‘ബ്രേക്കിങ്’ ആദ്യം, സത്യം പിന്നെ

സുകുമാരക്കുറുപ്പിനെ കേരള പൊലീസ് 4 പതിറ്റാണ്ടിലേറെയായി അന്വേഷിക്കുകയാണ്. എന്നാൽ കഴിഞ്ഞ ദിവസം ചില മലയാള വാർത്താചാനലുകൾക്ക് അത്രയും സമയം വേണ്ടിവന്നില്ല. വൈകുന്നേരത്തോടെ കുറുപ്പ് ബ്രൂണെയിലുണ്ടായി. താമസസ്ഥലം വന്നു. ജോലി വന്നു. പുതിയ രൂപം വന്നു. ചിത്രം വന്നു. ജീവിതകഥ വന്നു. കുടുംബബന്ധങ്ങൾവരെ വാർത്തയായി.

പിന്നെ നേരം വെളുത്തു. ചിത്രത്തിലെ മനുഷ്യൻ സുകുമാരക്കുറുപ്പല്ല. തൃശ്ശൂർ സ്വദേശിയായ ദാമോദര മേനോനാണ്. സുകുമാരക്കുറുപ്പിനെ കണ്ടെത്തിയെന്ന വാർത്തയ്ക്കുപിന്നാലെ പൊലീസ് നടത്തിയ പരിശോധനയിലാണ് പ്രചരിപ്പിച്ച ചിത്രവും പാസ്‌പോർട്ട് വിവരങ്ങളും ദാമോദര മേനോന്റേതാണെന്ന് വ്യക്തമായത്. ബ്രൂണെയിലുള്ള അദ്ദേഹവുമായി സ്പെഷൽ ബ്രാഞ്ച് നേരിട്ട് സംസാരിക്കുകയും ചെയ്തു.

അങ്ങനെ 42 വർഷം കേരള പൊലീസിനെ വെട്ടിച്ച സുകുമാരക്കുറുപ്പ് ഒരുദിവസംകൊണ്ട് മലയാള ടെലിവിഷനെയും വെട്ടിച്ചു എന്നൊരു തമാശ പറഞ്ഞ് സംഭവം അവസാനിപ്പിക്കാം. പക്ഷേ ഇവിടെ ചിരിച്ചുതള്ളാനാവാത്ത ഒരാളുണ്ട്. ദാമോദര മേനോൻ.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖമാണ് ഒരു കൊലക്കേസിലെ കുപ്രസിദ്ധ പിടികിട്ടാപ്പുള്ളിയുടെ മുഖമായി കേരളത്തിലെ ലക്ഷക്കണക്കിന് വീടുകളിലേക്ക് എത്തിയത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രം വച്ച് കഥകൾ പറഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന് മറ്റൊരാളുടെ കുറ്റകൃത്യചരിത്രം തുന്നിച്ചേർത്തു. ബന്ധുക്കൾക്ക് വിശദീകരിക്കേണ്ടിവന്നു. പൊലീസ് ഇടപെടേണ്ടിവന്നു. നിയമനടപടി സ്വീകരിക്കുമെന്ന് കുടുംബം അറിയിക്കുകയും ചെയ്തു.

അതുകൊണ്ട് ഇത് സുകുമാരക്കുറുപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള കഥയല്ല. ഇത് മലയാള ടെലിവിഷൻ വാർത്തയുടെ ഇപ്പോഴത്തെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ചുള്ള കഥയാണ്.

‘കുറുപ്പ് കുടുങ്ങിയോ’ എന്നു ചോദിക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ചിത്രം ആരുടേതെന്ന് ചോദിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?

ഓഗസ്റ്റ് 27ന് 24 ന്യൂസ് സുകുമാരക്കുറുപ്പ് ബ്രൂണെയിലാണെന്ന അവകാശവാദത്തിന് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകി. ‘കുറുപ്പ് കുടുങ്ങിയോ?’ എന്ന തലക്കെട്ടോടെ പ്രധാനസമയ പരിപാടിവരെ നടത്തി. ബ്രൂണെയിൽ കഴിയുന്ന ഒരാളുടെ ചിത്രങ്ങൾ സുകുമാരക്കുറുപ്പിന്റേതായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. നിർമാണമേഖലയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു, മറ്റൊരു തിരിച്ചറിയലിലാണ് കഴിയുന്നത്, കുടുംബവുമായി ബന്ധമുണ്ട് തുടങ്ങിയ വിശദാംശങ്ങളും വാർത്തയുടെ ഭാഗമായി.

