വിസ്മയയുടെ ‘തുടക്കം’, ആശിഷിന്റെയും

ഒരു പുതിയ താരത്തിന്റെ അരങ്ങേറ്റ ചിത്രം എന്നതിലുപരി വലിയ കൗതുകമാണ് ‘തുടക്കം’ റിലീസിന് മുമ്പുതന്നെ സൃഷ്ടിച്ചത്. മോഹൻലാലിന്റെ മകൾ വിസ്മയ മോഹൻലാൽ ആദ്യമായി ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിലെത്തുന്നു എന്നതായിരുന്നു അതിന് പ്രധാന കാരണം. അതിനൊപ്പം നിർമ്മാതാവ് ആന്റണി പെരുമ്പാവൂരിന്റെ മകൻ ആശിഷ് ജോ ആന്റണിയുടെയും അരങ്ങേറ്റം. ഈ 2 പുതുമുഖങ്ങളെയും സുരക്ഷിതമായി അവതരിപ്പിക്കേണ്ട ചുമതലയാണ് സംവിധായകൻ ജൂഡ് ആന്തണി ജോസഫിന് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ആ ദൗത്യം അദ്ദേഹം ഏറെക്കുറെ വിജയകരമായി നിർവഹിക്കുന്നു. പക്ഷേ അതിനായി തിരഞ്ഞെടുത്ത സിനിമയുടെ വഴിയാകട്ടെ അത്ര പുതുമയുള്ളതല്ല.

സ്ത്രീസുരക്ഷ, ലൈംഗിക അതിക്രമം, പ്രതികാരം, അതിജീവനം തുടങ്ങിയ മലയാളസിനിമ പലതവണ സഞ്ചരിച്ച വഴികളിലൂടെയാണ് ‘തുടക്കം’ പോകുന്നത്. കഥയിൽ വലിയ അത്ഭുതങ്ങളോ ഞെട്ടിപ്പിക്കുന്ന വഴിത്തിരിവുകളോ ഇല്ല. എന്നാൽ വിസ്മയയുടെ സൗമ്യസാന്നിധ്യവും ആശിഷിന്റെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന പ്രകടനവും ആക്ഷൻ രംഗങ്ങളുമാണ് ചിത്രത്തെ സാധാരണ പ്രതികാരത്രില്ലറിന് മുകളിലേക്ക് ഏതാനും ഘട്ടങ്ങളിൽ ഉയർത്തുന്നത്.

മീനുവിന്റെ ലോകം

വിസ്മയ അവതരിപ്പിക്കുന്ന മീനു അച്ഛനൊപ്പം പരുമലയിലേക്ക് താമസം മാറിയെത്തുന്ന യുവതിയാണ്. ശാരീരിക പരിമിതികളുള്ള അച്ഛൻ അവിടത്തെ വില്ലേജ് ഓഫീസറായി സ്ഥലംമാറിയെത്തിയതാണ്. മരിച്ചുപോയ അമ്മ സംഗീതാധ്യാപികയായിരുന്നു. അച്ഛനും വളർത്തുനായ മെസ്സിയുമാണ് മീനുവിന്റെ ചെറിയ ലോകത്തിൽ. നാട്ടിലെ പെൺകുട്ടികൾക്ക് ആയോധനകലയിൽ ക്ലാസെടുക്കുന്നു. സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നു. അതാണ് മീനു.

ബാങ്ക് പരീക്ഷയെഴുതാൻ സുഹൃത്ത് പ്രിയയ്ക്കൊപ്പം എറണാകുളത്തേക്ക് പോകുന്ന ദിവസം ആ ജീവിതത്തിന്റെ താളം മാറുന്നു. വൈകിയിട്ടും മീനു വീട്ടിലെത്തുന്നില്ല. ഫോൺ കിട്ടാതായതോടെ അച്ഛന്റെ ആശങ്ക വളരുന്നു. പിന്നീടെത്തുന്ന ഒരു ഫോൺകോൾ കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു.

