‘സൗജന്യം’ നിയമത്തിന് പുറത്തല്ല

“ആവശ്യം വന്നാൽ ഇനിയും പോകും.” മലപ്പുറത്തേക്കുള്ള യാത്രയ്ക്ക് സ്വകാര്യ വ്യക്തി ഒരുക്കിയ വിമാനത്തിൽ സൗജന്യമായി സഞ്ചരിച്ചതിനെക്കുറിച്ചുള്ള വിവാദത്തിന് മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി.സതീശൻ നൽകിയ മറുപടിയുടെ കാതൽ ഇതായിരുന്നു. വിമാനമൊരുക്കിയ മലയാളി പരിചയക്കാരന്റെ പേര് വെളിപ്പെടുത്തേണ്ടതില്ലെന്നും സർക്കാർ ഖജനാവിൽനിന്ന് പണം ചെലവായിട്ടില്ലെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. തദ്ദേശമന്ത്രി കെ.എം.ഷാജി സുഹൃത്തിന്റെ റേഞ്ച് റോവർ ഉപയോഗിച്ചതിലും തെറ്റില്ലെന്ന നിലപാടും മുഖ്യമന്ത്രി സ്വീകരിച്ചു. മന്ത്രിമാരുടെ വിദേശയാത്രകൾക്ക് പ്രവാസി സംഘടനകൾ ടിക്കറ്റ് എടുത്തുനൽകുന്നതിലും തെറ്റില്ലെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശദീകരണം.

ഈ വിശദീകരണത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയപ്രശ്നം ഒരുവശത്ത് നിൽക്കട്ടെ. നിയമം ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം മറ്റൊന്നാണ്. ഒരു പൊതുപ്രവർത്തകന് സർക്കാർ നൽകുന്ന നിയമാനുസൃത പ്രതിഫലത്തിനു പുറത്തുള്ള സൗജന്യ ആനുകൂല്യങ്ങൾ ആരിൽനിന്നും എത്രവരെ സ്വീകരിക്കാം? ഈ ചോദ്യത്തിനാണ് 2018ൽ ഭേദഗതി ചെയ്ത അഴിമതി നിരോധന നിയമം — Prevention of Corruption Act — നിർണായകമായ ഉത്തരങ്ങൾ നൽകുന്നത്. മുഖ്യമന്ത്രി ആവർത്തിക്കുന്ന “സർക്കാരിന് ഒരു പൈസയും ചെലവായിട്ടില്ല” എന്ന വാദം അതുകൊണ്ടുതന്നെ നിയമപരമായ ഉത്തരത്തിന്റെ അവസാനമല്ല. പല സാഹചര്യങ്ങളിലും അവിടെയാണ് അന്വേഷണം തുടങ്ങുന്നത്.

നിയമത്തിൽ വന്ന 2 വാക്കുകൾ

2018 ജൂലൈ 26ന് രാഷ്ട്രപതിയുടെ അംഗീകാരം ലഭിച്ച Prevention of Corruption (Amendment) Act അഴിമതി നിരോധന നിയമത്തിൽ നിർണായകമായൊരു നിർവചനം കൂട്ടിച്ചേർത്തു. Undue advantage. നിയമത്തിലെ വകുപ്പ് 2(d) പറയുന്നത്: “undue advantage” means any gratification whatever, other than legal remuneration. അതായത് പൊതുപ്രവർത്തകന് നിയമപരമായി സ്വീകരിക്കാൻ അനുവാദമുള്ള പ്രതിഫലമല്ലാത്ത ഏതുതരത്തിലുള്ള ‘gratification’ഉം ഈ നിർവചനത്തിന്റെ പരിധിയിൽ വരാം.

അതിനോടൊപ്പം നിയമം മറ്റൊരു കാര്യംകൂടി വ്യക്തമായി പറയുന്നു: ‘gratification’ എന്നത് പണമായി കിട്ടുന്ന നേട്ടത്തിൽ മാത്രമോ പണത്തിൽ കണക്കാക്കാവുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രമോ ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഇത് ചെറിയൊരു വാക്കുമാറ്റമല്ല. പൊതുപ്രവർത്തകനെ സ്വാധീനിക്കാൻ നൽകാവുന്ന ആനുകൂല്യങ്ങളെ പണത്തിന്റെ കവറിനപ്പുറം കാണാനുള്ള നിയമഘടനയാണിത്. സൗജന്യയാത്ര, സൗജന്യ താമസം, വാഹനം, വിലയേറിയ ടിക്കറ്റ്, വിരുന്ന്, വ്യക്തിപരമായ ചെലവിന്റെ സ്പോൺസർഷിപ്പ് — ഇവയൊക്കെ സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ച് ‘gratification’ എന്ന വിശാലമായ ആശയത്തിനുള്ളിൽ പരിശോധിക്കപ്പെടാം.

