ഒരു കറുത്തവാവു രാത്രി.
തിരുവനന്തപുരം ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. നിയമസഭാമന്ദിരത്തിൻ്റെ നീണ്ട നിഴൽ ഇരുട്ടിൽ കൂടുതൽ നീണ്ടു. രാജധാനിയിലെ തെരുവുവിളക്കുകൾ പോലും എന്തോ വലിയ രഹസ്യത്തിന് സാക്ഷികളാകേണ്ടി വരുമെന്ന ഭയത്തിൽ മങ്ങിയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ദൂരെയൊരിടത്ത് നിന്ന് ഒരു കൂറ്റൻ ട്രക്കിൻ്റെ മുരൾച്ച കേട്ടത്. നഗരത്തിൻ്റെ ഉറക്കം കീറിമുറിച്ച് ആ വാഹനം പാഞ്ഞുവന്നു. നിയമസഭയുടെ ഭീമാകാരമായ ഗേറ്റ് പതുക്കെ തുറന്നു. ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ ഇരുമ്പ് ഉരസുന്ന ശബ്ദം.
ട്രക്ക് അകത്തു കടന്നു.
പിന്നിലെ വാതിൽ തുറന്നു. കറുത്ത വേഷം ധരിച്ച കുറെ പേർ ഇറങ്ങി. അവർ ഒരു പെട്ടി ഇറക്കി. പിന്നെ മറ്റൊന്ന്. പിന്നെ മൂന്നാമത്തേത്. പെട്ടികൾ ഓരോന്നായി നിയമസഭയുടെ പൂമുഖത്ത് നിരന്നു. അവിടെ കാത്തുനിന്ന ഉദ്യോഗസ്ഥൻ എണ്ണിത്തുടങ്ങി.
- 2.. 3… …13.
13 എന്ന സംഖ്യ രാത്രിയുടെ ചെവിയിൽ ആരോ മന്ത്രം ചൊല്ലിയതുപോലെ തോന്നി. അപ്പോൾ ആ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ഫോൺ എടുത്തു. മറുവശത്ത് ഉറക്കമുണർന്നൊരു കീഴുദ്യോഗസ്ഥൻ. “ഇപ്പോൾതന്നെ വരണം,” ആദ്യ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ പറഞ്ഞു. “രാത്രിതന്നെയോ സാർ?” മറുപടി വിറച്ചു. “അതെ. ഇത് ഊരാളുങ്കൽ അയച്ച പെട്ടികളാണ്.”
ഊരാളുങ്കൽ!
ആ പേര് കേട്ടതോടെ മറുവശത്തുള്ള മനുഷ്യൻ്റെ രക്തം തണുത്തുപോയെന്ന് മനോരമയുടെ ഭാവനയിൽ കരുതാം. അയാൾ പാഞ്ഞെത്തി. പെട്ടികൾ സ്റ്റോറിലേക്കു പോയി. സ്റ്റോക്കിൽ ചേർത്തു. രസീത് എഴുതി. “13 പെട്ടികൾ കൈപ്പറ്റി.” പിന്നെ ട്രക്ക് ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു. നഗരം വീണ്ടും ഉറങ്ങി. പക്ഷേ, മലയാള പത്രപ്രവർത്തനത്തിൻ്റെ അപസർപ്പക നോവൽ എഴുത്തുകാർ ഉറങ്ങിയില്ല.
ഇങ്ങനെ എഴുതിയിരുന്നെങ്കിൽ വാർത്ത കുറച്ചുകൂടി പുളകം പകരുമായിരുന്നു. വായനക്കാരന് ചെറുതായി രോമാഞ്ചമുണ്ടാകുമായിരുന്നു. നിയമസഭയിലേക്കു വന്നത് ഡിജിറ്റൽ ഉപകരണങ്ങളല്ല, രാജ്യത്തിൻ്റെ രഹസ്യഭണ്ഡാരത്തിൽ നിന്നു മോഷ്ടിച്ച സ്വർണപ്പെട്ടികളാണോ എന്നു വരെ സംശയം തോന്നുമായിരുന്നുവോ എന്നറിയില്ല. എന്നാൽ വാർത്തയിലെ വാക്കുകളുടെ മണം അങ്ങനെയായിരുന്നു. “രാത്രിയിലെത്തി 13 പെട്ടികൾ; അതിവേഗം പാസാക്കി കോടികൾ” — തലക്കെട്ടിൻ്റെ താക്കോൽ തിരിയുമ്പോൾ വാതിൽ തുറക്കുന്നത് വസ്തുതകളിലേക്കല്ല, സംശയത്തിൻ്റെ ഇരുണ്ട മുറിയിലേക്കാണ്.
