‘ബെത്‌ലഹേം കുടുംബ യൂണിറ്റ്’: പ്രണയത്തിന്റെ ചെറിയ നിമിഷങ്ങളിൽ വലിയ സന്തോഷം

ഗിരീഷ് എ.ഡിയുടെ സിനിമകളിൽ പരമ്പരാഗത അർഥത്തിലുള്ള നായകനോ നായികയോ ഉണ്ടാകാറില്ല. പകരം, നമ്മുടെ ചുറ്റുവട്ടത്ത് എവിടെയോ കണ്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നിക്കുന്ന മനുഷ്യരാണ് അവിടെ നിറയുന്നത്. ‘തണ്ണീർമത്തൻ ദിനങ്ങളി’ലെ ജെയ്സണും ‘സൂപ്പർ ശരണ്യ’യിലെ സോനയും ‘പ്രേമലു’വിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുമെല്ലാം പ്രേക്ഷകരോട് അത്രവേഗം അടുപ്പമുണ്ടാക്കിയത് അതുകൊണ്ടാണ്. ഗിരീഷിന്റെ അഞ്ചാമത്തെ സംവിധാനസംരംഭമായ ‘ബെത്‌ലഹേം കുടുംബ യൂണിറ്റി’ലും ആ പരിചിതലോകം തുടരുന്നു. എന്നാൽ ഇത്തവണ ചിരിയുടെ അടിയിൽ കുറച്ചുകൂടി പക്വമായ ചില ചോദ്യങ്ങളും സിനിമ ഒളിപ്പിച്ചുവയ്ക്കുന്നു.

പ്രണയം, പ്രായവ്യത്യാസം, കുടുംബം, നാട്ടുകാരുടെ ഇടപെടൽ, സ്ത്രീയുടെ തീരുമാനാവകാശം എന്നിവയെല്ലാം ചേർത്താണ് ചിത്രം കഥ പറയുന്നത്. വളരെ ലളിതമായൊരു കഥയെ സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ചെറിയ സ്വഭാവവിശേഷങ്ങളും സംഭാഷണങ്ങളും കൊണ്ട് രസകരമാക്കുന്നതിലാണ് ഗിരീഷ് എ.ഡിയുടെ മികവ് വീണ്ടും തെളിയുന്നത്.

പുതിയ നാട്ടിലെ ആഷ്‌ലി

മുണ്ടക്കയത്തെ വീട് വിറ്റശേഷം കുടുംബത്തോടൊപ്പം കറുകുറ്റിയിലേക്കെത്തുകയാണ് ആഷ്‌ലി. മമിത ബൈജുവാണ് ആഷ്‌ലിയെ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. വീട്ടിൽ നിരന്തരം വഴക്കിടുന്ന മാതാപിതാക്കളും ഇളയ സഹോദരനും ചേർന്ന അന്തരീക്ഷത്തിൽ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന് വലിയ ഇടമില്ലാത്ത പെൺകുട്ടിയാണ് അവൾ. സ്വന്തം നാട്ടിൽനിന്നുള്ള പറിച്ചുനടൽ ആഷ്‌ലിക്ക് ആദ്യം വലിയ നഷ്ടമാണ്. എന്നാൽ പുതിയ കോളേജും അയൽവാസികളും പതിയെ അവളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുന്നു. സമീപത്തെ സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടുമായും അവൾ അടുക്കുന്നു.

അവിടെയാണ് ജസ്റ്റിൻ എത്തുന്നത്. 30 കഴിഞ്ഞിട്ടും വിവാഹം കഴിക്കാത്ത, നാട്ടിലെ എല്ലാവർക്കും എന്താവശ്യത്തിനും വിളിക്കാവുന്ന വിശ്വസ്തനായ മനുഷ്യൻ. ഭക്ഷണവിതരണ സ്ഥാപനം നടത്തുന്നതിനൊപ്പം അനുജൻ ജോയലിന്റെ ഹ്രസ്വചിത്ര നിർമാണത്തിനും സഹായിക്കുന്നു. നിവിൻ പോളിയാണ് ജസ്റ്റിൻ.