വാർത്തയുടെ തുടക്കത്തിൽ ഒരു മുൻ അന്വേഷണ ഉദ്യോഗസ്ഥന്റെ അവകാശവാദമുണ്ടായിരുന്നു. അതൊരു വാർത്തയാണ്. അദ്ദേഹം അങ്ങനെ പറഞ്ഞു എന്നത് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യാം. പക്ഷേ അവിടെയാണ് പത്രപ്രവർത്തനവും പ്രചാരണവും രണ്ടുവഴിയാകുന്നത്. “ഒരു മുൻ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഇങ്ങനെ അവകാശപ്പെടുന്നു; പൊലീസ് സ്ഥിരീകരിച്ചിട്ടില്ല” എന്നതാണ് വാർത്ത. “ഇതാ സുകുമാരക്കുറുപ്പ്; ഇയാൾ ഇവിടെയാണ്; ഇതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ ചിത്രം; ഇതാണ് ജീവിതം” എന്നത് സ്ഥിരീകരണം ആവശ്യപ്പെടുന്ന പ്രഖ്യാപനമാണ്. ആ രണ്ടിനുമിടയിലാണ് മാധ്യമപ്രവർത്തനത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഉത്തരവാദിത്വവും കിടക്കുന്നത്.

പൊലീസ് പിന്നീട് കണ്ടെത്തിയത് ലളിതമായ കാര്യമായിരുന്നു. ചിത്രം സുകുമാരക്കുറുപ്പിന്റേതല്ല. ദാമോദര മേനോന്റേതാണ്. സഹോദരനും വ്യക്തിയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പൊലീസ് അദ്ദേഹവുമായി സംസാരിച്ചു. പിറ്റേന്ന് പൊലീസിനു ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞ പരിശോധന തലേന്ന് വാർത്താമുറിക്ക് എന്തുകൊണ്ട് ചെയ്യാനായില്ല എന്നതാണ് പ്രസക്തമായ ചോദ്യം.

പഴയ പാഠപുസ്തകത്തിലെ ആദ്യവരി ഇപ്പോഴും ശരിയാണ്

പത്രപ്രവർത്തനം പഠിക്കുന്ന വിദ്യാർഥിയോട് ആദ്യദിവസം പറയുന്ന കാര്യമുണ്ട്: ഒരാൾ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഒരു കാര്യം സത്യമാകില്ല. 2 സ്വതന്ത്ര സ്രോതസ്സുകളിൽനിന്ന് സ്ഥിരീകരിക്കുക. രേഖ പരിശോധിക്കുക. ആരോപിക്കപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയുടെ ഭാഗം അന്വേഷിക്കുക. ഔദ്യോഗിക ഏജൻസിയോട് ചോദിക്കുക. ചിത്രം എവിടെനിന്നുവന്നു എന്ന് കണ്ടെത്തുക. ഇതൊന്നും പഴയ മാധ്യമകാലത്തിന്റെ ആഡംബരമല്ല. നിർമിതബുദ്ധിക്ക് മുഖം സൃഷ്ടിക്കാനും അഞ്ചുമിനിറ്റിൽ വ്യാജ പാസ്‌പോർട്ട് ഉണ്ടാക്കാനും കഴിയുന്ന കാലത്ത് ഇതാണ് മാധ്യമപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ജീവരക്ഷാ ഉപകരണം.

പക്ഷേ ഇപ്പോഴത്തെ വാർത്താമത്സരത്തിൽ ഒരു പുതിയ നിയമം രൂപപ്പെട്ടതുപോലെയാണ്. ആദ്യം കൊടുക്കുക. ശരിയാണോ എന്ന് പിന്നീട് നോക്കാം. അവിടെയാണ് പ്രശ്നം. വാർത്ത തെറ്റിയാൽ ഒരു വരി തിരുത്തൽ നൽകാം. എന്നാൽ ആ വാർത്ത മൂലം തകർന്ന ഒരാളുടെ മാന്യത ‘തിരുത്തി’ പഴയ നിലയിലാക്കാൻ കഴിയില്ല.

