‘ദൃശ്യം’ ഇല്ല, എന്നാൽ സസ്‌പെൻഷൻ സി.സി.ടി.വി. നോക്കി; കാലടിയിലെ വൈരുധ്യം

ശവസംസ്കാരം നടത്തിയതിനല്ല അവരെ സസ്‌പെൻഡ് ചെയ്തത്. സിൻഡിക്കേറ്റ് യോഗത്തിൽ കയറി വൈസ് ചാൻസലറെയും സിൻഡിക്കേറ്റ് അംഗങ്ങളെയും ആക്രമിച്ചതിനാണ്. അതിന്റെ വിഷ്വൽ ഇല്ലാതെ പോയി—കാലടി ശ്രീശങ്കരാചാര്യ സംസ്കൃത സർവകലാശാലയിലെ വിദ്യാർത്ഥി സസ്‌പെൻഷനെ ന്യായീകരിച്ചുകൊണ്ട് മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി.സതീശൻ പറഞ്ഞതിന്റെ സാരം ഇതാണ്. നവംബർ 4ലെ വാർത്താസമ്മേളനത്തിലും അദ്ദേഹം ഈ നിലപാട് ആവർത്തിച്ചു. പക്ഷേ ആ വാക്കുകൾക്കൊപ്പം ഈ കേസിലെ രേഖകൾ കൂടി വായിക്കുമ്പോൾ ചില അടിസ്ഥാന ചോദ്യങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാനാവില്ല. ഓഗസ്റ്റ് 13ലെ സംഭവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കാലടി പൊലീസ് രജിസ്റ്റർ ചെയ്ത 2 കേസുകളാണ് നിലവിലുള്ളത്. ആദ്യ കേസ് പൊലീസ് സ്വമേധയാ എടുത്തത്; രണ്ടാമത്തേത് വൈസ് ചാൻസലർ സിസ തോമസിന്റെ പരാതിയിലുള്ളത്. പൊലീസ് സ്വമേധയാ എടുത്ത കേസിൽ പറയുന്നത് സിൻഡിക്കേറ്റ് യോഗം കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുകയായിരുന്ന വൈസ് ചാൻസലറെയും അംഗങ്ങളെയും വിദ്യാർത്ഥികൾ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ച് തടഞ്ഞെന്നും പൊലീസ് നിർദേശം അവഗണിച്ച് ഡ്യൂട്ടി തടസ്സപ്പെടുത്തിയെന്നുമാണ്. വൈസ് ചാൻസലറുടെ പരാതിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ Crime No.744/2026ൽ ആരോപണം കൂടുതൽ ഗുരുതരമാണ്: സിൻഡിക്കേറ്റ് യോഗം കഴിഞ്ഞ് വൈകിട്ട് 5.30ഓടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ ബ്ലോക്കിന്റെ ഗ്രൗണ്ട് ഫ്ലോർ ലിഫ്റ്റ് പ്രവേശനത്തിന് സമീപം തടഞ്ഞു, തള്ളി, മുടിയിൽ പിടിച്ചുവലിച്ച് പരിക്കേല്പിച്ചു; പിന്നീട് ഔദ്യോഗിക വാഹനം തടഞ്ഞ് കേടുവരുത്തിയെന്നും പ്രോസിക്യൂഷൻ കേസ് പറയുന്നു. എന്നാൽ ലഭ്യമായ ഈ പ്രോസിക്യൂഷൻ വിവരണത്തിൽ “സിൻഡിക്കേറ്റ് യോഗത്തിനകത്ത് കയറി ആക്രമിച്ചു” എന്ന സംഭവവിവരണം കാണുന്നില്ല. ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന അതിക്രമം യോഗം കഴിഞ്ഞ് പുറത്തേക്കിറങ്ങുന്ന ഘട്ടത്തിലാണെന്നാണ് രേഖ. ഇതൊരു ചെറിയ വാക്കുതെറ്റല്ല. 16 വിദ്യാർത്ഥികളുടെ പഠനവും പരീക്ഷയും ഭാവിയും ബാധിക്കുന്ന വിഷയത്തിൽ മുഖ്യമന്ത്രി പറയുന്ന കുറ്റത്തിന്റെ സ്ഥലം, സമയം, സ്വഭാവം എന്നിവ പൊലീസ് രേഖയുമായി ഒത്തുപോകുന്നുണ്ടോ എന്നത് പരിശോധിക്കപ്പെടണം.

