പി.എസ്.സി. വിവാദം: ആരോപണങ്ങൾക്കപ്പുറം ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യങ്ങൾ

കേരളത്തിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് ചെറുപ്പക്കാർക്ക് സർക്കാർ ജോലി എന്ന സ്വപ്നത്തിലേക്കുള്ള ഏറ്റവും വിശ്വസനീയമായ വാതിലുകളിലൊന്നാണ് കേരള പബ്ലിക് സർവീസ് കമ്മീഷൻ. രാഷ്ട്രീയക്കാരന്റെ ശുപാർശയോ മന്ത്രിയുടെ കത്തോ പണക്കാരന്റെ സ്വാധീനമോ ഇല്ലാതെ ഒരു സാധാരണ വീട്ടിലെ കുട്ടിക്ക് പരീക്ഷയെഴുതി റാങ്ക് പട്ടികയിൽ കയറി സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥനാകാമെന്ന വിശ്വാസമാണ് പി.എസ്.സി. എന്ന ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനത്തിന്റെ യഥാർഥ മൂലധനം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ആസൂത്രണബോർഡ് ചീഫ് തസ്തികയിലേക്കുള്ള പരീക്ഷയിൽ സംഭവിച്ച ഗുരുതര മൂല്യനിർണയവീഴ്ച ഒരു സാധാരണ സാങ്കേതികപ്പിഴയായി തള്ളാനാവില്ല. 228 ഉത്തരക്കടലാസുകളിൽ 10 മുതൽ 18 വരെയുള്ള 9 ചോദ്യങ്ങൾ മൂല്യനിർണയത്തിന് എത്താതിരിക്കുകയും 177 ഉത്തരക്കടലാസുകളിൽ ഒമ്പതാം ചോദ്യവും വിലയിരുത്തപ്പെടാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു; മൊത്തം 58 മാർക്കിന്റെ ഭാഗമാണ് ഇതിലൂടെ ബാധിക്കപ്പെട്ടത്. പിന്നീട് പുനർമൂല്യനിർണയം നടത്തിയപ്പോൾ ആദ്യ പട്ടികയിലെ മൂന്നാം റാങ്കുകാരൻ കെ.ശ്യാംകൃഷ്ണൻ ഒന്നാമതെത്തുകയും ഒന്നാം റാങ്കുകാരനായിരുന്ന അരുൺ ജെ.പ്രതാപ് അഞ്ചാം സ്ഥാനത്തേക്ക് താഴുകയും ചെയ്തു. അതുകൊണ്ട് വീഴ്ചയുണ്ടായോ എന്നതല്ല ഇനി ചോദ്യം; ആ വീഴ്ച മനഃപൂർവം ഒരാളെ ഒന്നാമനാക്കാൻ നടത്തിയ ക്രിമിനൽ ഗൂഢാലോചനയാണോ എന്നതാണ് തെളിയിക്കേണ്ട ചോദ്യം. 2 പി.എസ്.സി. ഉദ്യോഗസ്ഥർ കേസിൽ അറസ്റ്റിലായി; ഓൺ-സ്ക്രീൻ മാർക്കിങ് സംവിധാനത്തിൽ സാങ്കേതിക തകരാറില്ലെന്നും മൂല്യനിർണയം പൂർത്തിയാകുന്നതിന് മുമ്പ് പ്രക്രിയ അവസാനിപ്പിച്ചതാണെന്നും പ്രത്യേക അന്വേഷണസംഘം കോടതിയിൽ ആരോപിച്ചിട്ടുണ്ട്. പി.എസ്.സി. ചെയർമാനെയും ചോദ്യംചെയ്യാൻ ക്രൈംബ്രാഞ്ച് വിളിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ അന്വേഷണം അതിന്റെ അവസാനത്തോളം പോകണം. എന്നാൽ അന്വേഷണം തുടരുന്നതിനിടെ “ഒരു ഇടതുപക്ഷ സംഘടനാംഗത്തെ ഒന്നാമനാക്കാൻ പി.എസ്.സി. മുഴുവൻ ചേർന്ന് 10 ചോദ്യങ്ങൾ മുക്കി” എന്ന കഥയെ തെളിഞ്ഞ വസ്തുതയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അതിന്റെ അടിസ്ഥാനയുക്തിയെക്കുറിച്ചും ചില ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഒരാളെ ഒന്നാമനാക്കാൻ 227 പേരുടെ ഭാവി മാർക്കും അറിയേണ്ടതില്ലേ?