ഇവയൊക്കെ സ്വയം കൈക്കൂലിയാകുന്നില്ല. ഒരു സൗജന്യസൗകര്യം ‘undue advantage’ ആണോ, അതിനെ സ്വീകരിച്ചത് അഴിമതി നിരോധന നിയമത്തിലെ കുറ്റമായി മാറുന്നുണ്ടോ എന്നറിയാൻ പിന്നീട് വകുപ്പ് 7 അല്ലെങ്കിൽ വകുപ്പ് 11 പോലുള്ള കുറ്റനിർവചനങ്ങളുടെ ഘടകങ്ങളും പരിശോധിക്കണം. ഈ വ്യത്യാസം മനസ്സിലാക്കിയാലാണ് ഇപ്പോഴത്തെ വിവാദത്തിന്റെ ഗൗരവം ശരിയായി പിടികിട്ടുക.

വകുപ്പ് 7 എന്താണ് പറയുന്നത്?

2018ൽ പൂർണമായി മാറ്റിയെഴുതിയ വകുപ്പ് 7ന്റെ തലക്കെട്ടുതന്നെ Offence relating to public servant being bribed എന്നാണ്. പൊതുപ്രവർത്തകൻ ഒരാളിൽനിന്ന് undue advantage സ്വീകരിക്കുകയും അതിന് പൊതുകടമ തെറ്റായോ അസത്യസന്ധമായോ നിർവഹിക്കാനുള്ള ഉദ്ദേശ്യമുണ്ടാകുകയും ചെയ്താൽ കുറ്റം വരാം. അതുപോലെ, തെറ്റായോ അസത്യസന്ധമായോ പൊതുകടമ നിർവഹിച്ചതിനുള്ള പ്രതിഫലമായി undue advantage സ്വീകരിക്കുന്നതും കുറ്റമാണ്. അത്തരമൊരു ആനുകൂല്യം സ്വീകരിക്കുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ പൊതുകടമ തെറ്റായി നിർവഹിക്കുന്ന സാഹചര്യവും വകുപ്പ് ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ശിക്ഷ മൂന്ന് മുതൽ ഏഴുവർഷംവരെ തടവും പിഴയുമാണ്.

നിയമം പറയുന്നത്: undue advantage നേടുകയോ സ്വീകരിക്കുകയോ നേടാൻ ശ്രമിക്കുകയോ ചെയ്താൽ, അതിനായി ഉദ്ദേശിച്ച പൊതുകടമ പിന്നീട് യഥാർഥത്തിൽ തെറ്റായി നിർവഹിച്ചിട്ടില്ല എന്നതുകൊണ്ടുമാത്രം കുറ്റം ഇല്ലാതാകില്ല. കർണാടക ഹൈക്കോടതി 2025ലെ ഒരു വിധിയിലും ഈ ഘടന വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്: നിയമത്തിൽ ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ undue advantage സ്വീകരിക്കുന്നത് കുറ്റം പൂർത്തിയാക്കാൻ മതിയാകാം; വാഗ്ദാനം ചെയ്ത തെറ്റായ ഔദ്യോഗിക പ്രവൃത്തി അവസാനം നടത്തിയിരിക്കണമെന്നില്ല.