വീട്ടിലെത്താൻ വൈകിയ രണ്ട് സ്കൂൾകുട്ടികളെ സുരക്ഷിതമായി എത്തിക്കാൻ മീനു ശ്രമിച്ചതാണ് പിന്നീട് അവളുടെ ജീവിതത്തെ അപകടത്തിലേക്ക് തള്ളുന്നത്. അവിടെനിന്നാണ് ചിത്രം അതിജീവന–ത്രില്ലറിന്റെ സ്വഭാവത്തിലേക്ക് മാറുന്നത്. കഥയുടെ അടിത്തറ പുതുമയുള്ളതല്ല. പക്ഷേ മീനുവിനെ വെറും സഹായം കാത്തിരിക്കുന്ന ഇരയായി അവതരിപ്പിക്കാത്തതാണ് ചിത്രത്തിന്റെ പ്രധാന വ്യത്യാസം.

വിസ്മയയുടെ യഥാർഥ ശക്തി

അഭിനയരംഗത്തേക്കുള്ള ആദ്യചുവടിൽ വിസ്മയയ്ക്ക് ഏറ്റവും സഹായകരമാകുന്നത് അഭിനയപരിശീലനത്തേക്കാൾ അവളുടെ മുയ് തായ് പരിശീലനമാണ്. 2018ൽ പ്രണവ് മോഹൻലാലിന്റെ അരങ്ങേറ്റചിത്രമായ ‘ആദി’യിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പാർക്കൂർ കഴിവുകളെ കഥയുടെ ഭാഗമാക്കിയതുപോലെ, ‘തുടക്കം’ വിസ്മയയുടെ ആയോധനകലാപരിശീലനത്തെ തന്നെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ പ്രധാന കരുത്താക്കി മാറ്റുന്നു.

ആക്ഷൻ രംഗങ്ങളിൽ വിസ്മയ വളരെ സ്വാഭാവികമായാണ് ഇടപെട്ടിരിക്കുന്നത്. ശരീരത്തിന്റെ ചലനത്തിലും വേഗത്തിലും ആത്മവിശ്വാസമുണ്ട്. സംഘട്ടനരംഗങ്ങൾ വെറുമൊരു താരപ്രദർശനമായി തോന്നാതെ കഥാപാത്രത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്.

വൈകാരികരംഗങ്ങളിൽ ചിലപ്പോൾ കൂടുതൽ മിനുക്കം ആവശ്യമാണ്. സന്തോഷമുള്ള സാധാരണ പെൺകുട്ടിയിൽനിന്ന് ഭയവും അപമാനവും കോപവും അതിജീവനശക്തിയും അനുഭവിക്കുന്ന സ്ത്രീയിലേക്കുള്ള മാറ്റം എല്ലായിടത്തും ഒരേ തീവ്രതയിൽ എത്തുന്നില്ല. എന്നാൽ ആദ്യചിത്രമെന്ന നിലയിൽ വിസ്മയ ആത്മവിശ്വാസം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ ആത്മാർത്ഥമായി ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. സിനിമ അവസാനിക്കുമ്പോൾ ‘മോഹൻലാലിന്റെ മകൾ’ എന്ന കൗതുകത്തെക്കാൾ വിസ്മയ എന്ന പുതിയ അഭിനേത്രിയെ ഓർക്കാൻ ചിത്രം ഇടനൽകുന്നു എന്നതാണ് ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട നേട്ടം.

