മലയാള സിനിമ തമിഴിനെ കീഴടക്കി എന്ന വിജയഘോഷമല്ല. അങ്ങനെ കാണേണ്ടതുമില്ല. മറിച്ച് ഭാഷകളുടെ അതിർത്തി ഇന്ത്യൻ സിനിമയിൽ എത്ര സ്വാഭാവികമായി അലിഞ്ഞുപോകുന്നു എന്നതിന്റെ മനോഹരമായ ഉദാഹരണമാണ്. ജിത്തു മാധവൻ സൂര്യയെ ഒരു മലയാള സിനിമയിലെ കഥാപാത്രമാക്കി മാറ്റുന്നില്ല; അതുപോലെ സൂര്യയ്ക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം സിനിമാഭാഷ ഉപേക്ഷിക്കുന്നുമില്ല. രണ്ടുപേരും നടുവിൽ കണ്ടുമുട്ടുന്നു. നസ്രിയ സ്വന്തം സ്വാഭാവികതയോടെ തമിഴിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു; നസ്ലൻ മലയാളത്തിൽ നമ്മൾ പരിചയപ്പെട്ട മുഖം ഉപയോഗിച്ചുതന്നെ പുതിയൊരു ഭയം സൃഷ്ടിക്കുന്നു; സുഷിൻ തന്റെ സംഗീതത്തിന്റെ സ്വഭാവം മാറ്റാതെ മറ്റൊരു ഭാഷയിൽ ഇടം കണ്ടെത്തുന്നു. അതാണ് ‘സീൻ’ നൽകുന്ന ഏറ്റവും സന്തോഷകരമായ കാഴ്ച.

ഒരിക്കൽ തമിഴ് സിനിമ കണ്ടാണ് കേരളത്തിലെ ഒരുപാട് സിനിമാപ്രേമികൾ വളർന്നത്. സൂര്യയുടെ ‘കാക്ക കാക്ക’, ‘ഗജിനി’, ‘വാരണം ആയിരം’, ‘അയൻ’ തുടങ്ങിയ സിനിമകൾ മലയാളികളുടെ സ്വന്തം സിനിമകളെപ്പോലെയാണ് ഇവിടെ ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടത്. ഇപ്പോൾ അതേ സൂര്യയുടെ സിനിമയിലേക്ക് ഒരു മലയാളി സംവിധായകൻ തന്റെ സിനിമാസ്മൃതികളും മലയാളത്തിന്റെ പുതിയ അഭിനേതാക്കളും സംഗീതവും സാങ്കേതികപ്രതിഭകളും കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നു. ‘തെൻട്രൽ വന്ത്’ മുഴങ്ങുന്ന ആ രംഗത്തിൽ തമിഴും മലയാളവും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തി ഏതാണ്ട് ഇല്ലാതാകുന്നതുപോലെ, ‘സീൻ’ മുഴുവനായും രണ്ടു സിനിമാസംസ്കാരങ്ങൾ പരസ്പരം കൈകോർക്കുന്ന അനുഭവമാണ്. സൂര്യ ഇവിടെ ഒരു വലിയ താരം തന്നെയാണ്; പക്ഷേ ജിത്തു മാധവൻ അദ്ദേഹത്തെ വീണ്ടും ഒരു നടനായി കാണാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു. അതാണ് ഈ മലയാളി കൂട്ട് തമിഴ് സിനിമയ്ക്ക് നൽകിയ ഏറ്റവും മനോഹരമായ സമ്മാനം.

‘സീൻ’ ജിത്തുവിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച സിനിമയായിരിക്കണമെന്നില്ല; ‘ആവേശ’ത്തിന്റെ മുറുക്കവും പൂർണനിയന്ത്രണവും എല്ലായിടത്തും ഇവിടെ കിട്ടുന്നുമില്ല. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം ഈ സിനിമ ഉറപ്പിക്കുന്നു—മലയാള സിനിമയുടെ പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് ഇനി സ്വന്തം ഭാഷയുടെ ചെറിയ അതിരിനുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ട് സ്വപ്നം കാണേണ്ടതില്ല. കഥയ്ക്കു തമിഴാകാം, താരം സൂര്യയാകാം, വിപണി ഇന്ത്യ മുഴുവനാകാം; പക്ഷേ കഥപറയുന്ന ഹൃദയത്തിന് ഇപ്പോഴും മലയാളത്തിന്റെ താളമുണ്ടാകാം. ‘സീൻ’ അതിന്റെ തെളിവാണ്.