അതുകൊണ്ട് പൊതുപ്രവർത്തകന്റെ പ്രതിരോധം ഇങ്ങനെയാണെങ്കിൽ — “സഹായം വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്; പക്ഷേ ഞാൻ അയാൾക്കുവേണ്ടി ഒന്നും ചെയ്തില്ല” — അത് മാത്രം എല്ലാ കേസിലും അന്തിമമായ നിയമമറുപടിയാകില്ല. പക്ഷേ ഇതിന്റെ മറുവശവും വ്യക്തമായിരിക്കണം. വകുപ്പ് 7 പ്രകാരം വെറുതെ ഒരു സൗജന്യം സ്വീകരിച്ചു എന്ന ഒറ്റ വസ്തുത മതിയല്ല. തെറ്റായ പൊതുകടമയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഉദ്ദേശ്യമോ പ്രതിഫലബന്ധമോ നിയമപ്രകാരം സ്ഥാപിക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിനാൽ വകുപ്പ് 7നെക്കാൾ ഇപ്പോഴത്തെ വിവാദത്തിൽ ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ കൂടുതൽ പ്രസക്തമാകാവുന്ന മറ്റൊരു വകുപ്പ് ഉണ്ട്.

വകുപ്പ് 11 — യഥാർഥ കുരുക്ക് ഇവിടെ

അഴിമതി നിരോധന നിയമത്തിലെ വകുപ്പ് 11 ആണ് സ്വകാര്യ സഹായങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കൂടുതൽ നേരിട്ടുള്ള ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നത്. ഒരു പൊതുപ്രവർത്തകൻ പ്രതിഫലമില്ലാതെയോ അപര്യാപ്തമായ പ്രതിഫലത്തിനോ undue advantage സ്വീകരിക്കുന്നു എന്നു കരുതുക. അത് നൽകുന്ന വ്യക്തി പൊതുപ്രവർത്തകൻ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന, കൈകാര്യം ചെയ്യാനിരിക്കുന്ന, അല്ലെങ്കിൽ കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ സാധ്യതയുള്ള നടപടിയിലോ ബിസിനസിലോ ബന്ധപ്പെട്ട ആളാണെന്ന് പൊതുപ്രവർത്തകന് അറിയുകയും വേണം. അങ്ങനെയെങ്കിൽ വകുപ്പ് 11 പ്രകാരം കുറ്റം ഉയരാം.

ആ വ്യക്തിക്ക് പൊതുപ്രവർത്തകന്റെ ഔദ്യോഗിക ചുമതലയുമായി ബന്ധമുണ്ടായാലും വകുപ്പ് ബാധകമാകാം. ശിക്ഷ 6 മാസം മുതൽ 5 വർഷംവരെ തടവും പിഴയുമാണ്. ഈ വകുപ്പിൽ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസമുണ്ട്. “ഞാൻ അയാൾക്ക് അനുകൂലമായി ഒരു ഫയലിലും ഒപ്പിട്ടില്ല” എന്ന വാദം മാത്രം ഇവിടെ നിർണായകമല്ല. ആനുകൂല്യം നൽകിയ വ്യക്തി പൊതുപ്രവർത്തകന്റെ ഔദ്യോഗിക ബിസിനസിലോ നടപടിയിലോ ബന്ധപ്പെട്ട ആളാണോ എന്നതുതന്നെ പ്രധാനമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ വിമാനമൊരുക്കിയ വ്യക്തിയുടെ പേര് വെളിപ്പെടുത്തണമെന്ന ആവശ്യം വെറും രാഷ്ട്രീയ കൗതുകമല്ലാതാകുന്നത്. സ്പോൺസർ ആരെന്ന് അറിയാതെ വകുപ്പ് 11ന്റെ അടിസ്ഥാനപരിശോധന എങ്ങനെ നടത്തും?

വിമാനമൊരുക്കിയത് ആര്?

മലപ്പുറത്ത് മഴക്കെടുതിയിൽ മരണം സംഭവിച്ചതിനെ തുടർന്ന് അവിടേക്ക് പോകാനാണ് സ്വകാര്യ വിമാനം ഉപയോഗിച്ചതെന്ന് മുഖ്യമന്ത്രി പറയുന്നു. യാത്രയുടെ ലക്ഷ്യത്തെ ആരും ഇവിടെ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടതില്ല. ചോദ്യം അതിന്റെ ചെലവിന്റെ ഉറവിടമാണ്. മുഖ്യമന്ത്രി തന്നെ സമ്മതിച്ച കാര്യങ്ങൾ:

• • സ്വകാര്യ വ്യക്തിയാണ് വിമാനം ഒരുക്കിയത്.
  • സർക്കാർ പണം ചെലവായിട്ടില്ല.
  • ആ വ്യക്തിയുടെ പേര് വെളിപ്പെടുത്തില്ല.
  • ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഇനിയും അത്തരത്തിൽ യാത്ര ചെയ്യും.