ജസ്റ്റിനോടുള്ള ആഷ്‌ലിയുടെ ഇഷ്ടം പതിയെ വളരുന്നു. ഇവിടെ പതിവ് പ്രണയചിത്രങ്ങളിൽനിന്ന് സിനിമ ഒരു ചെറിയ വഴിമാറ്റം നടത്തുന്നു. ആദ്യം ഇഷ്ടം തുറന്നുപറയുന്നത് ആഷ്‌ലിയാണ്. ജസ്റ്റിൻ അമ്പരക്കുന്നു. പ്രായവ്യത്യാസവും കുടുംബവും നാട്ടുകാരും തന്റെ ഭൂതകാലവും എല്ലാം അയാളെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ പതിയെ ആ ബന്ധത്തെ അംഗീകരിക്കാൻ ജസ്റ്റിനും തുടങ്ങുന്നു. അതോടെ പ്രശ്നങ്ങളും തുടങ്ങുന്നു.

പ്രായവ്യത്യാസത്തെ പക്വമായി സമീപിക്കുന്നു

ഗണ്യമായ പ്രായവ്യത്യാസമുള്ള പ്രണയങ്ങളെ അവതരിപ്പിച്ച പല സിനിമകളും പുരുഷന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ മാത്രം കഥ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. പ്രായം കുറഞ്ഞ സ്ത്രീയെ സ്വാധീനിക്കുന്ന പുരുഷനെ പ്രണയനായകനാക്കി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലെ അസ്വസ്ഥതയും ഇത്തരം ചിത്രങ്ങളിൽ പലപ്പോഴും കാണാം. ‘ബെത്‌ലഹേം കുടുംബ യൂണിറ്റ്’ ഈ കെണിയിൽ വീഴുന്നില്ല എന്നതാണ് പ്രധാന മേന്മ.

ആഷ്‌ലിയെ പ്രണയത്തിലേക്ക് നയിക്കാൻ ജസ്റ്റിൻ ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല. അയാൾ സ്വന്തം ജീവിതവുമായി മുന്നോട്ടുപോകുകയാണ്. ജസ്റ്റിനെ നിരീക്ഷിക്കുകയും അറിയുകയും ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ആദ്യം അതു തുറന്നുപറയുകയും ചെയ്യുന്നത് ആഷ്‌ലിയാണ്. അതേസമയം പ്രായവ്യത്യാസം ഇല്ലാത്തതുപോലെ നടിക്കാനും സിനിമ ശ്രമിക്കുന്നില്ല. ഇരുവരുടെയും ബന്ധം പുറത്തറിയുമ്പോൾ സമൂഹം ആദ്യം പിടിച്ചുകയറുന്നതും അതിലേക്കാണ്.

ഇത് തന്നെയാണ് ചിത്രത്തിന്റെ പക്വത. പ്രായവ്യത്യാസമുള്ള ബന്ധത്തെ അന്ധമായി ആഘോഷിക്കുകയോ ധാർമികപ്രഭാഷണം നടത്തുകയോ ചെയ്യാതെ 2 വ്യക്തികളുടെ തീരുമാനമായി കാണാൻ സിനിമ ശ്രമിക്കുന്നു.

പ്രണയം വളരുന്നത് ചെറിയ നിമിഷങ്ങളിൽ

ഗിരീഷ് എ.ഡിയുടെ സിനിമകളിലെ ഏറ്റവും വലിയ കരുത്ത് ചെറിയ സംഭവങ്ങളെ ശ്രദ്ധേയമാക്കാനുള്ള കഴിവാണ്. ആഷ്‌ലിയും ജസ്റ്റിനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധവും വലിയ പ്രണയപ്രഖ്യാപനങ്ങളിലൂടെയല്ല വളരുന്നത്. പരസ്പരം കേൾക്കുന്നതിലും മറ്റൊരാൾക്ക് നിസ്സാരമെന്ന് തോന്നുന്ന കാര്യങ്ങളെ ഗൗരവമായി കാണുന്നതിലുമാണ്.

ആഷ്‌ലി ഒരിക്കൽ അംഗമായിരുന്ന പെൺകുട്ടികളുടെ സംഗീതസംഘത്തിന്റെ പേര് ‘റൂം 17’ എന്നാണെന്ന് ജസ്റ്റിനോട് പറയുന്ന രംഗം അതിലൊന്നാണ്. പേര് പറഞ്ഞാൽ കളിയാക്കരുതെന്ന് അവൾ മുൻകൂട്ടി പറയുന്നു. ജസ്റ്റിൻ കളിയാക്കുന്നില്ല. മറിച്ച് അതിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുകയും തന്റെ ഫോണിൽ ആഷ്‌ലിയുടെ പേര് അതായി സൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ആഷ്‌ലിക്ക് ജസ്റ്റിനോടുള്ള ഇഷ്ടത്തിന്റെ കാരണം ഇത്തരം ചെറിയ നിമിഷങ്ങളിലൂടെയാണ് സിനിമ വ്യക്തമാക്കുന്നത്. വീട്ടിലുള്ളവർ പോലും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത തന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളെ ഈ മനുഷ്യൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് അവളെ അയാളിലേക്ക് അടുപ്പിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇരുവരും പരസ്പരം പ്രണയം തുറന്നുപറയുന്ന ഇടവേളയ്ക്ക് മുമ്പുള്ള രംഗം ചിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങളിലൊന്നായി മാറുന്നു.