വാക്കുകളില്ലാതെ ഭീഷണിയാകുന്ന ആശിഷ്

ചിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അപ്രതീക്ഷിത താരം ആശിഷ് ജോ ആന്റണിയാണ്. വില്ലൻ കഥാപാത്രത്തിന് സംഭാഷണങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ്. കണ്ണുകളും ശരീരഭാഷയും നിശ്ശബ്ദതയും ഉപയോഗിച്ചാണ് അയാൾ ഭയം സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. ആക്രമണോത്സുകത എപ്പോൾ പുറത്തുവരുമെന്ന് പ്രവചിക്കാനാകാത്ത ഒരാളായി കഥാപാത്രത്തെ നിലനിർത്തുന്നതിൽ ആശിഷ് വിജയിക്കുന്നു.

പക്ഷേ ഈ കഥാപാത്രത്തിന്റെ എഴുത്ത് വളരെ ഉപരിപ്ലവമാണ്. മയക്കുമരുന്ന് ഉപയോഗിക്കുന്നു, സ്ത്രീകളെ പിന്തുടരുന്നു, പൊതുസ്ഥലത്ത് ഉപദ്രവിക്കുന്നു, കൊലപ്പെടുത്താനും മടിയില്ലാത്ത — ഇവയൊക്കെ വളരെ പരിചിതമായ ‘സിനിമാ വില്ലൻ’ അടയാളങ്ങളാണ്.

കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഭൂതകാലം വിശദീകരിക്കണമെന്നില്ല. സ്ത്രീകളെ ആക്രമിക്കുന്ന ഒരാളുടെ പ്രവൃത്തികൾക്ക് സഹതാപപരമായ കാരണങ്ങൾ കണ്ടെത്തേണ്ടതുമില്ല. പക്ഷേ നിരന്തരം തുറിച്ചുനോക്കുകയും സിഗരറ്റ് വലിക്കുകയും ക്രൂരത കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനു പുറത്തേക്കുള്ള ഒരു മനഃശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ കഥാപാത്രം കൂടുതൽ ഭയപ്പെടുത്തുമായിരുന്നേനെ. അത്തരമൊരു പരിമിതമായ എഴുത്തിനുള്ളിലും ആശിഷ് ശ്രദ്ധ നേടുന്നു എന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ നേട്ടം.

ആദ്യപകുതിക്ക് വേഗം കുറവ്

ജൂഡ് ആന്തണി കഥ പറയുന്നതിൽ തിരക്കുകാണിക്കുന്നില്ല. ആദ്യപകുതിയുടെ വലിയൊരു ഭാഗം മീനുവിനെയും കുടുംബത്തെയും ചുറ്റുപാടിനെയും പരിചയപ്പെടുത്താനാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. മീനുവിന്റെ തിരോധാനത്തിലേക്ക് കഥ എത്തുമ്പോൾ നോൺ-ലീനിയർ രീതിയിൽ ചില വിവരങ്ങൾ പുറത്തുവരുന്നു. എന്താണ് സംഭവിച്ചതെന്ന സംശയം നിലനിർത്താൻ തിരക്കഥ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ കഥാപാത്രങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്ന ഭയം എല്ലായ്പ്പോഴും പ്രേക്ഷകനിലേക്ക് അതേ തീവ്രതയിൽ എത്തുന്നില്ല. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ കാണാതായ ഒരാളെ അന്വേഷിക്കുന്ന കഥ നീണ്ടുപോകുന്നതായി തോന്നും.

ചിത്രത്തിന്റെ മികച്ച നിമിഷങ്ങളിലൊന്ന് ഇടവേളയ്ക്കായി സൂക്ഷിക്കാതെ രണ്ടാംപകുതിയിലേക്ക് മാറ്റിവയ്ക്കുന്ന സംവിധായകന്റെ തീരുമാനം ശ്രദ്ധേയമാണ്. പകരം ഒരു ഉത്കണ്ഠാഭരിത സാഹചര്യമാണ് ഇടവേളയ്ക്കായി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. ഇത് കൗതുകം നിലനിർത്തുന്നുണ്ടെങ്കിലും ആദ്യപകുതി കുറച്ചുകൂടി ഒതുക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ രണ്ടാംപകുതിയിലെ ആക്ഷനിലേക്കുള്ള യാത്ര കൂടുതൽ ശക്തമായേനെ.