അഴിമതി നിരോധന നിയമം വായിക്കുമ്പോൾ ഇതിലെ മൂന്നാമത്തെ കാര്യം — സ്പോൺസറുടെ തിരിച്ചറിയൽ മറച്ചുവെയ്ക്കുന്നത് — പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമ‍ർഹിക്കുന്നു. ആ വ്യക്തിക്ക് സർക്കാരുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ലെങ്കിൽ അത് പറയാൻ എന്താണ് തടസ്സം? അയാൾ സർക്കാർ കരാറുകാരനാണോ? സർക്കാരുമായി ബിസിനസുണ്ടോ? പുതിയ കരാറിനായി ശ്രമിക്കുകയാണോ? ലൈസൻസോ അനുമതിയോ വേണമോ? സർക്കാരിന് മുന്നിൽ അപേക്ഷയുണ്ടോ? മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പരിഗണനയിൽ അയാളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഫയലുണ്ടോ? ഈ വിവരങ്ങളാണ് വകുപ്പ് 11 ബാധകമാണോ എന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നതിന് നിർണായകം. അതുകൊണ്ട് പേര് മറയ്ക്കുന്നതിലൂടെ രാഷ്ട്രീയവിവാദം ഒഴിവാകുന്നില്ല. നിയമപരമായ ചോദ്യം കൂടുതൽ ശക്തമാകുകയാണ്.

‘സുഹൃത്ത്’ നിയമത്തിലെ പ്രത്യേക വിഭാഗമല്ല

സതീശന്റെ വിശദീകരണത്തിൽ ആവർത്തിച്ച വാക്കാണ് — പരിചയക്കാരൻ. കെ.എം.ഷാജിയുടെ വിശദീകരണവും സമാനമാണ് — സുഹൃത്തിന്റെ കാർ. ഷാജി തന്നെ വർഷങ്ങളായി ഉപയോഗിക്കാറുള്ള സുഹൃത്തിന്റെ റേഞ്ച് റോവറാണെന്നും ആവശ്യമായ നടപടിക്രമങ്ങൾ പാലിച്ചുവെന്നുമാണ് പറഞ്ഞത്. പിന്നീട് വാഹനം അദ്ദേഹം തിരികെ നൽകി.

പക്ഷേ അഴിമതി നിരോധന നിയമത്തിൽ ‘സുഹൃത്ത്’, ‘പരിചയക്കാരൻ’, ‘അഭ്യുദയകാംക്ഷി’ എന്നീ പേരുകളിൽ പ്രത്യേക ഒഴിവില്ല. നിയമം ബന്ധത്തിന്റെ പേര് അന്വേഷിക്കുന്നില്ല. ബന്ധത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക പ്രസക്തിയാണ് അന്വേഷിക്കുന്നത്. ആ സുഹൃത്തിന് മന്ത്രിയുടെ വകുപ്പുമായി എന്തെങ്കിലും ബിസിനസുണ്ടോ? ആ വ്യക്തിയുടെ സ്ഥാപനത്തിന് സർക്കാർ അനുമതി ആവശ്യമുണ്ടോ? സർക്കാർ കമ്മിറ്റിയിലോ ബോർഡിലോ സ്ഥാനമുണ്ടോ? കരാർ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഭാവിയിൽ ലഭിക്കാനിരിക്കുകയാണോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഉത്തരമാണ് നിയമപരമായി പ്രസക്തം.

‘ചെയ്തുകൊടുത്തില്ല’ എന്ന വാദത്തിന്റെ പരിധി

വകുപ്പ് 7ലെ Explanation 1 വായിക്കുമ്പോഴാണ് മറ്റൊരു കാര്യം വ്യക്തമാകുന്നത്. കൈക്കൂലിക്കായി പൊതുകടമ തെറ്റായി ചെയ്യാമെന്ന് ഉദ്ദേശിച്ച് undue advantage സ്വീകരിച്ചു; പക്ഷേ പിന്നീട് ആ ജോലി നടന്നില്ല. അതുകൊണ്ട് മാത്രം പൊതുപ്രവർത്തകന് രക്ഷയില്ല. നിയമത്തിലെ കുറ്റകരമായ ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ സ്വീകരണം നടന്നാൽ, പൊതുകടമ അവസാനം തെറ്റായി നിർവഹിച്ചിട്ടില്ല എന്ന കാര്യം മാത്രം കുറ്റം ഇല്ലാതാക്കില്ല.