ഇതാണ് ഇന്നത്തെ ചില വാർത്തകളുടെ കൗശലം. ഉള്ളടക്കത്തിൽ “ഡിജിറ്റൽ ഉപകരണങ്ങൾ” എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. പക്ഷേ, തലക്കെട്ടിൽ “രാത്രി”, “13 പെട്ടികൾ”, “അതിവേഗം”, “കോടികൾ” എന്നിങ്ങനെ വാക്കുകൾ വെച്ചാൽ മതി. വായനക്കാരൻ്റെ മനസ്സിൽ പകുതി കുറ്റപത്രം സ്വയം എഴുതിത്തുടങ്ങും. വാർത്ത വായിച്ചുതീരുന്നതിന് മുമ്പേ സംശയം വിധിയായി മാറും. വസ്തുത പിന്നിൽ നിൽക്കും. അന്തരീക്ഷം മുന്നിൽ നടക്കും.
ഇവിടെ സംഭവിച്ചതെന്താണ്? നിയമസഭയിൽ സ്ഥാപിക്കേണ്ട ഡാറ്റാ സെൻ്ററിനുള്ള സാമഗ്രികൾ എത്തി. അവ ഡിജിറ്റൽ ഉപകരണങ്ങളായിരുന്നു. അത്തരം ഉപകരണങ്ങൾക്ക് ഓർഡർ നൽകിയാൽ സാധനം അയയ്ക്കുന്നത് അവ സപ്ലൈ ചെയ്യുന്ന കമ്പനിയാണ്. ഊരാളുങ്കൽ സൊസൈറ്റി രാത്രി മുഖംമൂടി ധരിച്ച് അവ വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവന്നതല്ല. പാഴ്സൽ കമ്പനിയുടെ വാഹനം സാധനം എത്തിച്ചാൽ അത് സ്വീകരിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വം ഉപയോക്താവിനുണ്ട്. വാഹനം ഒരു ഡെലിവറിക്കായി പുലർച്ചെവരെ നിയമസഭയുടെ വാതിലിൽ ധ്യാനം ഇരിക്കുകയില്ല. സർക്കാർ സ്ഥാപനത്തിലേക്കു വരുന്ന സാധനം ഉത്തരവാദപ്പെട്ടവർ ഏറ്റുവാങ്ങാതെ വരാന്തയിൽ വച്ച് ആരും തിരികെ പോകാനുമാവില്ല.
അതുകൊണ്ട്, രാത്രി വാഹനം എത്തിയാൽ രാത്രിയിൽ സ്വീകരിക്കേണ്ടിവരും. സ്വീകരിച്ചാൽ സ്റ്റോക്കിൽ ചേർക്കേണ്ടിവരും. സ്റ്റോക്കിൽ ചേർത്താൽ രശീത് നൽകേണ്ടിവരും. ഇതെല്ലാം ഓഫീസ് നടപടിക്രമം. പക്ഷേ, ഇതിനെ “രാത്രിയിലെത്തി 13 പെട്ടികൾ” എന്നു എഴുതുമ്പോൾ അത് പെട്ടെന്ന് ഒരു ഡിറ്റക്ടീവ് നോവലിൻ്റെ മൂന്നാം അധ്യായമാകുന്നു. സ്റ്റോക്ക് എൻട്രി രഹസ്യരേഖയാകുന്നു. ഡെലിവറി വാഹനം ഗൂഢാലോചനയുടെ ട്രക്കാകുന്നു. ഉദ്യോഗസ്ഥൻ്റെ ഒപ്പ് കുറ്റാന്വേഷണ സൂചനയാകുന്നു.