മുറിവേറ്റ സ്ത്രീക്ക് സമയം നൽകുന്ന സിനിമ

സ്ത്രീക്കെതിരായ അതിക്രമത്തെ വെറും പ്രതികാരത്തിനുള്ള കാരണം മാത്രമാക്കി ഉപയോഗിക്കാതെ അതിന്റെ മാനസിക മുറിവുകൾക്കും ചിത്രം കുറച്ചുസമയം നൽകുന്നുണ്ട്. ഒരു സ്ത്രീ ആക്രമിക്കപ്പെട്ടശേഷം അവൾ എങ്ങനെ സ്വന്തം ജീവിതത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നു, സമൂഹത്തിന്റെ നോട്ടം അവളുടെ മുറിവിനെ എങ്ങനെ കൂടുതൽ ആഴപ്പെടുത്തുന്നു, ഇരയെത്തന്നെ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്ന സാമൂഹിക മനോഭാവം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളെ ചിത്രം സ്പർശിക്കുന്നു. ഇത് ‘തുടക്കം’ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന പ്രധാനപ്പെട്ട ഭാഗമാണ്.

പക്ഷേ അതിന്റെ പരിഹാരം അത്ര സൂക്ഷ്മമല്ല. സമൂഹത്തിന്റെ ഇരകുറ്റപ്പെടുത്തൽ മനോഭാവത്തെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയശേഷം അത് കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വിധം പഴയ സിനിമകളുടെ ലളിതവൽക്കരണത്തിലേക്ക് വീഴുന്നു. സ്ത്രീസുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു ചിത്രത്തിൽ ഇതിന് കൂടുതൽ ആഴം പ്രതീക്ഷിക്കാമായിരുന്നു.

സ്ത്രീകൾ സ്വയം രക്ഷിക്കണമെന്ന സന്ദേശത്തിന്റെ പരിമിതി

ചിത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനസന്ദേശം വളരെ വ്യക്തമാണ്: പെൺകുട്ടികൾ സ്വയം പ്രതിരോധിക്കാൻ പഠിക്കണം. ആയോധനകല പഠിക്കുന്നത് ആത്മവിശ്വാസവും പ്രതിരോധശേഷിയും നൽകുമെന്നതിൽ തർക്കമില്ല. ‘തുടക്കം’ അതിനെ ആവേശകരമായ ആക്ഷനിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ സ്ത്രീകൾക്കെതിരായ അതിക്രമത്തിന് പരിഹാരം സ്ത്രീകൾ കൂടുതൽ ശക്തരാകുക മാത്രമാണെന്ന ആശയം ഇന്ന് അപൂർണമാണെന്ന് പറയേണ്ടിവരും.

എന്തുകൊണ്ടാണ് സ്ത്രീകൾ നിരന്തരം സ്വയം രക്ഷപ്പെടാൻ പരിശീലിക്കേണ്ടിവരുന്നത്? പുരുഷന്മാരുടെ അക്രമസ്വഭാവത്തെയും ലൈംഗിക അധികാരബോധത്തെയും സമൂഹത്തിലെ ഇരകുറ്റപ്പെടുത്തലിനെയും കുറിച്ച് നാം എന്താണ് പഠിപ്പിക്കുന്നത്? ‘സ്ത്രീകൾ സ്വയം സംരക്ഷിക്കണം’ എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ചിത്രം ഏറെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ ‘പുരുഷന്മാർ എങ്ങനെയാണ് മാറേണ്ടത്’ എന്ന ചോദ്യം വളരെ കുറച്ചേ ഉയർത്തുന്നുള്ളൂ. അവിടെയാണ് നല്ലൊരു വാണിജ്യത്രില്ലറിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ ഗൗരവമുള്ള സിനിമയിലേക്കുള്ള സാധ്യത ‘തുടക്കം’ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത്.