‘ദൃശ്യം ഇല്ല’; പക്ഷേ നടപടി സി.സി.ടി.വി. നോക്കിയെന്ന് സർവകലാശാല

ഇതിലേറെ കൗതുകകരമാണ് ദൃശ്യങ്ങളുടെ കാര്യം. മുഖ്യമന്ത്രി തന്നെ പറയുന്നു ആക്രമണത്തിന്റെ “വിഷ്വൽ ഇല്ലാതെ പോയി” എന്ന്. മറുവശത്ത് സെപ്റ്റംബർ 1ലെ സസ്‌പെൻഷൻ നടപടിയെക്കുറിച്ചുള്ള റിപ്പോർട്ടുകൾ പറയുന്നത്, സംഭവത്തിൽ ഉൾപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥികളെ ബന്ധപ്പെട്ട ഉദ്യോഗസ്ഥർ സി.സി.ടി.വി. ദൃശ്യങ്ങൾ പരിശോധിച്ച് തിരിച്ചറിഞ്ഞതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് 16 പേരെ സസ്‌പെൻഡ് ചെയ്തതെന്നാണ്. പിന്നീട് സിൻഡിക്കേറ്റ് അംഗങ്ങളും അന്വേഷണം നടത്തുമ്പോൾ സർവകലാശാലയിലെ സി.സി.ടി.വി. പരിശോധിച്ചതായി വ്യക്തമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. വിദ്യാർത്ഥികളുടെ വാദവും അതുതന്നെ: അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ ബ്ലോക്കിന് പുറത്തും അകത്തും ക്യാമറകളുണ്ട്; സിൻഡിക്കേറ്റ് യോഗം നടക്കുന്ന ഭാഗത്തും ദൃശ്യങ്ങൾ ലഭ്യമാണ്; അതിനാൽ സംഭവിച്ചതെന്തെന്ന് സി.സി.ടി.വി. വ്യക്തമാക്കുമെന്ന് അവർ പറയുന്നു. അപ്പോൾ പരിഹാരം അത്ര പ്രയാസമുള്ളതല്ല. പൊലീസ് അന്വേഷണത്തെ ബാധിക്കാത്ത വിധത്തിൽ, ആവശ്യമായ സ്വകാര്യതാ സംരക്ഷണത്തോടെ, ബന്ധപ്പെട്ട ദൃശ്യങ്ങൾ അന്വേഷണത്തിനും കോടതിക്കും സമ്പൂർണമായി നൽകുക; സാധ്യമെങ്കിൽ പൊതുജന സംശയം തീർക്കുന്ന വിധത്തിൽ പ്രസക്തഭാഗങ്ങളുടെ ഔദ്യോഗിക വിശദീകരണവും നൽകുക. കുട്ടികൾ സിൻഡിക്കേറ്റ് യോഗത്തിനകത്ത് കയറി വൈസ് ചാൻസലറെയും അംഗങ്ങളെയും ആക്രമിക്കുന്ന ദൃശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ അത് സർവകലാശാലയുടെ നടപടിയെ ശക്തമായി ന്യായീകരിക്കും. മറിച്ച് അത്തരമൊരു ദൃശ്യമില്ലെങ്കിൽ മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പ്രസ്താവന എവിടെനിന്നാണ് വന്നതെന്ന് വിശദീകരിക്കേണ്ടിവരും. ‘ദൃശ്യമില്ല’ എന്ന വാചകത്തിൽ ആരോപണം അവസാനിപ്പിക്കാനാവില്ല; ദൃശ്യങ്ങൾ കൈവശമുള്ള സ്ഥാപനമാണ് സർവകലാശാല. സത്യം പറയേണ്ട ഏറ്റവും ലളിതമായ സാക്ഷി ക്യാമറ തന്നെയാണ്.