അതുകൊണ്ട്, “അവർ എനിക്ക് വിമാനം തന്നു; ഞാൻ അവർക്ക് ഒന്നും ചെയ്തുകൊടുക്കില്ല” എന്ന പൊതുവായ ഉറപ്പ് നിയമപരിശോധനയ്ക്ക് പകരമല്ല. എന്ത് സാഹചര്യത്തിലാണ് സഹായം സ്വീകരിച്ചത് എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം. വകുപ്പ് 11 ബാധകമായ സാഹചര്യമാണെങ്കിൽ മറ്റൊരു ചോദ്യം കൂടിയുണ്ട് — സഹായം നൽകിയ വ്യക്തിക്ക് സ്വീകരിച്ച പൊതുപ്രവർത്തകന്റെ ഔദ്യോഗിക കാര്യങ്ങളുമായി ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നോ?

വകുപ്പ് 20 — തെളിയിക്കപ്പെട്ട സ്വീകരണത്തിന് പിന്നാലെ

2018 ഭേദഗതി വകുപ്പ് 20ഉം മാറ്റി. വകുപ്പ് 7 അല്ലെങ്കിൽ വകുപ്പ് 11 പ്രകാരമുള്ള വിചാരണയിൽ പൊതുപ്രവർത്തകൻ undue advantage സ്വീകരിച്ചതോ നേടിയതോ നേടാൻ ശ്രമിച്ചതോ തെളിയിക്കപ്പെട്ടാൽ, നിയമം നിർദേശിക്കുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തെക്കുറിച്ച് കോടതി പ്രതിക്കെതിരെ ഒരു നിയമാനുമാനം സ്വീകരിക്കാം. പ്രതിക്ക് അതിനെ മറിച്ചുതെളിയിക്കാം. അതിനാൽ ഇത് സ്വയമേവ കുറ്റസ്ഥാപനമല്ല; rebuttable presumption ആണ്.

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം വ്യക്തം. “സൗജന്യമായിരുന്നു” എന്ന് സമ്മതിക്കുന്നത് നിയമചർച്ച അവസാനിപ്പിക്കുന്ന വാക്കല്ല. ആ സൗജന്യത്തിന്റെ സ്വഭാവവും ഉറവിടവും പരിശോധിക്കേണ്ടതിന്റെ തുടക്കമാണത്.

പണം കൊടുക്കുന്നവനും പുറത്തല്ല

2018 ഭേദഗതിയുടെ മറ്റൊരു പ്രത്യേകതയും ഇപ്പോഴത്തെ വിവാദത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കണം. വകുപ്പ് 8 പ്രകാരം പൊതുപ്രവർത്തകനെ പൊതുകടമ തെറ്റായി നിർവഹിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതിനോ അത്തരം പ്രവൃത്തിക്ക് പ്രതിഫലമായോ undue advantage നൽകുന്നതും കുറ്റമാക്കി. അത് വ്യക്തിയാകാം. വാണിജ്യസ്ഥാപനമാണെങ്കിൽ വകുപ്പ് 9 പ്രകാരം സ്ഥാപനത്തിനും ഉത്തരവാദിത്വം ഉയരാം. അതുകൊണ്ട് സ്പോൺസർ ആരെന്ന ചോദ്യം മുഖ്യമന്ത്രിയോടു മാത്രം ബന്ധപ്പെട്ടതല്ല. സൗകര്യം നൽകിയ വ്യക്തിയുടെയോ സ്ഥാപനത്തിന്റെയോ ഉദ്ദേശ്യവും പ്രസക്തമാകാം.

“സർക്കാർ പണം ചെലവായില്ല” — എവിടെയാണ് വാദത്തിലെ പിഴവ്?

സതീശന്റെ വിശദീകരണത്തിന്റെ കേന്ദ്രം ഇതാണ്: സർക്കാർ പണം ചെലവായില്ല. പക്ഷേ അഴിമതി വിരുദ്ധ നിയമത്തിന്റെ യുക്തിയിൽ ഇത് മുഴുവൻ ഉത്തരമല്ല. മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ ഔദ്യോഗിക യാത്ര സർക്കാർ വഹിച്ചാൽ ചെലവ് പൊതുരേഖയിലാകും. ആരാണ് അനുവദിച്ചതെന്ന് അറിയാം. എത്ര രൂപ ചെലവായെന്ന് അറിയാം. ഓഡിറ്റിന് വിധേയമാക്കാം.