നാട്ടുകാരും വീടുകളും ജനലുകളും

പ്രണയകഥയ്ക്ക് പുറത്തും ‘ബെത്‌ലഹേം കുടുംബ യൂണിറ്റി’ന് ഒരു വലിയ ലോകമുണ്ട്. ഓരോ അയൽക്കാരനും ഓരോ ബന്ധുവിനും സ്വന്തം സ്വഭാവമുണ്ട്. ഗ്ലിക്സണായി എത്തുന്ന റോഷൻ ഷാനവാസ് ശ്രദ്ധേയനാണ്. ജോയലായി സംഗീത് പ്രതാപ് വീണ്ടും തന്റെ സ്വാഭാവികമായ നർമബോധം കൊണ്ട് ചിരിപ്പിക്കുന്നു. സ്വന്തം ഹ്രസ്വചിത്രം ഒരുക്കാനുള്ള ജോയലിന്റെ ശ്രമങ്ങൾ ചിത്രത്തിലെ രസകരമായൊരു ഉപകഥയായി മാറുന്നു.

സുരേഷ് കൃഷ്ണ, വിനയ് ഫോർട്ട്, ശ്യാം മോഹൻ എന്നിവർക്കും ഓർത്തുവെയ്ക്കാവുന്ന നിമിഷങ്ങളുണ്ട്. പ്രത്യേകിച്ച് രണ്ടാംപകുതിയിലെ ശ്യാം മോഹന്റെ വരവ് സിനിമയ്ക്ക് വലിയ ചിരിയുണർത്തുന്നു. ഗിരീഷ് ചെറിയ കഥാപാത്രങ്ങളെ വെറും തമാശയ്ക്കുവേണ്ടി ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല. ആ നാട്ടിലെ സമൂഹജീവിതത്തിന്റെ ഘടകങ്ങളായാണ് അവരെ സ്ഥാപിക്കുന്നത്.

ആ ലോകത്ത് സ്വകാര്യതയ്ക്ക് വലിയ വിലയുണ്ട്. ആരാണ് ആരോട് സംസാരിച്ചത്, എവിടെ പോയി, ആരെ നോക്കി, ആരെ ചേർത്തുപിടിച്ചു എന്നതെല്ലാം സമൂഹത്തിന്റെ വിഷയമാകുന്നു. ഒരു ആലിംഗനമോ കവിളിലെ ഒരു ചുംബനമോ പോലും വലിയ കുറ്റമായി മാറാൻ എത്ര കുറച്ച് സമയം മതിയെന്ന് ചിത്രം രസത്തോടെ കാണിച്ചുതരുന്നു. ആ ചിരിയുടെ അടിയിലാണ് സിനിമയുടെ സാമൂഹിക വിമർശനം.

ചിരിക്കുമ്പോഴും സ്ത്രീയുടെ അവസ്ഥ മറക്കുന്നില്ല

ആഷ്‌ലിയുടെ പ്രണയം പുറത്തറിയുന്നതോടെ സിനിമയുടെ സ്വഭാവത്തിലും മാറ്റം വരുന്നു. അതുവരെ ചിരിച്ചിരുന്ന ചില സാഹചര്യങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നു. സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തീരുമാനം എടുക്കാനുള്ള അവളുടെ അവകാശമാണ് ആദ്യം ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുന്നത്. അമ്മയുടെ വൈകാരിക സമ്മർദവും കുടുംബത്തിലെ പുരുഷാധികാരത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയായി മാറുന്ന അമ്മാവൻ അലക്സിന്റെ ഇടപെടലുമെല്ലാം ആഷ്‌ലിയെ പ്രതിരോധത്തിലാക്കുന്നു. ഇവിടെയാണ് സിനിമയുടെ മറ്റൊരു പ്രധാന നിരീക്ഷണം.

