ഓർഗനൈസറിൻ്റെ ഭയം: ജന്തർ മന്തറിൽ തെളിഞ്ഞ എസ്.എഫ്.ഐയുടെ ചുവപ്പ്

• • ആസൂത്രണം എന്ന് അവർ വിളിച്ചത് സംഘടനാശക്തിയായിരുന്നു

  • ഗൂഢാലോചന എന്ന് അവർ കണ്ടത് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഐക്യമായിരുന്നു

ഡൽഹിയിലെ ജന്തർ മന്തറിൽ കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഉയർന്ന വിദ്യാർത്ഥി സമരം അവസാനിച്ചിട്ടും അതിൻ്റെ ചൂട് ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിൽനിന്ന് ഇറങ്ങിയിട്ടില്ല. പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടുകളിൽ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥികളുടെ രോഷം, സോനം വാങ്ചുക്കിൻ്റെ നിരാഹാരം, പൊലീസ് അടിച്ചമർത്തൽ, ഒടുവിൽ കേന്ദ്ര വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രി ധർമേന്ദ്ര പ്രധാൻ്റെ രാജി — ഇവയെല്ലാം ചേർന്ന് ഒരു തലമുറ സ്വന്തം ഭാവി തിരിച്ചുചോദിച്ച അപൂർവ നിമിഷമായി ആ സമരം മാറി. എന്നാൽ ഈ വിജയത്തിനുശേഷം ആർ.എസ്.എസ്. മുഖപത്രമായ ഓർഗനൈസർ എഴുതിയ രണ്ട് ലേഖനങ്ങൾ മറ്റൊരു സത്യം കൂടി വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. അവർ ആക്രമിക്കാനാണ് എഴുതിയത്; പക്ഷേ അവർ സമ്മതിച്ചുപോയത് ഇടതുവിദ്യാർത്ഥി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ, പ്രത്യേകിച്ച് എസ്.എഫ്.ഐ.യുടെ, നേതൃപരമായ പങ്കാണ്.

ഓർഗനൈസറിൻ്റെ ഭാഷ പരിചിതമാണ്. വിദ്യാർത്ഥി സമരത്തെ “ടൂൾകിറ്റ്”, “വിദേശ ബന്ധം”, “അരാജകത്വം”, “ഭാരതവിരുദ്ധ ശക്തികൾ”, “കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഇടപെടൽ” എന്നിങ്ങനെയുള്ള വാക്കുകൾ ഉപയോഗിച്ച് സംശയത്തിൻ്റെ ഇരുട്ടിലേക്ക് തള്ളുക. ജനാധിപത്യസമരത്തെ ദേശവിരുദ്ധതയായി ചിത്രീകരിക്കുക. വിദ്യാർത്ഥികളുടെ കണ്ണീരിനെ ഗൂഢാലോചനയായി വ്യാഖ്യാനിക്കുക. ഇത് പുതുമയുള്ള രീതി അല്ല. കർഷകസമരത്തിലും പൗരത്വഭേദഗതിവിരുദ്ധ സമരങ്ങളിലും തൊഴിലാളി പ്രക്ഷോഭങ്ങളിലും ഉപയോഗിച്ച അതേ പഴയ ആയുധങ്ങളാണ് ഇവിടെ വീണ്ടും പുറത്തെടുക്കുന്നത്. പക്ഷേ ഇത്തവണ ആ ആയുധം തിരിച്ചടിക്കുന്നു. കാരണം ഓർഗനൈസർ തന്നെ പറയുന്ന വിവരങ്ങൾ നോക്കിയാൽ മനസ്സിലാകും: എസ്.എഫ്.ഐയും ഇടതുവിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകളും ഈ സമരത്തിൽ അവസാനം ചാടിയിറങ്ങിയവർ അല്ല; തുടക്കംമുതൽ സമരത്തിന് ശബ്ദവും ദിശയും ഘടനയും നൽകിയവരാണ്.

‘ടൂൾകിറ്റ്’ എന്ന വാക്കിൻ്റെ പിന്നിലെ പേടി

ഓർഗനൈസറിൻ്റെ ആദ്യ ലേഖനം ഗ്രെറ്റ തുൻബെർഗിനെയും 2021ലെ കർഷകസമരത്തിലെ “ടൂൾകിറ്റ്” വിവാദത്തെയും ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ടാണ് തുടങ്ങുന്നത്. ലണ്ടനിൽ എസ്.എഫ്.ഐ. യു.കെ. സംഘടിപ്പിച്ച പരിപാടിയിൽ ഗ്രെറ്റ തുൻബെർഗ് പങ്കെടുത്തതും കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി സമരത്തിന് ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചതുമാണ് അവർ സംശയത്തിൻ്റെ തെളിവായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ലണ്ടൻ ട്രാഫൽഗർ സ്ക്വയറിലെ വിജയാഘോഷം, ബ്രിട്ടനിലെ ലീഡ്സ്, എഡിൻബറ, മാഞ്ചസ്റ്റർ തുടങ്ങിയ നഗരങ്ങളിൽ ജൂൺ തുടക്കംമുതൽ എസ്.എഫ്.ഐ. യു.കെ. സംഘടിപ്പിച്ച പ്രതിഷേധങ്ങൾ, മുൻകൂട്ടി പ്രഖ്യാപിച്ച വേദികൾ, പോസ്റ്ററുകൾ, പേരെടുത്ത് പറഞ്ഞ പ്രഭാഷകർ — ഇവയെല്ലാം ഓർഗനൈസർ “കാമ്പെയ്ൻ നെറ്റ്‌വർക്ക്” എന്നു കാണിക്കുന്നു.