മാധ്യമം ഒരു മനുഷ്യനെ ‘സുകുമാരക്കുറുപ്പ്’ ആക്കുമ്പോൾ

ഈ സംഭവത്തെ വെറുമൊരു ‘തെറ്റായ ചിത്രം’ എന്നുവിളിക്കുന്നത് അതിന്റെ ഗൗരവം കുറയ്ക്കലാകും. കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും കുപ്രസിദ്ധമായ കൊലക്കേസുകളിലൊന്നിലെ പിടികിട്ടാപ്പുള്ളിയാണ് സുകുമാരക്കുറുപ്പ്. 1984ലെ ചാക്കോ വധക്കേസിനുശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് മലയാളിയുടെ മനസ്സിൽ കൊലപാതകത്തിന്റെയും തട്ടിപ്പിന്റെയും ഒളിവുജീവിതത്തിന്റെയും പര്യായമായി മാറിയിട്ടുണ്ട്. അങ്ങനെയുള്ള ഒരാളുടെ പേരിനൊപ്പം ഒരു നിരപരാധിയുടെ മുഖം മണിക്കൂറുകളോളം കാണിച്ചാൽ എന്താണ് സംഭവിക്കുക?

ആ മനുഷ്യന്റെ പഴയ പരിചയക്കാർ അത് കാണും. ബന്ധുക്കൾ കാണും. നാട്ടുകാർ കാണും. വിദേശത്തെ സഹപ്രവർത്തകർ കാണും. ‘ഇയാളാണോ?’ എന്ന സംശയം ഒരിക്കൽ മനസ്സിൽ കയറിയാൽ പിന്നീട് വരുന്ന തിരുത്തൽ എല്ലാവരിലേക്കും എത്തണമെന്നില്ല. വ്യാജവാർത്തയുടെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത അതാണ്: കള്ളം ലിഫ്റ്റിൽ പോകും; തിരുത്തൽ പടികയറി വന്നാൽ വന്നു.

കഥ കിട്ടിയപ്പോൾ തെളിവും കിട്ടിയെന്നു കരുതി

സുകുമാരക്കുറുപ്പിന് ഒരു പ്രത്യേക മാധ്യമമൂല്യമുണ്ട്. മറ്റൊരു പിടികിട്ടാപ്പുള്ളിയെക്കാൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് തലക്കെട്ടായാൽ ആളുകൾ നോക്കും. സിനിമയുണ്ട്. ഇതിഹാസമുണ്ട്. 4 പതിറ്റാണ്ടിന്റെ ദുരൂഹതയുണ്ട്. അതിനാൽ “സുകുമാരക്കുറുപ്പിനെ കണ്ടെത്തി” എന്നത് ഒരു വാർത്താമുറിക്ക് സ്വപ്നതലക്കെട്ടാണ്.

പ്രശ്നം അതുതന്നെയാണ്. ഒരു കഥ നമുക്ക് വളരെ ഇഷ്ടപ്പെടുമ്പോഴാണ് അതിനെ കൂടുതൽ സംശയത്തോടെ പരിശോധിക്കേണ്ടത്. കാരണം നമ്മുടെ വിശ്വാസം സ്ഥിരീകരിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ മാത്രം സ്വീകരിക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ സ്വാഭാവിക പ്രവണത വാർത്താമുറിക്കുമുണ്ട്.

ഒരു വയോധികന്റെ മുഖത്തിന് കുറുപ്പുമായി സാമ്യം തോന്നി. അദ്ദേഹം വിദേശത്താണ്. ഒരു മുൻ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ സംശയം ഉന്നയിച്ചു. അതോടെ ബാക്കിയുള്ള ശൂന്യസ്ഥലങ്ങൾ കഥകൊണ്ട് നിറയ്ക്കപ്പെട്ടു. ഇവിടെയാണ് അന്വേഷണാത്മക മാധ്യമപ്രവർത്തനവും കഥയെഴുത്തും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം. അന്വേഷണം ശൂന്യസ്ഥലത്ത് തെളിവ് അന്വേഷിക്കും. കഥയെഴുത്ത് ശൂന്യസ്ഥലത്ത് ഭാവന നിറയ്ക്കും. വാർത്താമുറി രണ്ടാമത്തേതിലേക്ക് മാറിയാൽ അപകടമാണ്.