ഇതാണ് ഈ വിവാദത്തിലെ ഏറ്റവും കുറച്ച് ചർച്ചചെയ്യപ്പെട്ട ചോദ്യം. ഇത് വസ്തുനിഷ്ഠ പരീക്ഷയല്ല; വിവരണാത്മക പരീക്ഷയാണ്. അഞ്ചും പത്തും മാർക്കുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെ ഓരോ ഉദ്യോഗാർഥിയും സ്വന്തം അറിവും വിഷയപ്രാവീണ്യവും അനുസരിച്ചാണ് എഴുതിയത്. ഉത്തരക്കടലാസുകൾ വ്യാജനമ്പർ ഉപയോഗിച്ച് സ്ഥാനാർഥിയുടെ തിരിച്ചറിയൽ മറച്ചാണ് വിഷയവിദഗ്ധർക്കു നൽകുന്നതെന്നാണ് പി.എസ്.സി. അന്വേഷണസംഘത്തോട് വിശദീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്. അപ്പോൾ ഒരാൾ ഉത്തരം എഴുതാത്തതോ മോശമായി എഴുതിയതോ ആയ 10 ചോദ്യങ്ങൾ ഒഴിവാക്കിയാൽ അയാൾ ഒന്നാം റാങ്കിൽ എത്തുമെന്ന് മുൻകൂട്ടി ഉറപ്പിക്കാൻ അയാളുടെ പേപ്പർ മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ മതിയോ? ഇല്ല. മറ്റ് 227 പേരും ബാക്കിയുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് എത്ര നന്നായി എഴുതിയിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയണം; അവർക്ക് ഓരോ ചോദ്യത്തിനും പുറമെനിന്നെത്തുന്ന വിഷയവിദഗ്ധർ എത്ര മാർക്ക് നൽകുമെന്ന് മുൻകൂട്ടി അറിയണം; ഒരാൾക്ക് ചരിത്രത്തിൽ മികച്ച ഉത്തരമാകാം, മറ്റൊരാൾക്ക് സാമ്പത്തികശാസ്ത്രത്തിൽ, മറ്റൊരാൾക്ക് ഭരണവിഷയത്തിൽ. ഈ മനുഷ്യവിലയിരുത്തലിന്റെ ഫലം കൃത്യമായി മുൻകൂട്ടി കണക്കാക്കി, “ഈ ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം മുറിച്ചുകളഞ്ഞാൽ ഇന്നയാൾ എല്ലാവരെയും മറികടക്കും” എന്ന നിഗമനത്തിലെത്തുക അസാധാരണമായൊരു കണക്കുകൂട്ടലാണ്. അതുകൊണ്ട് ഗൂഢാലോചനയെന്ന അന്വേഷണവാദത്തിന് മറുപടി പറയേണ്ട ആദ്യചോദ്യം ഇതാണ്: മറ്റ് 227 പേരുടെ ഇതുവരെ മാർക്കിടാത്ത വിവരണാത്മക ഉത്തരങ്ങളുടെ ഭാവി മാർക്ക് ആരാണ്, എങ്ങനെ മുൻകൂട്ടി അറിഞ്ഞത്?

ചെയർമാൻ വിവിധ പരീക്ഷകളിലെ മാർക്കുകൾ ഉദ്യോഗസ്ഥരോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നോ എന്നും ആർ.ഹരി ഓൺ-സ്ക്രീൻ മാർക്കിങ് സംവിധാനത്തിൽ പ്രവേശിച്ച് മൂല്യനിർണയം അവസാനിപ്പിച്ചോ എന്നും അന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. ചില മൊഴികൾ മുൻകൂട്ടിയുള്ള മാർക്ക് അറിവിലേക്ക് വിരൽചൂണ്ടുന്നതായും റിപ്പോർട്ടുകളുണ്ട്. അത് നിർണായകമായ അന്വേഷണവഴിയാണ്. പക്ഷേ ആ സംശയം ഗൂഢാലോചനയാകാൻ ഡിജിറ്റൽ ലോഗുകളും സമയക്രമവും നിർദേശശൃംഖലയും ആരെ സഹായിക്കാനായിരുന്നു ഇടപെടലെന്ന തെളിവും ഒന്നിച്ചു വരണം. “ചോദ്യങ്ങൾ ഒഴിവായി; അതിനാൽ ഉദ്ദേശം ഇന്നയാളെ ഒന്നാമനാക്കലായിരുന്നു” എന്നത് അന്വേഷണത്തിന്റെ തുടക്കബിന്ദുവാകാം, അവസാനനിഗമനം അല്ല. ആദ്യഘട്ട മാധ്യമവിവരണം “എല്ലാ 228 പേരുടെയും ഒരേ 10 ചോദ്യങ്ങൾ ഒഴിവാക്കി” എന്നതായിരുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് പുറത്തുവന്ന വിവരമനുസരിച്ച് 10 മുതൽ 18 വരെയുള്ള 9 ചോദ്യങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും ഒഴിവായി; ഒമ്പതാം ചോദ്യം 177 പേർക്ക് കൂടി മൂല്യനിർണയം ലഭിച്ചില്ല. ഈ വ്യത്യാസം ചെറുതല്ല. ഒരു പ്രത്യേക ഉദ്യോഗാർഥി എഴുതാത്ത 10 ഉത്തരങ്ങൾ മാത്രം ലക്ഷ്യമിട്ട് സംവിധാനം കൈകാര്യം ചെയ്തുവെന്ന ലളിതവ്യാഖ്യാനത്തേക്കാൾ സങ്കീർണമാണ് യഥാർഥ കണക്ക്. അന്വേഷണം അതിനുള്ള സാങ്കേതിക വിശദീകരണം നൽകണം; മാധ്യമങ്ങളും അത് ചോദിക്കണം.