പക്ഷേ ചോദ്യം ഇതാണ്: ഒരു വിദ്യാർത്ഥി സംഘടന സ്വന്തം പിന്തുണക്കാരെ സമരത്തിനായി വിളിച്ചുകൂട്ടുന്നത് എങ്ങനെ ഗൂഢാലോചനയാകും? പോസ്റ്റർ അടിച്ചാൽ അത് ദേശവിരുദ്ധതയാണോ? വേദി പ്രഖ്യാപിച്ചാൽ അത് അരാജകത്വമാണോ? പേരുള്ള പ്രഭാഷകർ പങ്കെടുക്കുന്നുവെങ്കിൽ അത് രഹസ്യനീക്കമാണോ? ശരിക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഓർഗനൈസർ ആരോപണമായി നിരത്തുന്നത് സംഘടനയുടെ തെളിവുകളാണ്. അവർ “ടൂൾകിറ്റ്” എന്ന് വിളിക്കുന്നത് രാഷ്ട്രീയപരമായ പദ്ധതിയിടലാണ്. അവർ “വിദേശ ബന്ധം” എന്ന് വിളിക്കുന്നത് പ്രവാസി വിദ്യാർത്ഥി സമൂഹത്തിൻ്റെ ഐക്യദാർഢ്യമാണ്. അവർ “ആസൂത്രണം” എന്നു വിളിക്കുന്നത് സമരം വിജയിക്കണമെങ്കിൽ ആവശ്യമായ സംഘടനാനൈപുണ്യമാണ്.

ഇവിടെയാണ് എസ്.എഫ്.ഐയുടെ പ്രത്യേകത. ഒരു സമരം വെറും രോഷത്തിൻ്റെ പൊട്ടിത്തെറിയായി മാത്രം നിൽക്കാതെ, അത് ആവശ്യങ്ങളുള്ള, വേദിയുള്ള, തുടർച്ചയുള്ള, അന്താരാഷ്ട്ര ശ്രദ്ധ നേടുന്ന രാഷ്ട്രീയപ്രക്രിയയാക്കാൻ ഒരു സംഘടനാ സംസ്കാരം വേണം. ഓർഗനൈസർ ആരോപണമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് അതുതന്നെയാണ്.

ബ്രിട്ടനിലെ എസ്.എഫ്.ഐയും ജന്തർ മന്തറിൻ്റെ പ്രതിധ്വനിയും

ഓർഗനൈസർ പറയുന്നതനുസരിച്ച് എസ്.എഫ്.ഐ. യു.കെ. ജൂൺ ആദ്യംമുതൽ ബ്രിട്ടനിൽ പിന്തുണാ പരിപാടികൾ സംഘടിപ്പിച്ചു. ലീഡ്സ്, എഡിൻബറ, മാഞ്ചസ്റ്റർ എന്നിവിടങ്ങളിലെ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾ മുൻകൂട്ടി പ്രഖ്യാപിച്ചവയായിരുന്നു. വേദികളും പോസ്റ്ററുകളും പ്രഭാഷകരും നിശ്ചയിച്ചവയായിരുന്നു. പിന്നീട് ലണ്ടനിലെ ട്രാഫൽഗർ സ്ക്വയറിൽ വിജയാഘോഷവും നടന്നു. എസ്.എഫ്.ഐ. യു.കെ. ഈ സമരത്തെ ധർമേന്ദ്ര പ്രധാൻ്റെ രാജിയിലേക്ക് നയിച്ച വിദ്യാർത്ഥി വിജയം എന്നാണ് അവതരിപ്പിച്ചത്. നീറ്റ് വിഷയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് 21 വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെട്ടതായി അവർ ആരോപിക്കുകയും, പ്രതിഷേധക്കാരെ പൊലീസ് ക്രൂരമായി അടിച്ചമർത്തിയതായും ചൂണ്ടിക്കാട്ടുകയും ചെയ്തു.