ഒരു ചാനൽ പറഞ്ഞാൽ അടുത്ത ചാനലിന് സംശയം കുറയും

ഇന്നത്തെ മാധ്യമപരിസരത്തിലെ മറ്റൊരു അപകടകരമായ പ്രതിഭാസവും സുകുമാരക്കുറുപ്പ് കഥ കാണിച്ചുതന്നു. ആദ്യ മാധ്യമം ഒരു വിവരം പുറത്തുവിടുന്നു. രണ്ടാമത്തെ മാധ്യമം സ്വന്തം സ്ഥിരീകരണം നടത്താതെ “റിപ്പോർട്ട്” എന്ന പേരിൽ അത് ആവർത്തിക്കുന്നു. മൂന്നാമത്തേത് “വൻ വഴിത്തിരിവ്” എന്നു വിളിക്കുന്നു. നാലാമത്തേത് ചർച്ച നടത്തുന്നു. അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ഒരേയൊരു സ്രോതസ്സിൽനിന്നു വന്ന സ്ഥിരീകരിക്കാത്ത വിവരം 5 മാധ്യമങ്ങളിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടും.

പിന്നീട് പ്രേക്ഷകന് തോന്നും: “എല്ലാ ചാനലിലും പറയുന്നുണ്ടല്ലോ; പിന്നെ തെറ്റാകുമോ?” യഥാർഥത്തിൽ 5 സ്ഥിരീകരണങ്ങളില്ല. ഒരൊറ്റ തെറ്റ് 5 ലോഗോ ധരിച്ചിരിക്കുകയാണ്.

സുകുമാരക്കുറുപ്പ് ബ്രൂണെയിലാണെന്ന അവകാശവാദം പുറത്തുവന്നതിനു പിന്നാലെ നിരവധി മാധ്യമങ്ങൾ അതിനെ വാർത്തയാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ അടുത്ത ദിവസം തന്നെ ചിത്രം തെറ്റാണെന്ന് പൊലീസ് സ്ഥിരീകരിച്ചു. വ്യാജപ്രചാരണത്തിനു പിന്നിൽ ഗൂഢാലോചനയുണ്ടോയെന്നതടക്കം പരിശോധിക്കാൻ ക്രൈംബ്രാഞ്ച് തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്തു.

‘എക്സ്ക്ലൂസീവ്’ എന്ന വാക്കിന് തെളിവിന്റെ പകരക്കാരനാകാനാവില്ല

ടെലിവിഷൻ വാർത്തയുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട വാക്കുകളിൽ ഒന്നാണ് ‘എക്സ്ക്ലൂസീവ്’. സ്ക്രീനിൽ ചുവന്ന നിറത്തിൽ അത് വന്നാൽ വാർത്തയ്ക്ക് പ്രത്യേക ഗൗരവം ലഭിക്കുന്നതായി തോന്നും. പക്ഷേ ‘എക്സ്ക്ലൂസീവ്’ എന്നതിന് ഒരു അർഥം മാത്രമേയുള്ളൂ: വിവരം ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ കൈവശമാണ്. അതിന്റെ അർഥം വിവരം സത്യമാണ് എന്നല്ല. എല്ലാവർക്കും മുമ്പ് തെറ്റിപ്പോകുന്നതിനേക്കാൾ അരമണിക്കൂർ വൈകി ശരിയായ വാർത്ത കൊടുക്കുന്നതാണ് മാധ്യമപ്രവർത്തനം. ഇന്നത്തെ മത്സരത്തിൽ ഈ ലളിതബോധമാണ് നഷ്ടപ്പെടുന്നത്.

ഒരു വാർത്ത മറ്റൊരു ചാനലിൽ എത്തിയാൽ ന്യൂസ് ഡെസ്കിൽ മുഴങ്ങുന്ന ആദ്യ ചോദ്യം പലപ്പോഴും “നമ്മുടെ കൈയിൽ ഇല്ലേ?” എന്നാണ്. അത് മാറണം. ആദ്യ ചോദ്യം ഇതായിരിക്കണം: “അവർ പറയുന്നത് ശരിയാണോ?”