ഒന്നാം റാങ്ക് ഉറപ്പിക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ അഭിമുഖത്തിൽ എന്തുകൊണ്ട് 18?

ഗൂഢാലോചനാ വാദത്തെ പരിശോധിക്കാൻ പരീക്ഷാമാർക്ക് മാത്രം പോരാ; അന്തിമ റാങ്ക് നിർണയിക്കുന്ന അഭിമുഖവും നോക്കണം. പുനർമൂല്യനിർണയത്തിനു ശേഷമുള്ള പുതിയ പട്ടികയിൽ അരുൺ ജെ.പ്രതാപിന് എഴുത്തുപരീക്ഷയിൽ 46.25 മാർക്കും അഭിമുഖത്തിൽ 18 മാർക്കും മാത്രമാണ് ലഭിച്ചത്. ശ്യാംകൃഷ്ണന് 59.50 മാർക്കും അഭിമുഖത്തിൽ 19 മാർക്കും ലഭിച്ച് ആകെ 78.50 മാർക്കായി. അതേ അഭിമുഖത്തിൽ മറ്റൊരു സ്ഥാനാർഥിക്ക് 23 മാർക്ക് വരെ ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. പുതിയ അഭിമുഖം വിവാദം പുറത്തുവന്നശേഷം നടന്നതാണെന്നതിനാൽ ഇത് പഴയ പട്ടിക തയ്യാറാക്കുമ്പോൾ ഗൂഢാലോചനയില്ലായിരുന്നു എന്ന് തെളിയിക്കുന്നതല്ല. പക്ഷേ വാദത്തിന്റെ മറ്റൊരു വശം പരിശോധിക്കാൻ ഇത് പ്രസക്തമാണ്. പി.എസ്.സി. സംവിധാനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം ഏതുവിധേനയും അരുണിനെ ഒന്നാമനാക്കുക എന്നതായിരുന്നുവെങ്കിൽ, അന്തിമഫലം നിയന്ത്രിക്കാൻ ഏറ്റവും നേരിട്ടുള്ള ഉപാധിയായ അഭിമുഖം എങ്ങനെയാണ് ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടത് എന്ന ചോദ്യത്തിന് മാധ്യമങ്ങൾ വ്യക്തമായ മറുപടി തേടണം. പഴയ അഭിമുഖത്തിന്റെ മുഴുവൻ മാർക്ക് പട്ടികയും അതേ രീതിയിൽ പരിശോധിക്കണം. എഴുത്തുപരീക്ഷയിൽ അതിസങ്കീർണമായ കൈകടത്തൽ നടത്തി ഒരാളെ മുന്നിലെത്തിച്ചെന്ന ആരോപണം ഉന്നയിക്കുമ്പോൾ, അവസാനഘട്ടത്തിലെ അഭിമുഖത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന് അസാധാരണമായ അനുകൂല്യം നൽകിയോ ഇല്ലയോ എന്നതും അതേ വാർത്തയുടെ ഭാഗമാകണം. ഇഷ്ടമുള്ള കണക്ക് മാത്രം എടുത്ത് ഗൂഢാലോചന തെളിയിക്കാനാവില്ല.