ഈ വിവരങ്ങൾ ഓർഗനൈസർ സംശയത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നുവെങ്കിലും, മറ്റൊരു കോണിൽനിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അത് ഇന്ത്യൻ വിദ്യാർത്ഥി സമരത്തിൻ്റെ വ്യാപ്തിയെയാണ് കാണിക്കുന്നത്. ഡൽഹിയിലെ ജന്തർ മന്തറിൽ ഉയർന്ന ശബ്ദം ഡൽഹിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിയില്ല. പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടിൽ വഞ്ചിക്കപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വേദന ഇന്ത്യയ്ക്കകത്തും പുറത്തുമുള്ള യുവത്വത്തെ സ്പർശിച്ചു. പ്രവാസി വിദ്യാർത്ഥികളും യുവജനങ്ങളും അതിനെ സ്വന്തം വിഷയമായി കണ്ടു. ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ വിദ്യാഭ്യാസനീതി തകരുമ്പോൾ, അതിൻ്റെ ശബ്ദം അതിർത്തി കടക്കുന്നത് കുറ്റമല്ല; അത് ഇന്നത്തെ ലോകത്തിലെ രാഷ്ട്രീയബന്ധങ്ങളുടെ സ്വാഭാവിക രൂപമാണ്.

ഗ്രെറ്റ തുൻബെർഗിൻ്റെ പങ്കാളിത്തം ചർച്ച ചെയ്യാം. ഒരു വിദേശ സാമൂഹികപ്രവർത്തക ഇന്ത്യൻ സമരത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ അതിൻ്റെ രാഷ്ട്രീയപ്രാധാന്യവും പരിധികളും വിമർശനാത്മകമായി പരിശോധിക്കാം. പക്ഷേ അതിനെ മാത്രം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി ഇന്ത്യൻ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങളെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്തുന്നത് അനീതിയാണ്. നീറ്റ് ചോദ്യപേപ്പർ ചോർച്ചയും പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടുകളും ഇന്ത്യൻ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ യാഥാർത്ഥ്യമായ മുറിവുകളാണ്. ആ മുറിവ് ഗ്രെറ്റ ഉണ്ടാക്കിയതല്ല. എസ്.എഫ്.ഐ. യു.കെ. ഉണ്ടാക്കിയതുമല്ല. അത് സൃഷ്ടിച്ചത് പരാജയപ്പെട്ട പരീക്ഷാസംവിധാനവും ഉത്തരവാദിത്തമില്ലാത്ത ഭരണയന്ത്രവുമാണ്.

ഓർഗനൈസറിലെ രണ്ടാമത്തെ ലേഖനം: സമ്മതവും സംശയവും തമ്മിൽ

രണ്ടാമത്തെ ഓർഗനൈസർ ലേഖനം കൂടുതൽ വ്യക്തമായ രാഷ്ട്രീയരേഖ വരയ്ക്കുന്നു. നീറ്റ് പേപ്പർ ലീക്ക് യഥാർത്ഥ പ്രശ്നമാണെന്ന് അത് സമ്മതിക്കുന്നു. പരീക്ഷാ ചോർച്ച വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് വലിയ മാനസിക സമ്മർദ്ദമുണ്ടാക്കിയെന്നും 20 ലക്ഷത്തിലധികം വിദ്യാർത്ഥികൾ ഇതിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നുവെന്നും ലേഖനം അംഗീകരിക്കുന്നു. പ്രതിഷേധം ജനാധിപത്യാവകാശമാണെന്നും അതിൽ പറയുന്നു. പക്ഷേ ഈ സമ്മതത്തിനു പിന്നാലെ ഉടൻ തന്നെ പഴയ ആരോപണഭാഷ വരുന്നു. കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി പ്രക്ഷോഭം “പ്രൊട്ടസ്റ്റ് ഇൻഡസ്ട്രി” പിടിച്ചെടുത്തുവെന്നും, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾ വിദ്യാർത്ഥികളെ സമാഹരിച്ചുവെന്നും, ആം ആദ്മി പാർട്ടി, കോൺഗ്രസ്, സമാജ്‌വാദി പാർട്ടി, ഭീം ആർമി തുടങ്ങിയവർ രാഷ്ട്രീയലാഭത്തിനായി രംഗത്തെത്തിയെന്നും ലേഖനം ആരോപിക്കുന്നു.

ഇവിടെ ഓർഗനൈസറുടെ ഉള്ളിലെ വിരോധാഭാസം തെളിയുന്നു. പ്രശ്നം യഥാർത്ഥമാണെന്ന് അവർ സമ്മതിക്കുന്നു. പ്രതിഷേധം ജനാധിപത്യാവകാശമാണെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നു. എന്നാൽ ആ പ്രതിഷേധത്തിന് സംഘടനയും വ്യാപനവും രാഷ്ട്രീയശക്തിയും ലഭിച്ച നിമിഷം അതിനെ “അരാജകത്വം” എന്ന് വിളിക്കുന്നു. അതായത് വിദ്യാർത്ഥികൾ ദുഃഖിക്കാം, പക്ഷേ സംഘടിക്കരുത്. അവർ കരയാം, പക്ഷേ മുദ്രാവാക്യം വിളിക്കരുത്. അവർ പേപ്പർ ലീക്കിനെക്കുറിച്ച് പരാതി പറയാം, പക്ഷേ മന്ത്രി രാജിവെയ്ക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടരുത്. ഇത് ജനാധിപത്യവിശ്വാസമല്ല; അധികാരത്തിൻ്റെ ഭയമാണ്.

കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടിയും എസ്.എഫ്.ഐയും: രണ്ടു ലോകങ്ങളുടെ സംഗമം

കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി എന്ന പേര് തന്നെ ഈ സമരത്തിൻ്റെ പുതിയ രാഷ്ട്രീയഭാഷയെ അടയാളപ്പെടുത്തി. “പാറ്റകൾ” എന്ന് പരിഹസിക്കപ്പെട്ട യുവാക്കൾ ആ അപമാനവാക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു പിടിച്ചു. അവർ അതിനെ പരിഹാസത്തിൽനിന്ന് പ്രതിരോധത്തിലേക്കു മാറ്റി. സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ തുടങ്ങിയ ഒരു പ്രതികരണം പതുക്കെ ജന്തർ മന്തറിലെ സ്ഥിരസമരമായി മാറി. അഭിജീത് ദിപ്കെ പോലുള്ള യുവമുഖങ്ങൾ അതിന് രൂപം നൽകി. സോനം വാങ്ചുക്ക് അതിന് നൈതികത നൽകി.

എന്നാൽ ഒരു സമരം നീണ്ടുനിൽക്കാൻ വെറും വൈറൽ കോപം പോര. അതിന് ക്ഷമ വേണം. സംഘടന വേണം. ആവശ്യങ്ങളുടെ വ്യക്തത വേണം. പൊലീസ് അടിച്ചമർത്തുമ്പോഴും പിരിഞ്ഞുപോകാതെ നിൽക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയപരിചയം വേണം. ഇവിടെ തന്നെയാണ് എസ്.എഫ്.ഐ., എ.ഐ.എസ്.എഫ്., ഐസ പോലുള്ള ഇടതുവിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകൾ നിർണായകമാകുന്നത്. അവർ സമരത്തിൻ്റെ ഉടമസ്ഥാവകാശം പിടിച്ചെടുക്കാൻ വന്നവരല്ല. അവർ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ വേദനയെ വലിയ രാഷ്ട്രീയചോദ്യമായി വായിക്കാൻ വന്നവരാണ്. എൻ.ടി.എ. പിരിച്ചുവിടുക, വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രി രാജിവെയ്ക്കുക, പരീക്ഷാ സംവിധാനം സുതാര്യമാക്കുക, വിദ്യാർത്ഥികളുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കുക — ഈ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് സംഘടനാപരമായ താളം നൽകാൻ അവർക്ക് കഴിഞ്ഞു.

ഓർഗനൈസർ പറയുന്ന “കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾ വിദ്യാർത്ഥികളെ മൊബിലൈസ് ചെയ്തു” എന്ന വാചകം അതിൻ്റെ ഭാഷയിൽ ആരോപണമാണ്. എന്നാൽ ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ ഭാഷയിൽ അത് ഒരു രാഷ്ട്രീയഗുണമാണ്. വിദ്യാർത്ഥികളുടെ പ്രശ്നത്തിൽ വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകൾ ഇടപെടുന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ ആരാണ് ഇടപെടേണ്ടത്?

എസ്.എഫ്.ഐയുടെ നേതൃപരമായ പങ്ക് എന്തായിരുന്നു?

ഡൽഹി സമരത്തിലെ എസ്.എഫ്.ഐയുടെ പങ്ക് മൂന്നു തലങ്ങളിൽ കാണണം. ഒന്നാമത്തേത്, വിഷയത്തെ രാഷ്ട്രീയമായി വായിച്ച പങ്ക്. നീറ്റ് ചോദ്യപേപ്പർ ചോർച്ച ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട പരീക്ഷാ പിഴവല്ലെന്നും, എൻ.ടി.എ. കേന്ദ്രീകൃത പരീക്ഷാസംവിധാനത്തിൻ്റെ തകർച്ചയുടെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിൻ്റെ വാണിജ്യവൽക്കരണത്തിൻ്റെയും ഭാഗമാണെന്നും എസ്.എഫ്.ഐ. തുടക്കംമുതൽ പറഞ്ഞു. പരീക്ഷകൾ വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ഭാവി നിർണയിക്കുന്ന ഒരു പൊതുസംവിധാനമാണെങ്കിൽ, ആ സംവിധാനത്തിൻ്റെ വിശ്വാസ്യത തകരുന്നത് ഒരു ദേശീയ രാഷ്ട്രീയപ്രശ്നമാണ് എന്ന ചിന്തയാണ് സംഘടന മുന്നോട്ടുവച്ചത്.