ആക്ഷനാണ് യഥാർഥ നായകൻ

ചിത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സാങ്കേതിക നേട്ടം ആക്ഷനാണ്. യാനിക് ബെനും സ്റ്റണ്ട് സിൽവയും ഒരുക്കിയ സംഘട്ടനങ്ങളിൽ വിസ്മയയുടെ യഥാർഥ പരിശീലനത്തിന്റെ ഗുണം വ്യക്തമാണ്. അനാവശ്യമായി കട്ട് ചെയ്തോ ക്യാമറ ചലിപ്പിച്ചോ ശാരീരിക പരിമിതികൾ മറയ്ക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല. അതുകൊണ്ട് പല ഫൈറ്റുകൾക്കും സ്വാഭാവികമായ ഊർജമുണ്ട്.

രണ്ടാംപകുതി കൂടുതൽ വേഗമുള്ള, തുടർച്ചയായ ‘കാറ്റ് ആൻഡ് മൗസ്’ ത്രില്ലറായി വികസിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ചിത്രത്തിന് കൂടുതൽ ഗുണമായേനെ. മീനുവും എതിരാളിയും തമ്മിലുള്ള ശാരീരിക സംഘട്ടനത്തിനപ്പുറം മനഃശാസ്ത്രപരമായ ഏറ്റുമുട്ടലിനും വലിയ സാധ്യതയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ജൂഡ് ആന്തണി, ലിനീഷ് നെല്ലിക്കൽ, അഖിൽ കൃഷ്ണ എന്നിവർ ചേർന്ന തിരക്കഥ അതിലേക്ക് പൂർണമായി കടക്കുന്നില്ല. ആക്ഷന് നൽകിയിരിക്കുന്ന മികവിന് തുല്യമായ ഒരു തിരക്കഥാഊർജം ചിത്രത്തിലില്ല.

വേണ്ടാതിരുന്ന മോഹൻലാൽ

ചിത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രതീക്ഷയുണ്ടാക്കിയ ഭാഗം തന്നെയാണ് ഒടുവിൽ ഏറ്റവും കൃത്രിമമായി തോന്നുന്നത്—മോഹൻലാലിന്റെ അതിഥിവേഷം. മാർഷ്യൽ ആർട്സ് പരിശീലകനായാണ് അദ്ദേഹം എത്തുന്നത്. ആദ്യഘട്ടത്തിൽ അതിഥിവേഷം നിയന്ത്രിതമാണ്. മീനുവിന് ആത്മവിശ്വാസം നൽകുന്ന സംഭാഷണത്തോടൊപ്പം “ഇത് മോളുടെ തുടക്കമാണ്; എങ്ങനെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകണമെന്ന് മോളുടെ തീരുമാനമാണ്” എന്ന മെറ്റാ പരാമർശവും വരുന്നു. തിയേറ്ററിൽ കൈയടി ലക്ഷ്യമിട്ടതാണെന്ന് വ്യക്തമാണ്.

പക്ഷേ അതിനുശേഷമാണ് പ്രശ്നം. ആവശ്യമില്ലാത്ത ഒരു സംഘട്ടനരംഗത്തിലൂടെ മോഹൻലാലിന്റെ സാന്നിധ്യം നീട്ടുകയും ക്ലൈമാക്സിലും അവസാനഭാഗത്തും വീണ്ടും കൊണ്ടുവരികയും ചെയ്യുമ്പോൾ, വിസ്മയയുടെ സ്വന്തം അരങ്ങേറ്റകഥയ്ക്ക് അച്ഛന്റെ താരപ്രഭയുടെ കൈത്താങ്ങ് അധികമായി ലഭിക്കുന്നുവെന്ന തോന്നൽ ഉണ്ടാകുന്നു. “Make your father proud” എന്ന സംഭാഷണം ചിത്രത്തിനകത്തെ മീനുവിന്റെ അച്ഛനെക്കുറിച്ചാണെങ്കിലും മറ്റൊരു അർഥം പ്രേക്ഷകർക്കു മുന്നിൽ വളരെ വ്യക്തമാണ്.