‘ബ്രേക്കിങ്’ എന്ന വണ്ടിക്ക് ബ്രേക്ക് വേണം

ടെലിവിഷന്റെ സ്വഭാവം വേഗമാണ്. അതിനെ കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല. വലിയ അപകടം സംഭവിക്കുമ്പോൾ നിമിഷങ്ങൾക്കകം വിവരം നൽകണം. പ്രകൃതിദുരന്തത്തിൽ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ തത്സമയവിവരം വേണം. തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ വോട്ടെണ്ണൽ നിമിഷംപ്രതി പറയണം.

പക്ഷേ വേഗം ഒരു തൊഴിൽമൂല്യമാകുന്നത് കൃത്യതയ്ക്കു ശേഷമാണ്. റേസിങ് കാറിന് വേഗം ഗുണമാണ്. ബ്രേക്ക് ഇല്ലെങ്കിൽ അതേ വേഗം അപകടമാണ്. മലയാള ടെലിവിഷൻ വാർത്തയ്ക്കും ഇപ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി ബ്രേക്ക് ആവശ്യമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് ഒരാളുടെ പേര്, ചിത്രം, വ്യക്തിത്വം, കുറ്റാരോപണം എന്നിവയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വാർത്തകളിൽ.

തെറ്റുന്നതല്ല ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ്

മാധ്യമങ്ങൾക്ക് തെറ്റുപറ്റും. പത്രത്തിനും പറ്റും. ടെലിവിഷനും പറ്റും. ലോകത്തിലെ മികച്ച വാർത്താസ്ഥാപനങ്ങളും വാർത്ത തിരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് തെറ്റുപറ്റി എന്നതുമാത്രമല്ല പ്രശ്നം. തെറ്റിലേക്ക് എത്തിച്ച പ്രക്രിയ എന്തായിരുന്നു? സ്ഥിരീകരിച്ചോ? എതിർവശത്തെ തേടിയോ? ചിത്രത്തിന്റെ ഉറവിടം പരിശോധിച്ചോ? സംശയം വാർത്തയിൽ വ്യക്തമായി പറഞ്ഞോ? തെറ്റാണെന്ന് മനസ്സിലായപ്പോൾ ആദ്യവാർത്ത നൽകിയ അതേ പ്രാധാന്യത്തിൽ തിരുത്തിയോ? ഇവയാണ് മാധ്യമത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യത അളക്കേണ്ട ചോദ്യങ്ങൾ.

വൈകിട്ട് 8 മണിക്ക് ഒരു നിരപരാധിയെ ‘സുകുമാരക്കുറുപ്പ്’ ആക്കി അവതരിപ്പിച്ചാൽ, പിറ്റേന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് വെബ്‌സൈറ്റിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ “അത് മറ്റൊരാൾ” എന്നൊരു വാർത്ത നൽകുന്നതുകൊണ്ട് ബാധ്യത തീരുന്നില്ല. തെറ്റിന് ലഭിച്ച ശബ്ദത്തിന്റെ വലിപ്പം തിരുത്തലിനും ലഭിക്കണം.

നാളെ ആ ചിത്രത്തിൽ നമ്മളായിരിക്കാം

ദാമോദര മേനോന്റെ സംഭവം അതുകൊണ്ടാണ് നമ്മളെ അസ്വസ്ഥരാക്കേണ്ടത്. ഇന്ന് ഒരു പഴയ പിടികിട്ടാപ്പുള്ളിയുമായി മുഖസാദൃശ്യമുള്ള ഒരാളാണ് മാധ്യമവാർത്തയുടെ ഇര. നാളെ ഒരു സി.സി.ടി.വി. ദൃശ്യത്തിലെ അവ്യക്തമായ മുഖവുമായി നമ്മിലൊരാൾക്ക് സാമ്യം തോന്നാം. മറ്റന്നാൾ സമൂഹമാധ്യമത്തിൽ ഒരാൾ ഒരു ചിത്രം ചേർത്ത് ഒരു കഥ എഴുതാം. അതിന്റെ പിറകെ ഒരു ‘സ്രോതസ്സ്’ ഉണ്ടാകാം. അത് ഒരു വാർത്താചാനൽ ഏറ്റെടുക്കാം. തുടർന്ന് മറ്റുള്ളവരും.