എന്തിനായിരുന്നു ഈ ‘ഗൂഢാലോചന’? അതാണ് കാണാതാകുന്ന വലിയ ചോദ്യം

ഏതൊരു ആസൂത്രിത അഴിമതിക്കേസിലും ‘എങ്ങനെ’ എന്നതുപോലെ പ്രധാനമാണ് ‘എന്തിന്’ എന്നതും. അരുൺ ജെ.പ്രതാപ് ഇടതുപക്ഷ അനുഭാവമുള്ള സർവീസ് സംഘടനയിൽ പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നുവെന്ന റിപ്പോർട്ടുകളാണ് രാഷ്ട്രീയബന്ധത്തിന്റെ പ്രധാന അടിത്തറ. പക്ഷേ സംഘടനാംഗത്വം മാത്രം ക്രിമിനൽ ഗൂഢാലോചനയ്ക്കുള്ള പ്രേരണയല്ല. പി.എസ്.സി. ചെയർമാനോ അറസ്റ്റിലായ ഉദ്യോഗസ്ഥരോ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബന്ധുക്കളാണോ? അടുത്ത വ്യക്തിബന്ധമുണ്ടോ? പണമോ മറ്റു സാമ്പത്തികാനുകൂല്യമോ കൈമാറിയതായി തെളിവുണ്ടോ? രാഷ്ട്രീയനേതൃത്വത്തിൽനിന്ന് ഫോൺവിളിയോ നിർദേശമോ സന്ദേശമോ ലഭിച്ചോ? സ്ഥാനാർഥി തന്നെ ആരെയെങ്കിലും സമീപിച്ചതായി അന്വേഷണത്തിൽ മൊഴിയുണ്ടോ? നിലവിൽ പൊതുവായി ലഭ്യമായ വിവരങ്ങളിൽ ഈ കണ്ണികളൊന്നും അന്തിമമായി തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല. അതുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയാഭിമുഖ്യം വാർത്തയിൽ പറയാം; പക്ഷേ “അതിനാൽ തന്നെയാണ് തട്ടിപ്പ് നടന്നത്” എന്ന് അടുത്ത വാചകത്തിൽ വിധിക്കാനാവില്ല.

അഴിമതി എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അതിനു പിന്നിലെ പകരാനുകൂല്യവും ചോദിക്കണം. പണം കൊടുത്തോ? ജോലി, സ്ഥാനക്കയറ്റം, മറ്റ് ആനുകൂല്യങ്ങൾ വാഗ്ദാനം ചെയ്തോ? രാഷ്ട്രീയനേട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നോ? വ്യക്തിബന്ധമുണ്ടായിരുന്നോ? ഇവയിൽ ഒന്നെങ്കിലും അന്വേഷിച്ച് കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് ജനങ്ങളോട് പറയണം. ഒന്നും കണ്ടെത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ അതും വാർത്തയുടെ ഭാഗമാകണം. പ്രേരണ കണ്ടെത്താനായിട്ടില്ല എന്നതുകൊണ്ട് കുറ്റമില്ലെന്നല്ല; പക്ഷേ ക്രിമിനൽ ഗൂഢാലോചനയുടെ കഥ പൂർണമാകാൻ പ്രേരണയും നിർദേശശൃംഖലയും നിർണായകമാണ്.

2 ഉദ്യോഗസ്ഥർ പ്രതികൾ; അവരുടെ പശ്ചാത്തലവും വാർത്തയല്ലേ?

ആർ.ഹരിയും പി.സതീഷുമാണ് കേസിൽ അറസ്റ്റിലായ 2 ഉദ്യോഗസ്ഥർ. ഒരാൾ അഡീഷണൽ സെക്രട്ടറിയും മറ്റൊരാൾ ഓൺ-സ്ക്രീൻ മാർക്കിങ് വിഭാഗത്തിന്റെ ചുമതല വഹിച്ചിരുന്ന മുൻ ഡെപ്യൂട്ടി സെക്രട്ടറിയുമാണ്. അന്വേഷണസംഘത്തിന് ഇവർക്കെതിരെ ഗൗരവമായ സംശയങ്ങളുണ്ട്; അതുകൊണ്ട് അവരുടെ പങ്ക് അന്വേഷിക്കണം. പക്ഷേ ഒരു വാർത്താ സ്ഥാപനത്തിന് അവിടെ നിർത്തേണ്ടതുണ്ടോ? അവരുടെ മുൻ സർവീസ് റെക്കോർഡ് എന്താണ്, ഇതിനു മുമ്പ് അച്ചടക്കനടപടിയോ ക്രമക്കേടാരോപണമോ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടോ, രാഷ്ട്രീയ സംഘടനാ ബന്ധം എന്താണ്, അരുൺ ജെ.പ്രതാപുമായി ഏതെങ്കിലും വ്യക്തിബന്ധമുണ്ടോ—ഇതൊക്കെയും അന്വേഷണാത്മക പത്രപ്രവർത്തനത്തിന്റെ സ്വാഭാവിക ചോദ്യങ്ങളല്ലേ? 2 ഉദ്യോഗസ്ഥരും ഒരേ രാഷ്ട്രീയാഭിമുഖ്യമുള്ളവരാണോ എന്നതുപോലും തെളിവോടെ സ്ഥാപിക്കണം. ഒരാൾ വിരുദ്ധ രാഷ്ട്രീയാഭിമുഖ്യമുള്ളയാളാണെങ്കിൽ, ഒരു ഇടതുപക്ഷ അനുഭാവിയെ ഒന്നാമനാക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയപദ്ധതിയിൽ എന്തുകൊണ്ട് അയാൾ സ്വന്തം സർവീസും സ്വാതന്ത്ര്യവും അപകടത്തിലാക്കി പങ്കെടുക്കും എന്നതും വിശദീകരിക്കേണ്ട ചോദ്യമാണ്. അത്തരമൊരു ബന്ധം തെളിഞ്ഞാൽ രേഖ പുറത്തുകൊണ്ടുവരണം; ഇല്ലെങ്കിൽ “ഇടതുപക്ഷ ഉദ്യോഗാർഥിക്കായി ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ കൂട്ടുകെട്ട്” എന്ന രാഷ്ട്രീയസൂത്രവാക്യം തെളിവില്ലാതെ വാർത്തയുടെ അടിക്കുറിപ്പാകരുത്.