പ്രശ്നം മോഹൻലാൽ സിനിമയിലുണ്ടെന്നതല്ല. വിസ്മയയ്ക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കാൻ കഴിയുന്ന നിമിഷത്തിൽ ചിത്രം മോഹൻലാലിനെ വീണ്ടും സഹായത്തിനായി വിളിക്കുന്നു എന്നതാണ്. അത് വേണ്ടായിരുന്നു. വിസ്മയ ഇതിനകം തന്നെ തന്റെ ആക്ഷൻ രംഗങ്ങളിലൂടെ സിനിമയെ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

‘തുടക്കം’ എന്ന പേരിലെ മെറ്റാ കളി

സിനിമയുടെ സർട്ടിഫിക്കറ്റിൽപ്പോലും ‘Vismaya Mohanlal’s Thudakkam’ എന്ന രീതിയിലുള്ള അവതരണം ചിത്രത്തിന്റെ യഥാർഥ ലക്ഷ്യം തുറന്നുപറയുന്നു. ഇത് മീനുവിന്റെ കഥ മാത്രമല്ല. വിസ്മയയുടെ സിനിമാജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കവുമാണ്. അതിനാൽ തന്നെ ചില രംഗങ്ങളിൽ കഥാപാത്രത്തെയും അഭിനേത്രിയെയും വേർതിരിക്കുന്ന അതിർത്തി ബോധപൂർവം മായ്ക്കപ്പെടുന്നു.

ജൂഡ് ആന്തണിയുടെ സിനിമകളിൽ മുമ്പും കാണപ്പെട്ട ഒരു സ്വഭാവമാണ് കാര്യങ്ങൾ പ്രേക്ഷകന് മനസ്സിലായിട്ടും വീണ്ടും സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ വിശദീകരിക്കുക എന്നത്. ‘തുടക്കം’ ഒരു ലോഞ്ച് ചിത്രമായതിനാൽ ഈ പ്രവണത കൂടുതൽ പ്രകടമാണ്. ചില സംഭാഷണങ്ങളും മെറ്റാ പരാമർശങ്ങളും വളരെ വ്യക്തമായി കൈയടിക്കായി എഴുതിയതുപോലെ തോന്നുന്നു. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അത് കഥയുടെ സ്വാഭാവികതയ്ക്കു തന്നെ തടസ്സമാകുന്നു.

ദൃശ്യഭംഗിയും സംഗീതവും

ജോമോൻ ടി.ജോണിന്റെ ഛായാഗ്രഹണം ഗ്രാമപ്രദേശങ്ങളെയും മലനിരകളെയും മനോഹരമായി പകർത്തുന്നു. ചിത്രത്തിന്റെ ആദ്യഭാഗത്തിലെ ശാന്തമായ ഗ്രാമജീവിതവും പിന്നീട് രൂപപ്പെടുന്ന ഭീഷണിയുടെ അന്തരീക്ഷവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം ദൃശ്യങ്ങളിൽ വ്യക്തമാണ്.

ജേക്സ് ബിജോയിയുടെ സംഗീതവും പശ്ചാത്തലസംഗീതവും ത്രില്ലർ സ്വഭാവം നിലനിർത്തുന്നതിൽ സഹായിക്കുന്നു. ചില സംഘട്ടനങ്ങളിലെ സംഗീതം രംഗങ്ങളുടെ ഊർജം വർധിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. സാങ്കേതികമായി ‘തുടക്കം’ വൃത്തിയുള്ള ചിത്രമാണ്. പ്രശ്നം സാങ്കേതികനിലവാരത്തിലല്ല, അതിന്റെ തിരക്കഥയുടെ പരിചിതത്വത്തിലാണ്.