പ്രണയത്തിൽ പ്രശ്നം വന്നാൽ ഏറ്റവും വലിയ വില കൊടുക്കേണ്ടിവരുന്നത് പലപ്പോഴും സ്ത്രീക്കാണ്. പുരുഷൻ വിശദീകരിക്കുകയും ചർച്ചചെയ്യുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ സ്ത്രീയുടെ തീരുമാനാവകാശം തന്നെ ആദ്യം കുടുംബത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാകുന്നു. ഈ അവസ്ഥയെ അതിരുകടന്ന കണ്ണീരിലേക്കോ പ്രസംഗത്തിലേക്കോ കൊണ്ടുപോകുന്നില്ല ഗിരീഷ്. ചിരിയുടെ സ്വഭാവം നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുതന്നെ അതിന്റെ വേദന പ്രേക്ഷകന് അനുഭവിപ്പിക്കുന്നു.

നിവിൻ പോളിയുടെ ജസ്റ്റിൻ

നിവിൻ പോളിയുടെ സ്വാഭാവികമായ ആകർഷണശേഷിയെ മികച്ച രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്ന കഥാപാത്രമാണ് ജസ്റ്റിൻ. വലിയ വീരപ്രകടനങ്ങളൊന്നുമില്ല. സ്വന്തം നാട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും പ്രിയപ്പെട്ട, മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യങ്ങൾ ഓടിനടന്ന് ചെയ്യുന്ന, സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ മാത്രം തീരുമാനിക്കാൻ മടിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനാണ് അയാൾ. ആ സാധാരണത്വത്തിലാണ് നിവിൻ കഥാപാത്രത്തിന്റെ ഭംഗി കണ്ടെത്തുന്നത്.

തമാശരംഗങ്ങളിലെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമയബോധം പഴയ നിവിൻ പോളി ചിത്രങ്ങളെ ഓർമിപ്പിക്കും. അതോടൊപ്പം സ്വന്തം പ്രണയവും ജീവിതവും സംബന്ധിച്ച് ഒരു തീരുമാനം എടുക്കേണ്ടിവരുമ്പോൾ ജസ്റ്റിനിലുണ്ടാകുന്ന ആശയക്കുഴപ്പവും മൃദുവായ ദൗർബല്യവും നടൻ നന്നായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. പ്രേക്ഷകനെ വലിയ പ്രകടനങ്ങളിലൂടെ പിടിച്ചിരുത്തുന്നതിനേക്കാൾ ചെറിയ പ്രതികരണങ്ങളിലൂടെ കഥാപാത്രത്തെ സ്നേഹിപ്പിക്കുന്ന നിവിന്റെ കഴിവാണ് ഇവിടെ കൂടുതൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത്.

സിനിമയുടെ ഹൃദയം മമിത

എന്നാൽ ‘ബെത്‌ലഹേം കുടുംബ യൂണിറ്റി’ന്റെ യഥാർഥ ഹൃദയം മമിത ബൈജുവിന്റെ ആഷ്‌ലിയാണ്. ‘പ്രേമലു’വിലെ റീനുവിന്റെ ഒരു നിഴലും കഥാപാത്രത്തിലില്ല എന്നത് തന്നെ മമിതയുടെ വിജയമാണ്. ആഷ്‌ലി പുറമേ ലജ്ജാശീലയാണെങ്കിലും സ്വന്തം വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ച് വ്യക്തതയുള്ള പെൺകുട്ടിയാണ്. അവൾ പറയുന്നതും പറയാതെ പോകുന്നതും ഒരുപോലെ പ്രധാനമാണ്.

പള്ളിക്കു സമീപമുള്ള ഒരു രംഗത്തിൽ ജസ്റ്റിനോട് എത്രമാത്രം മനസ്സ് തുറക്കാമെന്ന് കണക്കുകൂട്ടുന്നതുപോലെ താഴേക്ക് നോക്കുന്ന ആഷ്‌ലിയുടെ മുഖം തന്നെ കഥാപാത്രത്തെ വിശദീകരിക്കുന്നു. വലിയ സംഭാഷണങ്ങളില്ലാതെ കണ്ണുകളും ചെറിയ ഭാവമാറ്റങ്ങളും കൊണ്ട് ആഷ്‌ലിയുടെ ഉള്ളിലെ ചലനങ്ങൾ മമിത കൈമാറുന്നു. സിനിമ വിജയിക്കുന്നതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങളിലൊന്ന് ഈ പ്രകടനമാണ്.

ചിരി കഥയിൽനിന്ന് തന്നെ

ഗിരീഷ് എ.ഡിയുടെ സിനിമകളിലെ നർമം ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗമാണ്. തമാശ പറയാൻ കഥ നിർത്തേണ്ടിവരാറില്ല. കഥാപാത്രങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായി പെരുമാറുമ്പോൾ അതിൽനിന്നുതന്നെയാണ് ചിരി ഉണ്ടാകുന്നത്. ‘ബെത്‌ലഹേം കുടുംബ യൂണിറ്റി’ലും അതുതന്നെ.