സമരം തുടങ്ങിയത് ‘ശവസംസ്കാര’ത്തിൽ നിന്നല്ല

ഇന്നത്തെ വിവാദത്തിൽ സൗകര്യപൂർവം മറഞ്ഞുപോകുന്ന മറ്റൊരു വസ്തുതയുണ്ട്. സമരം തുടങ്ങിയത് ഏതെങ്കിലും ഒരുദിവസത്തെ തെരുവുനാടകത്തിൽനിന്നല്ല. ജൂലൈ 22 മുതൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ അടിസ്ഥാനസൗകര്യങ്ങൾ, കുടിവെള്ളം, ഹോസ്റ്റൽ നിയന്ത്രണങ്ങൾ, അധ്യാപക ഒഴിവുകൾ, അക്കാദമിക് ഭരണപ്രശ്നങ്ങൾ എന്നിവ ഉൾപ്പെടുന്ന 18 ആവശ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചാണ് പ്രക്ഷോഭത്തിലിറങ്ങിയത്. ഓഗസ്റ്റ് 13ന് പുനഃസംഘടിപ്പിച്ച സിൻഡിക്കേറ്റിന്റെ ആദ്യയോഗം നടക്കുമ്പോഴാണ് തിയേറ്റർ വിഭാഗത്തിലെ വിദ്യാർത്ഥികൾ പ്രവർത്തനരഹിതമായ സ്റ്റേജ് ലൈറ്റുകളുടെ ‘മരണം’ പ്രതീകമാക്കി തെരുവുനാടകം അവതരിപ്പിച്ചത്. അത് വൈസ് ചാൻസലറുടെ പ്രതീകാത്മക ശവസംസ്കാരമാണെന്നാണ് സർവകലാശാല വ്യാഖ്യാനിച്ചത്; വിദ്യാർത്ഥികൾ അത് തിയേറ്റർ വിഭാഗത്തിന്റെ തകർന്ന സൗകര്യങ്ങളുടെ പ്രതീകാത്മക സംസ്കാരമായിരുന്നുവെന്ന് ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു. അതു തെളിയിക്കുന്ന ‘ദൃശ്യ’ങ്ങളുണ്ട്. നാടകം അസ്വാദ്യമായിരുന്നോ, അതിരുകടന്നതായിരുന്നോ എന്നത് ചർച്ച ചെയ്യാം. രാഷ്ട്രീയ പ്രതിഷേധത്തിലെ ഭാഷയും രൂപവും വിമർശിക്കാം. എന്നാൽ ഒരു കലാപ്രകടനത്തിന്റെ ഭംഗിയോ അഭംഗിയോ തീരുമാനിക്കുന്നതും വിദ്യാർത്ഥികൾ ക്രിമിനൽ ആക്രമണം നടത്തിയെന്നു തെളിയിക്കുന്നതും 2 തരം കാര്യങ്ങളാണ്. രണ്ടാമത്തേതിന് തെളിവ് വേണം.