രണ്ടാമത്തേത്, സമരനിലത്തുള്ള പങ്ക്. ജന്തർ മന്തറിലെ പ്രക്ഷോഭത്തിൽ എസ്.എഫ്.ഐയും മറ്റു ഇടതുവിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകളും പങ്കുചേർന്നു. സോനം വാങ്ചുക്കിനെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് മാറ്റിയതിനു ശേഷവും സമരം ക്ഷയിക്കാതിരിക്കാനായി പ്രവർത്തകർ പന്തലിൽ നിന്നു. അഭിജീത് ദിപ്കെയുടെയും സി.ജെ.പി. യുവാക്കളുടെയും പോരാട്ടത്തിന് ഇടതുവിദ്യാർത്ഥി പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ അനുഭവവും ശബ്ദവും ചേർന്നു. പൊലീസ് നടപടി രൂക്ഷമായപ്പോൾ വിദ്യാർത്ഥികൾ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകാതിരിക്കാനായി ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിൻ്റെ സംരക്ഷണബോധവും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.

മൂന്നാമത്തേത്, അന്താരാഷ്ട്ര ഐക്യദാർഢ്യത്തിൻ്റെ പങ്ക്. എസ്.എഫ്.ഐ. യു.കെ. ബ്രിട്ടനിൽ സംഘടിപ്പിച്ച പരിപാടികളും ലണ്ടനിലെ വിജയാഘോഷവും ജന്തർ മന്തറിലെ സമരത്തെ ലോകത്തിൻ്റെ മുമ്പിൽ എത്തിക്കാൻ സഹായിച്ചു. ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വേദന ഒരു രാജ്യത്തിൻ്റെ അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ പൂട്ടിയിടാനാവില്ല. വിദ്യാഭ്യാസനീതി എന്ന ചോദ്യം ലോകമെമ്പാടുമുള്ള യുവജനങ്ങളുടെ പൊതുചോദ്യമാണ്. എസ്.എഫ്.ഐ. അതിനെ അങ്ങനെ വായിച്ചു. ഓർഗനൈസർ അതിനെ പേടിക്കുന്നു.

അംബേദ്കറെ ഉദ്ധരിച്ചുള്ള തെറ്റായ രാഷ്ട്രീയപ്രയോഗം

ഓർഗനൈസർ രണ്ടാമത്തെ ലേഖനത്തിൽ ഡോ.ബി.ആർ.അംബേദ്കറുടെ “ഗ്രാമർ ഓഫ് അനാർക്കി” എന്ന പ്രസംഗഭാഗം ഉദ്ധരിക്കുന്നു. ഭരണഘടനാപരമായ മാർഗങ്ങൾ തുറന്നിരിക്കുമ്പോൾ അക്രമവും അരാജകത്വവും ഒഴിവാക്കണമെന്ന അംബേദ്കറുടെ മുന്നറിയിപ്പിനെ അവർ വിദ്യാർത്ഥി സമരത്തിനെതിരായ ആയുധമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ അംബേദ്കറെ ഇങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കുന്നത് തന്നെ അനീതിയാണ്. ഭരണഘടന ഒരു കടലാസല്ല; അത് നീതി ലഭ്യമാക്കേണ്ട സാമൂഹിക ഉപകരണം കൂടിയാണ്. ഭരണകൂടം വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ചോദ്യങ്ങൾ കേൾക്കാതെ പോകുമ്പോൾ, പരീക്ഷാസംവിധാനം വിശ്വാസം നഷ്ടപ്പെടുത്തുമ്പോൾ, യുവാക്കൾ തെരുവിലിറങ്ങുന്നത് ഭരണഘടനാവിരുദ്ധമല്ല. അത് ഭരണഘടനയുടെ ആത്മാവിനെ ജീവനോടെ നിലനിർത്തുന്ന പ്രവർത്തനമാണ്.

ജനാധിപത്യത്തിൻ്റെ ശത്രു തെരുവാണെന്ന് അംബേദ്കർ പറഞ്ഞിട്ടില്ല. അനിയന്ത്രിതമായ അക്രമത്തെക്കുറിച്ചാണ് അദ്ദേഹം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകിയിരുന്നത്. വിദ്യാർത്ഥികൾ നീതി ആവശ്യപ്പെട്ട് സമാധാനപരമായി സമരം ചെയ്യുന്നതിനെ “അരാജകത്വം” എന്നു വിളിക്കുന്നത് ഭരണഘടനയുടെ ആത്മാവിനെ ചുരുക്കി വായിക്കുന്നതാണ്. ബാരിക്കേഡിനപ്പുറം പോകുന്ന ഓരോ മുദ്രാവാക്യവും രാജ്യം തകർക്കാനാണെന്ന് കരുതുന്നത് ജനാധിപത്യഭയം തന്നെയാണ്.