ഇതാണ് വാർത്താ നാടകവേദി.
നിയമസഭയിൽ 13 പെട്ടികൾ എത്തി എന്നത് ഒരു സംഭവം മാത്രമാണ്. ആ പെട്ടികളിൽ ഓർഡർ ചെയ്ത ഉപകരണങ്ങളാണോ, അവ മുഴുവൻ ഉണ്ടോ, നിർദേശിച്ച മാനദണ്ഡങ്ങൾ പ്രകാരമാണോ, പ്രവർത്തനക്ഷമമാണോ — ഇതെല്ലാം പരിശോധിക്കേണ്ടത് അതിൻ്റെ വിദഗ്ദ്ധരാണ്. അതിനാണ് സർക്കാരിൻ്റെ ചെക്ക് മെഷർ സംവിധാനം. സാധനം വന്നതും സ്റ്റോക്കിൽ ചേർത്തതും കൊണ്ട് സർക്കാർ പണം കണ്ണടച്ചു നൽകുന്നില്ല. പരിശോധനയും സർട്ടിഫിക്കേഷനും നടപടിക്രമങ്ങളും കഴിഞ്ഞാണ് ബിൽ പാസാകേണ്ടത്. ഈ സംവിധാനങ്ങളെല്ലാം നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, “പെട്ടി വന്നു, പണം പോയി” എന്ന താളത്തിൽ വാർത്ത എഴുതുന്നത് വസ്തുതയുടെ സംഗീതമല്ല; സംശയത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലസംഗീതമാണ്.
മറ്റൊരു വിസ്മയകരമായ കുറ്റം കൂടി വാർത്താവിശ്വത്തിൽ ഉയരുന്നു. ഉപകരണങ്ങൾ കൈപ്പറ്റിയ വകയിൽ തൊട്ടടുത്ത ദിവസം ബിൽ നൽകി. അതിൽ എന്താണ് കുറ്റം? സാധനം സപ്ലൈ ചെയ്താൽ ബിൽ നൽകുന്നത് അസാധാരണ സംഭവമല്ല. മറിച്ച്, അത് ഭരണകാര്യക്ഷമതയുടെ സാധാരണ ഭാഗമാണ്. ബിൽ നൽകിയാൽ പരിശോധന നടക്കണം. പരിശോധിച്ച് ശരിയാണെങ്കിൽ പാസാകണം. പാസാകേണ്ട ബിൽ പാസാക്കാതിരിക്കുക തന്നെയാണ് കൃത്യവിലോപം. ചെക്ക് മെഷർ കൂടാതെ പണം നൽകിയെന്നായിരുന്നു ആരോപണമെങ്കിൽ അതിനു ഭാരം ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ നടപടിക്രമങ്ങളിലൂടെ പോകേണ്ട ബില്ലിനെ “പാസാക്കേണ്ടിവന്നു” എന്ന ഭാവത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ, ചുമതല നിർവഹിച്ചതുപോലും സംശയകരമാക്കുന്ന വിചിത്ര പത്രപ്രവർത്തനമാണ് നടക്കുന്നത്.
ഇവിടെ കഥയിലെ പ്രധാന തീയതിയും മറക്കരുത്. ഡിജിറ്റൽ സാമഗ്രികൾ അടങ്ങിയ 13 പെട്ടികൾ എത്തിയതെന്ന് പറയുന്നത് 2020 ഓഗസ്റ്റ് 14നു രാത്രിയാണ്. പിറ്റേന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യദിനം. അവധി. അത്തരമൊരു സാഹചര്യത്തിൽ സാധനം ഏറ്റുവാങ്ങി സ്റ്റോക്കിൽ ചേർത്ത് വാഹനം തിരിച്ചയക്കുന്നത് കൂടുതൽ സ്വാഭാവികമല്ലേ? ഒരു സ്ഥാപനത്തിലേക്കു വന്ന വിലപിടിപ്പുള്ള ഉപകരണങ്ങൾ പാഴ്സൽ വാഹനത്തിലും വരാന്തയിലും അനിശ്ചിതമായി കാത്തിരിപ്പിക്കണമായിരുന്നോ? അതാണോ നല്ല ഭരണനടപടി?