അന്വേഷണം പോലും വിവാദത്തിൽ

ഇവിടെ ആഭ്യന്തര അന്വേഷണത്തിന്റെ അവസ്ഥയും സുതാര്യമല്ല. ചില മാധ്യമറിപ്പോർട്ടുകൾ സിൻഡിക്കേറ്റ് നിയോഗിച്ച അന്വേഷണസമിതി ആക്രമണം നടന്നുവെന്ന് കണ്ടെത്തിയതായി പറയുന്നു; അതേ റിപ്പോർട്ടിനെതിരെ 2 സിൻഡിക്കേറ്റ് അംഗങ്ങൾ വിയോജിപ്പ് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. മറുവശത്ത് എസ്‌.എഫ്‌.ഐ. പുറത്തുവിട്ട അന്വേഷണസമിതി അംഗത്തിന്റെ റിപ്പോർട്ടിൽ സി.സി.ടി.വി. പരിശോധിച്ചിട്ടും ആരോപിക്കപ്പെട്ട തരത്തിലുള്ള ആക്രമണത്തിന് തെളിവ് ലഭിച്ചില്ലെന്നാണ് പറയുന്നത്. ഈ വൈരുധ്യം തന്നെയാണ് മുഴുവൻ അന്വേഷണറിപ്പോർട്ടും അനുബന്ധ സി.സി.ടി.വി. രേഖകളും സുതാര്യമായി പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടതിന്റെ കാരണം. ആരോപണം ഗുരുതരമാണെങ്കിൽ തെളിവും അത്രതന്നെ ഉറപ്പുള്ളതാകണം. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ പേരിൽ ‘അക്രമി’ എന്ന മുദ്ര പതിപ്പിക്കുന്നത് പ്രസംഗത്തിന്റെ സൗകര്യത്തിൽ ചെയ്യാവുന്ന കാര്യമല്ല; അത് ആ കുട്ടിയുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തെയും തൊഴിൽഭാവിയെയും സാമൂഹികജീവിതത്തെയും പിന്തുടരുന്ന കുറ്റമുദ്രയാണ്.

ശിക്ഷ ആദ്യം; പഠനം പിന്നെ?

സെപ്റ്റംബർ 1നാണ് 16 വിദ്യാർത്ഥികളെ അന്വേഷണവിധേയമായി സസ്‌പെൻഡ് ചെയ്തത്. സർവകലാശാലാ രേഖകൾ പ്രകാരം സസ്‌പെൻഷൻ അക്കാദമിക് അന്തരീക്ഷവും ഭരണനിർവഹണവും സംരക്ഷിക്കാനാണെന്നും അന്വേഷണം പൂർത്തിയാകുന്നത് വരെ നടപടി തുടരുമെന്നുമായിരുന്നു നിലപാട്. ഹൈക്കോടതി രേഖയിലും ഈ സസ്‌പെൻഷൻ “pending disciplinary action” ആണെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. എന്നാൽ അന്വേഷണവിധേയമായ ഒരു ഇടക്കാല നടപടി 2 മാസത്തിലേറെ നീണ്ടപ്പോൾ അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ പഠനത്തിനാണ് കിട്ടിയത്. ക്ലാസിൽ കയറാൻ അനുവദിക്കാത്ത സർവകലാശാല പിന്നീട് ആവശ്യമായ ഹാജരില്ലെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പരീക്ഷയിൽനിന്നും മാറ്റിനിർത്തി. ഒക്ടോബർ 30ന് ഹൈക്കോടതി സിംഗിൾ ബെഞ്ച് പരീക്ഷ എഴുതാൻ താൽക്കാലിക അനുമതി നൽകിയെങ്കിലും സർവകലാശാല അപ്പീൽ നൽകി; നവംബർ 3ന് ഡിവിഷൻ ബെഞ്ച് ആവശ്യമായ ഹാജർ, രജിസ്ട്രേഷൻ തുടങ്ങിയ പരീക്ഷാ യോഗ്യതകൾ വിദ്യാർത്ഥികൾ സ്ഥാപിച്ചിട്ടില്ലെന്ന കാരണം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ആ ഇടക്കാല ഉത്തരവ് റദ്ദാക്കി. പ്രധാനമായി, ഓഗസ്റ്റ് 13ലെ സംഭവത്തിൽ ആരാണ് കുറ്റക്കാരെന്ന് ഡിവിഷൻ ബെഞ്ച് വിധിച്ചിട്ടില്ല; പൊലീസ് അന്വേഷണം തുടരുന്നതിനാൽ ആ തർക്കത്തിൽ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നില്ലെന്ന് കോടതി പ്രത്യേകം വ്യക്തമാക്കി. തുടർന്ന് സുപ്രീം കോടതി വിഷയം ഹൈക്കോടതി സിംഗിൾ ബെഞ്ചിലേക്ക് വേഗത്തിൽ തീർപ്പാക്കാൻ തിരിച്ചയച്ചു; വിദ്യാർത്ഥികൾ കേസിൽ വിജയിച്ചാൽ പ്രത്യേക പരീക്ഷ നടത്തുമെന്ന് സർവകലാശാല സുപ്രീം കോടതിയിൽ ഉറപ്പുനൽകിയിട്ടുണ്ട്. അതായത് “കോടതി വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ആക്രമണം ശരിവച്ചു” എന്നൊരു രാഷ്ട്രീയ വ്യാഖ്യാനത്തിനും ഇവിടെ അടിസ്ഥാനമില്ല. ഇപ്പോഴുള്ള കോടതി തർക്കത്തിന്റെ കേന്ദ്രം പരീക്ഷാ യോഗ്യതയും സസ്‌പെൻഷന്റെ പ്രത്യാഘാതവുമാണ്; അക്രമാരോപണത്തിന്റെ അന്തിമസത്യം ഇപ്പോഴും അന്വേഷണവിഷയമാണ്.