അപ്പോൾ തെളിവ് വരുന്നതിന് മുമ്പ് തന്നെ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന് ഒരു പുതിയ ജീവചരിത്രം എഴുതിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കും. അതുകൊണ്ട് മാധ്യമനൈതികത മാധ്യമപ്രവർത്തകരുടെ മാത്രം ആഭ്യന്തരവിഷയമല്ല. ഓരോ പൗരന്റെയും വ്യക്തിസുരക്ഷയുടെ ഭാഗമാണ്.

കുറുപ്പിനെ ഇനിയും കണ്ടെത്താം; വിശ്വാസ്യത നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അത്ര എളുപ്പമല്ല

സുകുമാരക്കുറുപ്പ് ജീവനോടെയുണ്ടെങ്കിൽ പൊലീസ് ഒരുനാൾ കണ്ടെത്തിയേക്കാം. പുതിയ സാങ്കേതികവിദ്യയും അന്താരാഷ്ട്ര അന്വേഷണസഹായവും അതിന് ഉപകരിച്ചേക്കാം. പക്ഷേ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ അന്വേഷിക്കാനുള്ള മറ്റൊരു കാണാതായ വസ്തുവുണ്ട്. വിശ്വാസ്യത. അത് ഒരു ദിവസം കൊണ്ട് നഷ്ടപ്പെടാം. തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ വർഷങ്ങളെടുക്കും.

പ്രേക്ഷകൻ മാധ്യമത്തോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് പ്രവചനമല്ല. നാടകീയതയുമല്ല. ഓരോ രാത്രിയും കുറ്റവാളിയെ പിടിച്ച് സ്റ്റുഡിയോയിൽ വിചാരണ ചെയ്യണമെന്നും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. അവന്റെ ആവശ്യം വളരെ ചെറുതാണ്: നിങ്ങൾ വാർത്തയെന്ന് പറയുന്നത് കഴിയുന്നത്ര സത്യമായിരിക്കണം. അറിയാത്തത് അറിയില്ലെന്ന് പറയണം. സംശയം സംശയമായിത്തന്നെ പറയണം. തെറ്റിയാൽ തുറന്നുപറഞ്ഞ് തിരുത്തണം. അതായിരുന്നു പത്രപ്രവർത്തനത്തിന്റെ പഴയ നിയമം. നിർമിതബുദ്ധിയുടെയും വൈറൽ ദൃശ്യങ്ങളുടെയും അതിവേഗ സമൂഹമാധ്യമങ്ങളുടെയും കാലത്ത് അതുതന്നെയാണ് ഏറ്റവും പുതിയ നിയമവും.

സുകുമാരക്കുറുപ്പിന്റെ കഥയിൽ ഒരു വിചിത്രമായ ചരിത്രനർമ്മമുണ്ട്. സ്വന്തം മരണത്തെ വ്യാജമായി സൃഷ്ടിക്കാൻ മറ്റൊരു മനുഷ്യനെ കൊന്നയാളാണ് കുറുപ്പ്. 42 വർഷത്തിനുശേഷം അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടെത്താനുള്ള ആവേശത്തിൽ ചില മാധ്യമങ്ങൾ മറ്റൊരു മനുഷ്യന്റെ തിരിച്ചറിയലിനെ തന്നെ ഇല്ലാതാക്കി, അയാളുടെ സ്ഥാനത്ത് സുകുമാരക്കുറുപ്പിനെ സ്ഥാപിച്ചു. അവിടെയാണ് ഈ സംഭവത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസം.

സുകുമാരക്കുറുപ്പ് ഇപ്പോഴും എവിടെയാണെന്ന് നമുക്കറിയില്ല. പക്ഷേ ഈ വാർത്തയുടെ പിന്നാലെ മാധ്യമപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഒരു പഴയ പാഠം എവിടെയാണെന്ന് അന്വേഷിക്കേണ്ട അവസ്ഥ വന്നിരിക്കുന്നു: ആദ്യം ഉറപ്പാക്കുക. പിന്നെ മാത്രം പറയുക. അതിനു ശേഷമേ ‘ബ്രേക്കിങ് ന്യൂസ്’ വരേണ്ടതുള്ളൂ. അല്ലെങ്കിൽ ഒരുനാൾ വാർത്ത തുറക്കുമ്പോൾ സ്ക്രീനിൽ കാണുന്ന ‘പിടികിട്ടാപ്പുള്ളി’യുടെ ചിത്രം നമ്മുടേതായിരിക്കാം.