എന്നാൽ അതേ യാത്രയുടെ ചെലവ് സ്വകാര്യ വ്യക്തി വഹിക്കുമ്പോൾ നിയമപരമായ മറ്റൊരു ബന്ധമാണ് രൂപപ്പെടുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ചോദ്യം സർക്കാരിന് എത്ര രൂപ ലാഭിച്ചു എന്നതല്ല. മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് ആ സ്വകാര്യ ആനുകൂല്യം നൽകിയത് ആര്? അയാൾക്ക് സർക്കാരുമായി എന്തെങ്കിലും കാര്യമുണ്ടോ? ഇതാണ് വകുപ്പ് 11നോട് ചേർത്തുവായിക്കേണ്ടത്.

വിദേശയാത്രയ്ക്കും ഇതേ വാദം പോരാ

മന്ത്രിമാരുടെ വിദേശയാത്രകളെയും മുഖ്യമന്ത്രി പ്രതിരോധിച്ചു. പ്രവാസി സംഘടനകൾ ടിക്കറ്റ് എടുത്തുനൽകുന്നതിൽ തെറ്റില്ലെന്നും അത്തരം യാത്രകൾ താൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുമെന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. പക്ഷേ ഇവിടെ അഴിമതി നിരോധന നിയമത്തിനു പുറമേ FCRAയും വരും. Foreign Contribution (Regulation) Actലെ ‘foreign hospitality’ എന്ന ആശയം വിദേശ ഉറവിടം നൽകുന്ന സൗജന്യ യാത്ര, താമസം, ഗതാഗതം തുടങ്ങിയവയെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. നിയമസഭാംഗം വിദേശയാത്രയിൽ അത്തരം foreign hospitality സ്വീകരിക്കാൻ കേന്ദ്രസർക്കാരിന്റെ മുൻകൂർ അനുമതി ആവശ്യമായ സാഹചര്യങ്ങളുണ്ട്.

അതിനാൽ “സർക്കാർ ചെലവല്ല, സംഘടന ടിക്കറ്റെടുത്തു” എന്ന വാക്ക് തന്നെ നിയമപരമായ പരിശോധന ഒഴിവാക്കുന്നില്ല. സംഘടന ഏതാണ്? എവിടെ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തതാണ്? ചെലവ് എത്ര? അനുമതി നേടിയിട്ടുണ്ടോ? ഈ രേഖകളാണ് വേണ്ടത്.

സതീശന്റെ പ്രസ്താവനയുടെ യഥാർഥ പ്രശ്നം

മുഖ്യമന്ത്രി ഒരു പ്രത്യേക യാത്രയെ മാത്രമല്ല ന്യായീകരിച്ചത്. സർക്കാർ പണം ചെലവാകാത്തിടത്തോളം സ്വകാര്യ വ്യക്തികളുടെ സഹായം സ്വീകരിക്കുന്നത് തെറ്റല്ലെന്ന കൂടുതൽ വിശാലമായ ഭരണസമീപനമാണ് അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവച്ചത്. സ്വകാര്യ വിമാനം വീണ്ടും ഉപയോഗിക്കാമെന്നും ഷാജിയുടെ സുഹൃത്തിന്റെ വാഹനം ഉപയോഗിച്ചതിൽ തെറ്റില്ലെന്നും മന്ത്രിമാരുടെ സ്വകാര്യമായി സ്പോൺസർ ചെയ്ത വിദേശയാത്രകളെയും അദ്ദേഹം പ്രതിരോധിച്ചു.

അവിടെയാണ് 2018ലെ അഴിമതി നിരോധന നിയമം പ്രസക്തമാകുന്നത്. നിയമം പറയുന്നത് സ്വകാര്യ സഹായങ്ങളെല്ലാം അഴിമതിയാണെന്നല്ല. പക്ഷേ പൊതുപ്രവർത്തകൻ സ്വകാര്യ ആനുകൂല്യം സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ ആര് നൽകി, എന്തിന് നൽകി, നൽകുന്നയാൾക്ക് ഔദ്യോഗിക ഇടപാടുണ്ടോ, എന്ത് അനുമതിയിലാണ് സ്വീകരിച്ചത് എന്നീ കാര്യങ്ങൾ അപ്രസക്തമാണെന്നും നിയമം പറയുന്നില്ല. നേരെ മറിച്ചാണ്. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ അവയാണ് കുറ്റത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനഘടകങ്ങൾ.