‘സെക്രട്ടറിയാക്കാം’ എന്ന വാഗ്ദാനം—അധികാരം ആർക്കാണ്?

ഈ കേസിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റി പ്രചരിച്ച മറ്റൊരു വാദം, ഒരു ഉദ്യോഗസ്ഥനെ പി.എസ്.സി. സെക്രട്ടറിയാക്കാമെന്ന് പ്രലോഭിപ്പിച്ചാണ് ക്രമക്കേടിൽ പങ്കെടുപ്പിച്ചതെന്നതാണ്. ഇത്തരമൊരു ആരോപണം അതീവ ഗൗരവമുള്ളതാണ്. അതിനാൽ അത് വാർത്തയാക്കുന്നവർ ആദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് വളരെ ലളിതമായ പരിശോധനയാണ്: പി.എസ്.സി. സെക്രട്ടറിയുടെ നിയമനവും സ്ഥാനക്കയറ്റവും ഏത് ചട്ടപ്രകാരമാണ്? ചെയർമാന് ഒറ്റയ്ക്ക് ആരെയെങ്കിലും ആ പദവിയിലേക്ക് ഉയർത്താമോ? സീനിയോറിറ്റിയും യോഗ്യതയും മറികടന്ന് അത്തരമൊരു വാഗ്ദാനം നടപ്പാക്കാൻ നിയമപരമായ മാർഗമുണ്ടോ?

പി.എസ്.സി.യിലെ സ്ഥാനക്കയറ്റത്തിന് സീനിയോറിറ്റിയും സേവനചട്ടങ്ങളും നിർണായകമാണെങ്കിൽ, “നിന്നെ സെക്രട്ടറിയാക്കാം” എന്ന ഒരാളുടെ വാക്ക് മാത്രം കേട്ട് ഒരു മുതിർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥൻ സ്വന്തം സർവീസ് ജീവിതം അപകടത്തിലാക്കുമെന്ന വാദം സ്വാഭാവികമായും പരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്നു. അത്തരമൊരു വാഗ്ദാനം നടത്തിയതായി മൊഴിയോ സന്ദേശമോ ശബ്ദരേഖയോ മറ്റേതെങ്കിലും തെളിവോ ഉണ്ടെങ്കിൽ പുറത്തുകൊണ്ടുവരണം. വാഗ്ദാനം നൽകിയതായി പറയുന്നയാൾക്ക് അത് നടപ്പാക്കാനുള്ള അധികാരം ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന ചോദ്യം പോലും ചോദിക്കാതെ ‘സെക്രട്ടറി സ്ഥാനം മോഹിച്ച് തട്ടിപ്പിൽ പങ്കെടുത്തു’ എന്ന് തലക്കെട്ടിടുന്നത് പത്രപ്രവർത്തനത്തേക്കാൾ കഥപറച്ചിലിനോടാണ് അടുത്തത്.

ഉത്തരക്കടലാസ് ഒരുനാൾ പുറത്തുവരുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും ഇത്രയും വലിയ തട്ടിപ്പോ?