‘ദേശവിരുദ്ധം’ എന്ന പഴയ മുദ്രയുടെ രാഷ്ട്രീയം

ഓർഗനൈസർ ലേഖനങ്ങളിലെ മറ്റൊരു സ്ഥിരം രീതി, ഏതൊരു ജനകീയ സമരത്തെയും “ദേശവിരുദ്ധശക്തികൾ” എന്ന വലിയ മുദ്രയിലേക്ക് തള്ളിവിടുകയാണ്. കർഷകർ സമരം ചെയ്താൽ വിദേശശക്തി. വിദ്യാർത്ഥികൾ സമരം ചെയ്താൽ ടൂൾകിറ്റ്. തൊഴിലാളികൾ പ്രതിഷേധിച്ചാൽ ഇടതുപക്ഷ ഗൂഢാലോചന. മുസ്ലിം പൗരൻ സംസാരിച്ചാൽ ഇസ്ലാമിസ്റ്റ് അജണ്ട. ദളിത് യുവാവ് തെരുവിലിറങ്ങിയാൽ ഭരണഘടനാ സ്ഥാപനങ്ങൾക്കെതിരായ ആക്രമണം. ഈ രീതിയിൽ എല്ലാ വേദനകളെയും സംശയമാക്കി മാറ്റിയാൽ, ജനാധിപത്യത്തിൽ ബാക്കി നിൽക്കുന്നത് അധികാരത്തിൻ്റെ പ്രസ്താവനകൾ മാത്രമാകും.

ഈ മുദ്രയിടൽ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് വലിയ അനീതിയാണ്. ചോദ്യപേപ്പർ ചോർന്നപ്പോൾ വേദനിച്ചത് വിദേശശക്തികൾക്കല്ല; സ്വന്തം ഭാവിക്കുവേണ്ടി പഠിച്ച കുട്ടികൾക്കാണ്. കോച്ചിങ് ഫീസ് അടയ്ക്കാൻ കടം വാങ്ങിയ കുടുംബങ്ങൾക്കാണ്. റാങ്കിനായി ഉറക്കം ഉപേക്ഷിച്ച വിദ്യാർത്ഥികൾക്കാണ്. അവരുടെ ആവശ്യത്തെ “ഭാരതവിരുദ്ധം” എന്ന് വിളിക്കുന്നത്, ഇന്ത്യൻ യുവത്വത്തിൻ്റെ യഥാർത്ഥ വേദനയെ നിഷേധിക്കുന്നതാണ്. രാജ്യം സർക്കാരല്ല. രാജ്യം വിദ്യാർത്ഥികളും കർഷകരും തൊഴിലാളികളും ദരിദ്രരും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളും സ്ത്രീകളും യുവാക്കളുമാണ്. അവർക്കുവേണ്ടി സംസാരിക്കുന്നത് രാജ്യവിരുദ്ധതയല്ല; അതാണ് രാജ്യസ്നേഹം.

എസ്.എഫ്.ഐയെ ഭയപ്പെടാനുള്ള കാരണം

ഓർഗനൈസർ എസ്.എഫ്.ഐയെ എന്തുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ ഭയപ്പെടുന്നു? കാരണം എസ്.എഫ്.ഐ. ഒരു മുദ്രാവാക്യസംഘടന മാത്രമല്ല. അത് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളെ വലിയ സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ പ്രശ്നങ്ങളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പാരമ്പര്യമുള്ള സംഘടനയാണ്. പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടിനെ അത് വെറും അഡ്മിനിസ്ട്രേറ്റീവ് പിഴവായി മാത്രം കാണുന്നില്ല. അത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിൽ സമത്വമുണ്ടോ, അവസരങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും തുറന്നിട്ടുണ്ടോ, പൊതുസംവിധാനങ്ങളെ വിശ്വസിക്കാനാകുമോ, കോച്ചിങ് മാഫിയകൾക്ക് എതിരെ സർക്കാർ എന്ത് ചെയ്യുന്നു, ദരിദ്ര വിദ്യാർത്ഥിക്ക് നീതി ലഭിക്കുമോ എന്നീ ചോദ്യങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.

ഇതാണ് ആർ.എസ്.എസ്. രാഷ്ട്രീയത്തിന് ഭീഷണി. വിദ്യാർത്ഥി കോപം ഒറ്റപ്പെട്ട ദുരന്തമായി തുടരുമ്പോൾ അത് അധികാരത്തിന് കൈകാര്യം ചെയ്യാം. എന്നാൽ ആ കോപം ഘടനാപരമായ ചോദ്യമായി മാറുമ്പോൾ അത് അപകടകരമാകും. “എൻ.ടി.എ. ആരെ സേവിക്കുന്നു?”, “ദേശീയ വിദ്യാഭ്യാസനയം ആരുടെ താല്പര്യമാണ് സംരക്ഷിക്കുന്നത്?”, “പരീക്ഷാ സംവിധാനം എന്തുകൊണ്ട് ആവർത്തിച്ച് തകരുന്നു?”, “വിദ്യാർത്ഥികളുടെ മാനസികാരോഗ്യത്തിനും ജീവനും സർക്കാർ ഉത്തരവാദിയല്ലേ?” — ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങളാണ് എസ്.എഫ്.ഐ. സമരത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഓർഗനൈസർ അതിനെ ഗൂഢാലോചനയായി ചിത്രീകരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത്.