ഇനി വേണ്ടത് പേരുകളാണ്

ഈ വിവാദം അവസാനിപ്പിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും എളുപ്പവഴി മുഖ്യമന്ത്രിക്കുതന്നെയുണ്ട്. വിമാനമൊരുക്കിയ വ്യക്തിയുടെ പേര് പറയുക. ആ യാത്രയുടെ ചെലവ് വെളിപ്പെടുത്തുക. ബിൽ ആരുടെ പേരിലാണെന്ന് പറയുക. പണം ആര് നൽകിയെന്ന് വ്യക്തമാക്കുക. ആ വ്യക്തിക്കോ അയാളുടെ സ്ഥാപനത്തിനോ സംസ്ഥാന സർക്കാരുമായി ബിസിനസുണ്ടോ എന്ന് വ്യക്തമാക്കുക. സർക്കാരിന്റെ പരിഗണനയിൽ അപേക്ഷയോ കരാറോ ഇല്ലെന്ന് രേഖകളോടെ കാണിക്കുക.

ഷാജിക്ക് വാഹനം നൽകിയ വ്യക്തിയുടെ സർക്കാർ ഇടപാടുകളും അതുപോലെ വ്യക്തമാക്കാം. വിദേശയാത്രകളുടെ കാര്യത്തിൽ ടിക്കറ്റ് നൽകിയ സംഘടനകളുടെയും FCRA അനുമതികളുടെയും വിവരങ്ങൾ പുറത്തുവിടാം. അങ്ങനെ ചെയ്താൽ ആരോപണങ്ങൾക്ക് രേഖകളിലൂടെയാണ് മറുപടി ലഭിക്കുക. അല്ലാതെ, “സർക്കാർ പണം പോയിട്ടില്ല”, “സുഹൃത്താണ് തന്നത്”, “അയാൾ ഒന്നും ചോദിക്കില്ല”, “ഇനിയും സ്വീകരിക്കും” എന്നിവ അഴിമതി വിരുദ്ധ നിയമത്തിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് പകരമാകില്ല.

ഒടുവിലെ ചോദ്യം വളരെ ലളിതം

2018ൽ നിയമം ‘undue advantage’ എന്ന് പ്രത്യേകം നിർവചിച്ചത് എന്തിനാണ്? അഴിമതി പണത്തിന്റെ കൈമാറ്റത്തിൽ മാത്രമല്ല സംഭവിക്കാവുന്നത് എന്ന തിരിച്ചറിവുകൊണ്ടാണ്. അതുകൊണ്ട് മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ ചാർട്ടേഡ് വിമാനയാത്രയോ മന്ത്രിയുടെ ആഡംബര വാഹന ഉപയോഗമോ നിയമലംഘനമാണെന്ന് മുൻകൂട്ടി വിധിയെഴുതേണ്ടതില്ല. പക്ഷേ അവയെ പരിശോധിക്കേണ്ടതില്ലെന്നും പറയാനാവില്ല.

നിയമം ആവശ്യപ്പെടുന്ന വിവരങ്ങൾ പുറത്തുവന്നാലേ ഉത്തരം കിട്ടൂ. സൗജന്യം നൽകിയത് ആര്? അയാൾക്ക് സർക്കാരുമായി എന്ത് ബന്ധം? ആ സൗജന്യം സ്വീകരിക്കാൻ നിയമപരമായ അടിസ്ഥാനം എന്ത്? അഴിമതി നിരോധന നിയമത്തിലെ 2(d), 7, 11, 20 വകുപ്പുകൾ ചേർത്തുവായിക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോഴത്തെ വിവാദത്തിൽ ഒഴിവാക്കാനാകാത്ത ചോദ്യങ്ങൾ ഇവയാണ്.

അതിനാൽ “ഇനിയും പോകും” എന്ന മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പ്രഖ്യാപനത്തേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് മറ്റൊരു ചോദ്യം — ആരുടെ ചെലവിൽ?