പണം സൊസൈറ്റിക്കു ലഭിച്ചത് ബിൽ നൽകിയ ഉടനെ അല്ല, 45 ദിവസം കഴിഞ്ഞാണെന്ന വസ്തുത കൂടി വന്നാൽ ഈ അപസർപ്പകകഥയുടെ വിളക്കുകൾ ഒന്നൊന്നായി അണയുന്നു. “പെട്ടി വന്നു, പിറ്റേന്ന് ബിൽ, ഉടനെ കോടികൾ” എന്ന സസ്പെൻസ് എഡിറ്റിങ് യാഥാർഥ്യത്തിൽ നിൽക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു. അപ്പോൾ അവശേഷിക്കുന്നത് എന്താണ്? സാധാരണ നടപടിക്രമത്തിന് മേൽ ദുരൂഹതയുടെ കറുത്ത പുതപ്പ് വിരിച്ച ഒരു വാർത്താഭാവം.
വാർത്തയ്ക്ക് ചോദ്യം ചോദിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്. സംശയം ഉയർത്താനുള്ള അധികാരമുണ്ട്. പൊതുപണവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിടത്ത് കൂടുതൽ കഠിനമായി ചോദിക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്വവുമുണ്ട്. പക്ഷേ, ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതിനും സംശയം നിർമ്മിക്കുന്നതിനും തമ്മിൽ വ്യത്യാസമുണ്ട്. രേഖകളിൽ നിന്നു സംശയം ഉയരുന്നത് പത്രപ്രവർത്തനമാണ്. സംശയത്തിന് അനുയോജ്യമായ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ച് രേഖകളെ അതിനകത്ത് നിറയ്ക്കുന്നത് കഥയെഴുത്താണ്.
മനോരമ പോലുള്ള ഒരു വലിയ പത്രം ആ വ്യത്യാസം അറിയാത്തതല്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെയാണ് ഇത്തരം വാർത്തകൾ കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ളതാകുന്നത്. ഒരു വാക്ക് എവിടെ വെയ്ക്കണം, ഒരു തലക്കെട്ട് എങ്ങനെ വായിക്കപ്പെടും, “രാത്രി” എന്ന വാക്ക് എത്രത്തോളം ദുരൂഹത സൃഷ്ടിക്കും, “13 പെട്ടി” എന്ന കൂട്ടുകെട്ട് വായനക്കാരൻ്റെ മനസ്സിൽ എന്ത് ചിത്രം വരയ്ക്കും — ഇതെല്ലാം അറിയാത്തവരല്ല പത്രമുറിയിൽ ഇരിക്കുന്നവർ. അതറിയുന്നവർ തന്നെ അങ്ങനെ എഴുതുമ്പോൾ, അത് ഒരു സാധാരണ ഭാഷാപിഴവല്ല. അത് വാർത്താഭാവത്തിൻ്റെ രാഷ്ട്രീയമാണ്.