വിദ്യാർത്ഥി സമരത്തിൻ്റെ ഹൃദയം

ഈ മുഴുവൻ വിവാദത്തിനിടയിൽ മറക്കാൻ പാടില്ലാത്ത ഒരു ദൃശ്യമുണ്ട്. ജന്തർ മന്തറിലെ ചൂടിൽ ഒരു വിദ്യാർത്ഥി ഇരിക്കുന്നു. അവൻ്റെ കൈയിൽ ഒരു അഡ്മിറ്റ് കാർഡ് ഉണ്ടായിരിക്കാം. വീട്ടിൽ അച്ഛൻ കടം വാങ്ങിയിരിക്കാം. അമ്മ ആഭരണം പണയംവെച്ചിരിക്കാം. ഒരു ചെറിയ പട്ടണത്തിൽനിന്ന് ഡൽഹിയിലേക്കോ കോട്ടയിലേക്കോ ഹൈദരാബാദിലേക്കോ പോയി പഠിച്ചിരിക്കാം. അവൻ്റെ സ്വപ്നം ഡോക്ടറാകണമെന്നായിരിക്കാം. അവന് ഒരു സീറ്റ് നേടണമെന്നായിരിക്കാം. എന്നാൽ പരീക്ഷയുടെ വിശ്വാസ്യത തകർന്നപ്പോൾ അവൻ്റെ ജീവിതം കാത്തിരിപ്പിൻ്റെ കുഴിയിലേക്കാണ് വീണത്.

ഈ വിദ്യാർത്ഥിയോട് ഓർഗനൈസർ പറയുന്നത് എന്താണ്? “നിൻ്റെ സമരം ആരോ ആസൂത്രണം ചെയ്തതാണ്.” “നിൻ്റെ വേദനയെ വിദേശികൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു.” “നിൻ്റെ മുദ്രാവാക്യം അരാജകത്വമാണ്.” എന്നാൽ എസ്.എഫ്.ഐ. പറഞ്ഞത് മറ്റൊന്നാണ്: “നിൻ്റെ ചോദ്യം ന്യായമാണ്. നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല. ഇത് നിൻ്റെ വ്യക്തിപരമായ പരാജയം അല്ല; സംവിധാനത്തിൻ്റെ പരാജയമാണ്. അതിനാൽ നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് ചോദിക്കാം.”

അതാണ് ഈ സമരത്തിൻ്റെ ഏറ്റവും ഹൃദയസ്പർശിയായ ഭാഗം. ഒറ്റപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ഭയം കൂട്ടായ ശബ്ദമായി മാറി. സ്വകാര്യമായ കണ്ണീർ പൊതുരാഷ്ട്രീയമായി മാറി. അപമാനം പ്രതിരോധമായി മാറി. “കോക്രോച്ച്” എന്ന് പരിഹസിക്കപ്പെട്ട തലമുറ, സ്വന്തം പേരിൽ തന്നെ അധികാരത്തെ കുലുക്കി.

സി.ജെ.പിയുടെ വിജയവും ഇടതുവിദ്യാർത്ഥി രാഷ്ട്രീയത്തിൻ്റെ പാഠവും

സി.ജെ.പിയുടെ വിജയം ഒരു സംഘടനയുടെ വിജയം മാത്രമല്ല. അത് പുതിയ തലമുറയുടെ രാഷ്ട്രീയശേഷിയുടെ തെളിവാണ്. സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ തുടങ്ങിയ ഒരു പരിഹാസപ്രവർത്തനം, ജന്തർ മന്തറിലെ സമരമായി വളർന്നു, ദേശീയ ചർച്ചയായി, മന്ത്രിയുടെ രാജിയിലേക്ക് എത്തി. എന്നാൽ ഈ വിജയം സംഭവിക്കാൻ ആവശ്യമായ നിലനിൽപ്പ്, ഐക്യദാർഢ്യം, രാഷ്ട്രീയവിശകലനം, സംഘടനാപരമായ ക്ഷമ എന്നിവയ്ക്ക് ഇടതുവിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകൾ വലിയ സംഭാവന നൽകി. ഓർഗനൈസർ അത് സമ്മതിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ അവരുടെ ലേഖനങ്ങൾക്ക് അതിനെ മറച്ചുവെയ്ക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.