ഇതാണ് ഗൂഢാലോചനാ വാദത്തിലെ മറ്റൊരു നിർണായക വൈരുധ്യം. ആസൂത്രണബോർഡിലെ 3 ചീഫ് തസ്തികകൾക്കും ഒരു പൊതു ഒന്നാം പേപ്പർ പരീക്ഷയാണ് നടന്നത്. പി.എസ്.സി. പുറത്തിറക്കിയ അനുബന്ധ–തിരുത്തൽ വിജ്ഞാപനത്തിൽ, ഈ പൊതുപരീക്ഷയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ എല്ലാ റാങ്ക് പട്ടികകളും പ്രസിദ്ധീകരിച്ചശേഷമേ മാർക്ക് പ്രസിദ്ധീകരിക്കൂ എന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. അതായത് 3 പട്ടികകളിൽ ഒന്ന് ബാക്കിയുള്ളതിനാൽ മാർക്കുകൾ പുറത്തുവിട്ടില്ലെന്ന പി.എസ്.സി. വിശദീകരണം വിവാദം പൊട്ടിയശേഷം ഉണ്ടാക്കിയ കഥയല്ല; മുമ്പേ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച നടപടിക്രമത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. അതോടൊപ്പം ഓൺ-സ്ക്രീൻ മാർക്കിങ്ങിലൂടെ വിലയിരുത്തുന്ന വിവരണാത്മക പരീക്ഷകളിൽ അപേക്ഷിക്കുന്ന ഉദ്യോഗാർഥിക്ക് ഉത്തരക്കടലാസിന്റെ പകർപ്പും ടാബുലേഷൻ ഷീറ്റും നൽകുന്ന സംവിധാനം പി.എസ്.സിയിൽ നിലവിലുണ്ട്. എല്ലാ റാങ്ക് പട്ടികകളുടെയും അവസാനം മാർക്ക് പ്രസിദ്ധീകരണത്തെയും ഉത്തരക്കടലാസ് പകർപ്പ് ലഭ്യമാകുന്നതിനെയും കുറിച്ചുള്ള വിവരം നൽകുന്നതും പതിവാണ്. അതായത് മൂന്നാമത്തെ റാങ്ക് പട്ടികയും അന്തിമമായാൽ അപേക്ഷിക്കുന്നവർക്ക് ഉത്തരക്കടലാസും മാർക്ക് വിഭജനവും പുറത്തുവരും. ഒരു പ്രത്യേക ചീഫ് തസ്തികയ്ക്കു മാത്രമായി അതിനെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഒളിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.

അപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായ ചോദ്യം: ഒരു ദിവസം ഉത്തരക്കടലാസും ടാബുലേഷൻ ഷീറ്റും പുറത്തുവരുമെന്നും അപ്പോൾ ഇത്രയും മാർക്കുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്നത് എളുപ്പത്തിൽ കണ്ടെത്താനാകുമെന്നും അറിയാവുന്ന മുതിർന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥർ, കേവലം ഒരാളെ കുറച്ചുകാലം ഒന്നാം റാങ്കിൽ നിലനിർത്താൻ ഇത്ര പ്രകടമായ ഒരു തട്ടിപ്പ് രൂപകല്പന ചെയ്യുമോ? അസാധ്യമാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കാനാവില്ല. കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ എല്ലായ്പ്പോഴും ബുദ്ധിപൂർവമാകണമെന്നില്ല. പക്ഷേ ഈ ചോദ്യം ഗൂഢാലോചനാവാദം മറുപടി പറയേണ്ടതാണ്.

അന്വേഷണസംഘത്തിന്റെ മറുവാദം, ഉത്തരക്കടലാസ് നൽകിയത് വൈകിച്ചതിലൂടെ നിയമനം നേടിയ വ്യക്തിക്ക് ഒരു വർഷത്തെ സർവീസ് പൂർത്തിയാക്കാൻ അവസരം ഒരുക്കിയതാകാമെന്നാണ്. അത് അന്വേഷിക്കേണ്ട ഗൗരവമുള്ള സംശയമാണ്. എന്നാൽ “വിവരം വൈകിച്ചത് അതിനുവേണ്ടിയായിരുന്നു” എന്നത് ഇപ്പോൾ അന്വേഷണസിദ്ധാന്തമാണ്; തെളിഞ്ഞ വസ്തുതയല്ല. അതിനെ തെളിയിക്കാൻ ആരാണ് വിവരം തടഞ്ഞത്, എന്ത് ഉത്തരവിലാണ് തടഞ്ഞത്, സാധാരണ ഇത്തരം പൊതുപരീക്ഷകളിൽ എപ്പോഴാണ് മാർക്കും ഉത്തരക്കടലാസും നൽകാറുള്ളത്, മൂന്നാമത്തെ പട്ടിക കോടതി നടപടിയിൽ കുടുങ്ങിയിരുന്നില്ലെങ്കിൽ എപ്പോഴാണ് വിവരങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി പുറത്തുവരേണ്ടിയിരുന്നത് തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾക്കും മറുപടി വേണം.