സ്ത്രീകഥകളിലേക്ക് വീണ്ടും ജൂഡ്

‘ഓം ശാന്തി ഓശാന’യിലെ പൂജ, ‘ഒരു മുത്തശ്ശി ഗദ’യിലെ ലീലാമ്മ, ‘സാറാസി’ലെ സാറ — ജൂഡ് ആന്തണി ജോസഫിന്റെ സിനിമകളിൽ സ്ത്രീകളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളോടും സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടും ഒരു പ്രത്യേക താല്പര്യം എപ്പോഴും കാണാം. ‘തുടക്കം’ ആ നിരയിലെ പുതിയ ശ്രമമാണ്.

ഇവിടെ സ്ത്രീ കഥാപാത്രം രക്ഷകനെ കാത്തിരിക്കുന്നില്ല. അവൾക്ക് സ്വന്തം ശരീരത്തെയും ശക്തിയെയും കുറിച്ച് ബോധമുണ്ട്. സ്വന്തം പോരാട്ടം നടത്താനും കഴിയും. അതൊരു നല്ല മാറ്റമാണ്. എന്നാൽ സ്ത്രീയുടെ സുരക്ഷയെ സ്വയംപ്രതിരോധത്തിന്റെ വിഷയമായി മാത്രം ചുരുക്കാതെ അതിനെ സാമൂഹിക അധികാരബന്ധങ്ങളുടെ പ്രശ്നമായി കൂടി വികസിപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ഈ സിനിമയ്ക്ക് കൂടുതൽ ആഴം ലഭിക്കുമായിരുന്നു.

തുടക്കം മോശമല്ല

‘തുടക്കം’ പുതുമയുള്ള സിനിമയല്ല. കഥ എവിടേക്കാണ് പോകുന്നത് എന്ന് പല ഘട്ടത്തിലും മുൻകൂട്ടി മനസ്സിലാക്കാം. വില്ലന്റെ രൂപകല്പന ഏകതാനമാണ്. വൈകാരിക നിമിഷങ്ങൾ എല്ലായിടത്തും ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നില്ല. മോഹൻലാലിന്റെ അതിഥിവേഷം ചിത്രത്തിന് ആവശ്യത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ താരഭാരം നൽകുന്നു.

എന്നിട്ടും സിനിമ പൂർണമായി വീഴുന്നില്ല. അതിന് പ്രധാന കാരണം 2 പുതുമുഖങ്ങളാണ്. വിസ്മയ മോഹൻലാൽ തന്റെ ശാരീരികശേഷിയും ആക്ഷൻ മികവും ഉപയോഗിച്ച് ആത്മവിശ്വാസമുള്ള അരങ്ങേറ്റം നടത്തുന്നു. ആശിഷ് ജോ ആന്റണി വളരെ കുറച്ച് സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന വില്ലനായി ഓർമയിൽ നിൽക്കുന്നു.

ആക്ഷൻ രംഗങ്ങളാണ് ചിത്രത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത്. അവയ്ക്ക് കൂടുതൽ ഇടവും അവയെ പിന്തുണയ്ക്കുന്ന ശക്തമായ എഴുത്തും ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ ‘തുടക്കം’ സാധാരണ പ്രതികാരത്രില്ലറിന്റെ പരിധി കടക്കുമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ലഭിക്കുന്നത് സുരക്ഷിതമായി പാക്ക് ചെയ്ത, പരിചിതമായ വഴിയിലൂടെ പോകുന്ന ഒരു സ്ത്രീകേന്ദ്ര ആക്ഷൻ ത്രില്ലറാണ്.

എങ്കിലും പേരുപോലെ തന്നെയാണിത് — ഒരു തുടക്കം. വിസ്മയയ്ക്കും ആശിഷിനും. ആ തുടക്കം പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നതുമാണ്.