‘മാപ്പ് പറഞ്ഞാൽ പഠിക്കാം’ എന്ന വ്യവസ്ഥ

നവംബർ 2ന് സിൻഡിക്കേറ്റ് 16ൽ 12 പേരുടെ സസ്‌പെൻഷൻ പിൻവലിക്കാൻ തയ്യാറായി—പക്ഷേ ഒരു വ്യവസ്ഥയോടെ: നിരുപാധിക മാപ്പപേക്ഷയും ഭാവിയിൽ അച്ചടക്കലംഘനം നടത്തില്ലെന്ന ഉറപ്പും നൽകണം; 4 പേരുടെ സസ്‌പെൻഷൻ 2 മാസം കൂടി നീട്ടാനും തീരുമാനിച്ചു. വിദ്യാർത്ഥികൾ അത് നിരസിച്ചു. അവർ പറയുന്നത് ലളിതമാണ്: തങ്ങൾ ചെയ്തിട്ടില്ലെന്ന് പറയുന്ന ക്രിമിനൽ സ്വഭാവമുള്ള പ്രവൃത്തിക്ക് മാപ്പുപറയുന്നത് കുറ്റസമ്മതത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയവും സാമൂഹികവുമായ രൂപമാകും. ഇവിടെ സർവകലാശാലയ്ക്കും ഒരു വാദമുണ്ട്—അച്ചടക്കലംഘനം കണ്ടെത്തിയതുകൊണ്ടാണ് മാപ്പ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ കുറ്റം നിഷേധിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ, ശിക്ഷയുടെ അടിസ്ഥാനരേഖകൾ തന്നെ തർക്കവിധേയമായിരിക്കെ, “ആദ്യം മാപ്പുപറയൂ; പിന്നെ പഠിക്കാം” എന്ന നിലപാട് സംഘർഷം പരിഹരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കടുപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്. അച്ചടക്കം സർവകലാശാലയ്ക്ക് അനിവാര്യമാണ്; എന്നാൽ അച്ചടക്കത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം ഒരു തലമുറയെ കീഴടക്കലല്ല, വിദ്യാഭ്യാസാന്തരീക്ഷം വീണ്ടെടുക്കലാകണം.