അതേസമയം പി.എസ്.സി.യെ പൂർണമായി ന്യായീകരിക്കാനും കഴിയില്ല. വിവരാവകാശ അപേക്ഷയിൽ രേഖകൾ നൽകാൻ വിസമ്മതിച്ച രീതിയെ സംസ്ഥാന വിവരാവകാശ കമ്മീഷൻ വിമർശിക്കുകയും വിവരങ്ങൾ നൽകാൻ നിർദേശിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ 2 കാര്യങ്ങളും ഒരുമിച്ച് പറയുന്നതാണ് സത്യം: എല്ലാ പട്ടികകളും വന്നശേഷം മാർക്ക് പ്രസിദ്ധീകരിക്കുക എന്ന മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച നടപടിക്രമം പി.എസ്.സിക്കുണ്ടായിരുന്നു; അതേസമയം പ്രത്യേക വിവരാവകാശ അപേക്ഷ കൈകാര്യം ചെയ്ത രീതി വിവരാവകാശ കമ്മീഷന് അംഗീകരിക്കാനായില്ല. ഒന്നിനെ മറച്ചുവച്ച് മറ്റൊന്ന് മാത്രം വാർത്തയാക്കുന്നത് വായനക്കാരനോട് നീതിയല്ല.

വീഴ്ച തെളിഞ്ഞു; ഗൂഢാലോചന ഇനിയും തെളിയിക്കാനുണ്ട്

ആസൂത്രണബോർഡ് പരീക്ഷയിലെ മൂല്യനിർണയവീഴ്ചയെ വെള്ളപൂശേണ്ട യാതൊരു കാരണവുമില്ല. 58 മാർക്കിന്റെ ഉത്തരങ്ങൾ വിലയിരുത്താതെ പട്ടികയുണ്ടാക്കുകയും നിയമനം നടക്കുകയും ചെയ്തത് ഗുരുതരമായ പരാജയമാണ്. പരാതിക്കാരന്റെ ഇടപെടലാണ് അത് പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നത്; പുനർമൂല്യനിർണയത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന് ഒന്നാം റാങ്ക് ലഭിച്ചതോടെ സംഭവത്തിന്റെ ആഘാതവും വ്യക്തമായി. എന്നാൽ “വീഴ്ചയുണ്ടായി” എന്ന വസ്തുതയിൽനിന്ന് “ഒരു പ്രത്യേക രാഷ്ട്രീയ അനുഭാവിയെ ഒന്നാമനാക്കാൻ ആസൂത്രിതമായി തട്ടിപ്പ് നടത്തി” എന്ന നിഗമനത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം തെളിവുകൊണ്ടാണ് കടക്കേണ്ടത്.

228 പേരുടെ വിവരണാത്മക ഉത്തരങ്ങളുടെ ഭാവി മാർക്ക് എങ്ങനെ മുൻകൂട്ടി കണക്കാക്കി? പുറത്തെ വിഷയവിദഗ്ധർ നൽകുന്ന മാർക്ക് എങ്ങനെ പ്രവചിച്ചു? അരുൺ തന്നെ ഗൂഢാലോചനയിൽ പങ്കാളിയായിരുന്നു എന്നതിന് എന്ത് തെളിവുണ്ട്? പി.എസ്.സി. ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് അയാളെ സഹായിക്കാനുള്ള പ്രേരണ എന്തായിരുന്നു? പണമോ വ്യക്തിബന്ധമോ രാഷ്ട്രീയനിർദേശമോ കണ്ടെത്തിയോ? “സെക്രട്ടറി സ്ഥാനം” വാഗ്ദാനം ചെയ്തെന്നെങ്കിൽ അത് നടപ്പാക്കാൻ അധികാരം എവിടെ? ഒരുനാൾ നിർബന്ധമായും പുറത്തുവരുന്ന ഡിജിറ്റൽ ഉത്തരക്കടലാസിൽ തെളിഞ്ഞുകാണുന്ന ഒരു തട്ടിപ്പ് എന്തിനാണ് ആസൂത്രണം ചെയ്തത്? ഒരു വർഷത്തെ സർവീസ് സംരക്ഷിക്കാനായിരുന്നു ലക്ഷ്യമെന്ന അന്വേഷണസിദ്ധാന്തത്തിന് രേഖാപരമായ തെളിവ് എന്താണ്? ഇവ പ്രതികളെ രക്ഷിക്കാനുള്ള ചോദ്യങ്ങളല്ല; ഒരു ക്രിമിനൽ ഗൂഢാലോചന തെളിയിക്കാൻ അന്വേഷണസംഘം തന്നെ മറുപടി പറയേണ്ട ചോദ്യങ്ങളാണ്.