ഇവിടെ ലക്ഷ്യമാകുന്നത് ഒരു വാർത്താസംഭവം മാത്രമല്ല. ഊരാളുങ്കൽ പോലൊരു തൊഴിലാളി സഹകരണസംഘത്തിൻ്റെ പൊതുചിത്രവുമാണ്. ഒരു നൂറ്റാണ്ടിലേറെക്കാലത്തെ പാരമ്പര്യവും, ആയിരക്കണക്കിന് തൊഴിലാളികളുടെ ഉപജീവനവും, പൊതുമരാമത്ത് രംഗത്ത് സുതാര്യവും സമയബന്ധിതവുമായ നിർവഹണം സാധ്യമാണെന്നു തെളിയിച്ച പ്രവർത്തനചരിത്രവും ഉള്ള ഒരു സ്ഥാപനത്തെ തുടർച്ചയായി സംശയത്തിൻ്റെ നിഴലിലേക്ക് തള്ളിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന ഒരു വാർത്താ ശൈലി ഇവിടെ കാണാം. അഴിമതി തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്തിടത്ത് പോലും സംശയം തെളിവിനെക്കാൾ വലിയതായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
അതാണ് ആക്ഷേപഹാസ്യത്തിൻ്റെ ദുരന്തഭംഗി. ഒരു തൊഴിലാളി സഹകരണസംഘം കരാർ നേടി എങ്കിൽ അതിൽ വാർത്തയുണ്ട്. കരാർ നിയമവിരുദ്ധമാണെങ്കിൽ അതിൽ വലിയ വാർത്തയുണ്ട്. നടപടിക്രമം ലംഘിച്ചെങ്കിൽ അതിൽ അന്വേഷണം ആവശ്യമാണ്. പക്ഷേ, പാഴ്സൽ രാത്രി എത്തി, ഉദ്യോഗസ്ഥൻ സ്റ്റോക്കിൽ ചേർത്തു, ബിൽ നൽകി, സർക്കാർ നടപടിക്രമം പൂർത്തിയായി — ഇതിനെ ഒരു മഹാരഹസ്യത്തിൻ്റെ രൂപത്തിൽ പൊതിഞ്ഞുനൽകിയാൽ അത് പത്രവാർത്തയല്ല; മഞ്ഞുകാലത്ത് തണുപ്പിക്കാൻ തയാറാക്കിയ പുകയന്ത്രമാണ്.
മനോരമയുടെ അപസർപ്പകൻ ഇവിടെ കുറ്റവാളിയെ കണ്ടെത്തുന്നില്ല. സാധാരണ നടപടിക്രമത്തെ കുറ്റകൃത്യത്തിൻ്റെ വേഷം കെട്ടിക്കുന്നു. ഡെലിവറി ബോയിയെ ഗൂഢസംഘാംഗമാക്കുന്നു. സ്റ്റോക്ക് രജിസ്റ്ററിനെ രഹസ്യഡയറിക്കു തുല്യമാക്കുന്നു. ചെക്ക് മെഷറിനെ കാണാതാക്കുന്നു. 45 ദിവസത്തെ ബിൽ പ്രക്രിയയെ ഒരു രാത്രിയിലെ അത്ഭുതമാക്കി ചുരുക്കുന്നു. അവസാനം വായനക്കാരനെ ഇരുട്ടിൽ നിർത്തി ചോദിക്കുന്നു: “കണ്ടില്ലേ? എന്തോ ഉണ്ട്!”
അതെ, എന്തോ ഉണ്ട്. പക്ഷേ, അത് പെട്ടിക്കുള്ളിലല്ല. വാർത്തയുടെ ഭാഷയ്ക്കുള്ളിലാണ്.
ഒരു കറുത്തവാവുരാത്രിയിൽ നിയമസഭയുടെ ഗേറ്റ് തുറന്നതിനെക്കാൾ ഭയപ്പെടുത്തുന്നത്, പകലൊളിയിൽ തുറന്നുകിടക്കുന്ന വാർത്താമുറികളിൽ വസ്തുതകളുടെ വാതിൽ ഇങ്ങനെ അടയുന്നതാണ്. ട്രക്ക് ഇരുട്ടിൽ മറഞ്ഞുപോയത് വലിയ കാര്യമല്ല. വസ്തുതകൾ തലക്കെട്ടിൻ്റെ നിഴലിൽ മറഞ്ഞുപോകുന്നതാണ് പ്രശ്നം.
13 പെട്ടികളുടെ രഹസ്യം ഒടുവിൽ പൊളിയുകയാണ്. അതിനുള്ളിൽ കൊള്ളമുതലൊന്നുമില്ലായിരുന്നു. ഡിജിറ്റൽ ഉപകരണങ്ങളായിരുന്നു. സാധാരണ ഡെലിവറിയായിരുന്നു. സാധാരണ സ്റ്റോക്ക് നടപടിയായിരുന്നു. സാധാരണ പരിശോധനാക്രമമായിരുന്നു. സാധാരണ ബിൽ പ്രക്രിയയായിരുന്നു.
അസാധാരണമായിരുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്. ഒരു സാധാരണ കാര്യത്തെ അസാധാരണമാക്കാനുള്ള പത്രശ്രമം.