വിശപ്പിന്റെ മുന്നിൽ അധികാരത്തിന്റെ പിടിവാശി വേണ്ട

ഇപ്പോൾ കാലടിയുടെ കവാടത്തിൽ കുട്ടികൾ നിരാഹാരത്തിലാണ്. അശ്വന്ത്, അർച്ചന, അഭിജിത്ത് ഉൾപ്പെടെയുള്ള വിദ്യാർത്ഥികൾ സസ്‌പെൻഷൻ നിരുപാധികം പിൻവലിക്കണമെന്നും പഠനവും പരീക്ഷയും സംരക്ഷിക്കണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടാണ് സമരം തുടരുന്നത്. “ഞങ്ങൾ ഈ ക്യാമ്പസിലെ വിദ്യാർത്ഥികളാണ്; അക്രമികളല്ല” എന്നാണ് അവരുടെ വാക്കുകൾ. അവരോട് രാഷ്ട്രീയമായി യോജിക്കണമെന്നില്ല; എസ്‌.എഫ്‌.ഐയെ പിന്തുണയ്ക്കണമെന്നുമില്ല. എന്നാൽ ഒരു ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന് കുട്ടികളുടെ വിശപ്പിനു മുന്നിൽ ചോദിക്കേണ്ട ചില ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്. ആരോപണം തെളിയിക്കുന്ന ദൃശ്യങ്ങൾ ഉണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ എന്തുകൊണ്ട് അതിന്റെ യഥാർഥ സ്വഭാവം വ്യക്തമായി സ്ഥാപിക്കുന്നില്ല? പൊലീസ് കേസ് പറയുന്നത് യോഗം കഴിഞ്ഞശേഷമുള്ള സംഭവമാണെങ്കിൽ മുഖ്യമന്ത്രി എന്തുകൊണ്ട് യോഗത്തിനകത്തെ ആക്രമണമെന്ന ഭാഷ ഉപയോഗിച്ചു? അന്വേഷണറിപ്പോർട്ടിനെക്കുറിച്ച് തന്നെ വിരുദ്ധവാദങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ എന്തുകൊണ്ട് പരമാവധി സുതാര്യത സ്വീകരിക്കുന്നില്ല? അന്വേഷണവിധേയമായ സസ്‌പെൻഷൻ കുട്ടികളുടെ ഒരു സെമസ്റ്ററും പരീക്ഷയും തകർക്കുന്ന ശിക്ഷയായി മാറേണ്ടതുണ്ടോ?

സർവകലാശാലകൾ ഭരണാധികാരികളുടെ അനുസരണപ്പാഠശാലകളല്ല. ചോദ്യം ചോദിക്കാനും പരിഹസിക്കാനും നാടകം കളിക്കാനും പ്രതിഷേധിക്കാനും അതിരുകടന്നാൽ അതിനെ വിമർശിക്കാനും, യഥാർഥ അക്രമമുണ്ടായാൽ നിയമപ്രകാരം ശിക്ഷിക്കാനും കഴിയുന്ന ബൗദ്ധിക ഇടങ്ങളാകണം. അക്രമം നടന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ തെളിവിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഉത്തരവാദികളെ ശിക്ഷിക്കണം; നടന്നിട്ടില്ലെങ്കിൽ കുട്ടികളുടെ മേൽ അക്രമിയുടെ മുദ്ര പതിപ്പിക്കരുത്. ഇതാണ് ഏറ്റവും ലളിതമായ നീതി. 16 വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഭാവിയെ രാഷ്ട്രീയ അഭിമാനത്തിന്റെ പരീക്ഷണശാലയാക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. സി.സി.ടി.വി. സത്യം പറയട്ടെ, അന്വേഷണം സുതാര്യമാകട്ടെ, കോടതി തീരുമാനം വരട്ടെ; അതുവരെ കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസം തിരിച്ചുപിടിക്കാനാവാത്തവിധം നശിപ്പിക്കരുത്. കാലടിയിലെ നിരാഹാരപ്പന്തലിൽ ഇരിക്കുന്നത് ഒരു സംഘടനയുടെ പതാകകൾ മാത്രമല്ല—പഠിക്കാനുള്ള അവകാശം നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന് ഭയക്കുന്ന യുവജീവിതങ്ങളാണ്. അവരുടെ വിശപ്പിനെ തോല്പിച്ചല്ല ഒരു സർവകലാശാല തന്റെ അച്ചടക്കം തെളിയിക്കേണ്ടത്; നീതിയിലൂടെ അവരുടെ വിശ്വാസം തിരികെനൽകിയാണ്.