മാധ്യമങ്ങൾ ചോദിക്കേണ്ടതും ഇതുതന്നെ

കേരള പി.എസ്.സിയെ വിമർശിക്കുന്നതിൽ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് മടിയുണ്ടാകേണ്ടതില്ല. ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനമായതിനാൽ മറിച്ച് കൂടുതൽ കഠിനമായി ചോദ്യംചെയ്യണം. എന്നാൽ “തട്ടിപ്പ്”, “അട്ടിമറി”, “പാർട്ടി നിയമനം” എന്നീ വാക്കുകൾ സ്ക്രീനിൽ ചുവപ്പുനിറത്തിൽ തെളിയിക്കുന്നതുകൊണ്ട് അന്വേഷണം പൂർത്തിയാകുന്നില്ല. അന്വേഷണസംഘം നൽകുന്ന വിവരം വാർത്തയാക്കുന്നതുപോലെ അതിലെ യുക്തിപരമായ വിടവുകളും ചോദിക്കണം. പ്രതികളുടെ മൊഴി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നതുപോലെ അതിനെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ഡിജിറ്റൽ തെളിവുണ്ടോ എന്നും ചോദിക്കണം. സ്ഥാനാർഥിയുടെ രാഷ്ട്രീയബന്ധം വാർത്തയാക്കുന്നതുപോലെ പി.എസ്.സി. ഉദ്യോഗസ്ഥരുമായുള്ള യഥാർഥബന്ധം കണ്ടെത്തണം. ഉത്തരക്കടലാസ് വൈകിയതിനെ “മൂടിവെയ്ക്കൽ” എന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് പഴയ പരീക്ഷകളിൽ ഇതേ പൊതുപരീക്ഷാ നടപടിക്രമം എങ്ങനെയായിരുന്നു എന്നും പരിശോധിക്കണം. അങ്ങനെയാണ് അന്വേഷണാത്മക പത്രപ്രവർത്തനം; ആദ്യം കഥ തീരുമാനിച്ച് പിന്നീട് അതിന് അനുയോജ്യമായ വസ്തുതകൾ മാത്രം നിരത്തുന്നത് അല്ല.

കേരള പി.എസ്.സി.യുടെ വിശ്വാസ്യത ഒരു ചെയർമാന്റെയോ 2 ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെയോ ഒരു റാങ്കുകാരന്റെയോ സ്വകാര്യസ്വത്തല്ല. പരീക്ഷയ്ക്കായി രാത്രിയും പകലും പഠിക്കുന്ന ലക്ഷക്കണക്കിന് യുവാക്കളുടെ വിശ്വാസമാണ് അതിന്റെ അടിത്തറ. അതുകൊണ്ട് കുറ്റക്കാരുണ്ടെങ്കിൽ ഒരു സംരക്ഷണവും ലഭിക്കരുത്. അതുപോലെ തെളിവ് വരുംമുമ്പ് ഒരു പരീക്ഷാവീഴ്ചയെ ഉപയോഗിച്ച് കേരളത്തിന്റെ മുഴുവൻ പി.എസ്.സി. നിയമനസംവിധാനത്തിനും “അഴിമതി” എന്ന മുദ്ര പതിപ്പിക്കാനും പാടില്ല. ഇപ്പോഴത്തെ കേസിൽ ചെയ്യേണ്ടത് വളരെ ലളിതമാണ്: സെർവർ ലോഗ് പരിശോധിക്കുക, ആരാണ് മൂല്യനിർണയം അവസാനിപ്പിച്ചതെന്ന് തെളിയിക്കുക, ആരുടെ നിർദേശമായിരുന്നുവെന്ന് കണ്ടെത്തുക, സ്ഥാനാർഥിയുമായുള്ള ബന്ധം തെളിയിക്കുക, പണമോ മറ്റാനുകൂല്യമോ രാഷ്ട്രീയനിർദേശമോ ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിൽ രേഖപ്പെടുത്തുക, വിവരങ്ങൾ വൈകിച്ചതിന്റെ ഉത്തരവാദിയെ കണ്ടെത്തുക. അപ്പോൾ കഥയ്ക്ക് സംശയത്തിന്റെ ഭാഷ വേണ്ടിവരില്ല; തെളിവിന്റെ ഭാഷ മതിയാകും.

പി.എസ്.സിയിൽ വീഴ്ച സംഭവിച്ചു—അത് തെളിഞ്ഞു. ആ വീഴ്ച ഒരാളെ രാഷ്ട്രീയമായി സഹായിക്കാൻ നടത്തിയ ആസൂത്രിത അഴിമതിയായിരുന്നു—അത് തെളിയിക്കേണ്ടത് ഇനിയും അന്വേഷണത്തിന്റെ ബാധ്യതയാണ്. ഈ 2 വാചകങ്ങൾക്കിടയിലെ ദൂരമാണ് ഇപ്പോഴത്തെ മാധ്യമവാർത്തകളിൽ പലപ്പോഴും കാണാതാകുന്നത്. ആ ദൂരം ചോദ്യങ്ങളാൽ നിറയ്ക്കുകയാണ് പത്രപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ജോലി; മുൻകൂട്ടി വിധിയെഴുതി മായ്ച്ചുകളയുകയല്ല.