ഒരു സമരം വിജയിക്കുമ്പോൾ അതിൻ്റെ മുഖം പലതായിരിക്കും. സി.ജെ.പി. അതിൻ്റെ പുതിയ ഭാഷയായിരുന്നു. സോനം വാങ്ചുക്ക് അതിൻ്റെ മനസ്സാക്ഷിയായിരുന്നു. വിദ്യാർത്ഥികൾ അതിൻ്റെ ശരീരമായിരുന്നു. എസ്.എഫ്.ഐയും മറ്റ് ഇടതുവിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകളും അതിൻ്റെ രാഷ്ട്രീയ നാഡികളായിരുന്നു. ആ നാഡികളാണ് സമരത്തെ ഒരുദിവസത്തെ പൊട്ടിത്തെറിയിൽനിന്ന് തുടർച്ചയായ സമ്മർദ്ദത്തിലേക്ക് മാറ്റിയത്.

കുറ്റപ്പെടുത്തൽ തന്നെ സമ്മതമായി മാറുമ്പോൾ

ഓർഗനൈസർ ഉദ്ദേശിച്ചത് എസ്.എഫ്.ഐയെ കുറ്റപ്പെടുത്താനായിരുന്നു. എന്നാൽ ഫലം മറിച്ചായി. അവരുടെ സ്വന്തം വാചകങ്ങൾ തന്നെ എസ്.എഫ്.ഐ.യുടെ വ്യാപ്തി, തയ്യാറെടുപ്പ്, സംഘാടനശേഷി, അന്താരാഷ്ട്ര ഐക്യദാർഢ്യം, ജന്തർ മന്തറിലെ പങ്ക് എന്നിവ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അവർ “ആസൂത്രണം” എന്നു വിളിക്കുന്നതിൽ വിദ്യാർത്ഥി പ്രസ്ഥാനത്തിൻ്റെ പരിശ്രമമുണ്ട്. അവർ “ടൂൾകിറ്റ്” എന്നു വിളിക്കുന്നതിൽ സമരത്തിൻ്റെ ആധുനിക രൂപമുണ്ട്. അവർ “വിദേശബന്ധം” എന്നു വിളിക്കുന്നതിൽ പ്രവാസി വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഐക്യദാർഢ്യമുണ്ട്. അവർ “കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ഇടപെടൽ” എന്നു വിളിക്കുന്നതിൽ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ വേദനയെ രാഷ്ട്രീയനീതിയുടെ ഭാഷയിലേക്ക് മാറ്റിയ സംഘടനാശക്തിയുണ്ട്.

ഈ ലേഖനങ്ങളുടെ യഥാർത്ഥ പ്രാധാന്യം അതാണ്. ആർ.എസ്.എസ്. മുഖപത്രം ആക്രമണം ഉദ്ദേശിച്ചാണ് എഴുതിയെങ്കിലും, അതിനുള്ളിലൂടെ ഒരു സത്യം പുറത്ത് വന്നു: ഡൽഹി വിദ്യാർത്ഥി സമരത്തിൽ എസ്.എഫ്.ഐ. ചെറിയ പങ്കാളിയല്ലായിരുന്നു. അത് സമരത്തിൻ്റെ നൈതികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ രൂപവത്കരണത്തിൽ നിർണായകശക്തിയായിരുന്നു.

ജന്തർ മന്തറിലെ മണ്ണിൽ കുട്ടികൾ ചോര ചിന്തി. ലണ്ടനിൽ നിന്ന് വിദ്യാർത്ഥികൾ ഐക്യദാർഢ്യം വിളിച്ചു. ബ്രിട്ടനിലെ നഗരങ്ങളിൽ പോസ്റ്ററുകൾ ഉയർന്നു. ഡൽഹിയിൽ ബാരിക്കേഡുകൾ കുലുങ്ങി. പൊലീസ് ലാത്തി വീശി. വിദ്യാർത്ഥികൾ പിന്മാറിയില്ല. അവിടെ ഒരു കാര്യം വീണ്ടും തെളിഞ്ഞു: വിദ്യാർത്ഥി രാഷ്ട്രീയത്തെ അപകീർത്തിപ്പെടുത്താം, അതിനെ “ടൂൾകിറ്റ്” എന്നു വിളിക്കാം, അതിനെ “ഗൂഢാലോചന” എന്നു മുദ്രകുത്താം. പക്ഷേ ഒരു തലമുറ നീതി ചോദിക്കാൻ എഴുന്നേറ്റാൽ, ആ ശബ്ദത്തെ അടക്കാനാവില്ല. അതാണ് ജന്തർ മന്തർ പറഞ്ഞത്. അതാണ് എസ്.എഫ്.ഐയുടെ പങ്ക് തെളിയിച്ചത്. അതാണ് ഓർഗനൈസറിൻ്റെ ഭയം വെളിപ്പെടുത്തിയത്.