സ്കൂൾ പുനഃസമാഗമത്തിൽ ജസ്റ്റിനോട് വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുന്ന രംഗമാകട്ടെ, ജോയലിന്റെ ഹ്രസ്വചിത്ര നിർമാണമാകട്ടെ, പ്രണയം നാട്ടുകാരിൽനിന്ന് ഒളിപ്പിക്കാൻ ജസ്റ്റിനും ആഷ്‌ലിയും നടത്തുന്ന ശ്രമങ്ങളാകട്ടെ — സാഹചര്യത്തിൽനിന്നാണ് നർമം വരുന്നത്.

സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിൽ പ്രചരിച്ച തമാശകളും സൂചനകളും ചിത്രത്തിലുണ്ട്. എന്നാൽ അവ കഥയ്ക്ക് പുറത്ത് ഒട്ടിച്ചുവച്ചതുപോലെ തോന്നുന്നില്ല. ജോയൽ സംവിധായകനാകുമ്പോൾ ‘ആക്ഷൻ’ എന്നതിനുപകരം ‘അയ്യപ്പാ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നതുപോലുള്ള സൂചനകൾ കഥയുടെ സ്വാഭാവിക അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ലയിക്കുന്നു.

രണ്ടാംപകുതിയിൽ ചെറിയ ഇടർച്ച

ആദ്യപകുതി വളരെ തെളിച്ചത്തോടെയാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. കഥാപാത്രങ്ങളും നാട്ടും ബന്ധങ്ങളും പ്രണയവും പതുക്കെ രൂപപ്പെടുന്നു. രണ്ടാംപകുതിയിൽ കേന്ദ്രസംഘർഷം കൂടുതൽ ശക്തമാകുമ്പോൾ ചില ഉപകഥകളും കഥാപാത്രങ്ങളും ചേർന്ന് സിനിമ അല്പം തിരക്കേറിയതായി തോന്നുന്നു. ചില രംഗങ്ങൾ ആവശ്യത്തിലധികം നീളുന്നതായും അനുഭവപ്പെടാം.

അവസാനത്തിലേക്കെത്തുമ്പോൾ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കപ്പെടുന്ന രീതി കുറച്ചുകൂടി സൗകര്യപ്രദമാണ്. അതുവരെ വളരെ സ്വാഭാവികമായി സംസാരിച്ചിരുന്ന കഥാപാത്രങ്ങൾ ചില അവസാന സംഭാഷണങ്ങളിൽ തിരക്കഥയുടെ ആവശ്യത്തിനനുസരിച്ച് സംസാരിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നു. എന്നാൽ ഈ കുറവുകൾ സിനിമയുടെ ആകെ അനുഭവത്തെ വലിയ തോതിൽ ബാധിക്കുന്നില്ല.

ദൃശ്യങ്ങൾക്ക് മിഴിവേകുന്ന സംഗീതം

അജ്മൽ സാബുവിന്റെ ഛായാഗ്രഹണം ചിത്രത്തിന്റെ പ്രണയഭാവത്തെ മനോഹരമായി ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. വീടുകൾ, ജനലുകൾ, മുറികൾ, വഴികൾ എന്നിവയ്ക്കുള്ളിൽ കഥാപാത്രങ്ങളെ സ്ഥാപിക്കുന്ന രീതി അവരുടെ സ്വകാര്യതയും അതിലേക്ക് സമൂഹം നടത്തുന്ന കടന്നുകയറ്റവും ഒരേസമയം ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. ആകാശ് ജോസഫ് വർഗീസിന്റെ ചിത്രസംയോജനം കഥയിലെ ചെറിയ വിശദാംശങ്ങളെ ഭംഗിയായി കൂട്ടിയിണക്കുന്നു.

എന്നാൽ ചിത്രത്തിന്റെ ആത്മാവാകുന്നത് വിഷ്ണു വിജയിന്റെ സംഗീതമാണ്. ഗാനങ്ങളിലും പശ്ചാത്തലസംഗീതത്തിലും സിനിമയുടെ സ്നേഹവും നൊമ്പരവും നർമവും ഒരുപോലെ നിറയുന്നു. പ്രണയത്തിന്റെ ചെറിയ നിമിഷങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ ചൂട് നൽകുന്നതിൽ സംഗീതത്തിന് വലിയ പങ്കുണ്ട്.

ഒരു മറുചോദ്യവും ബാക്കിയാണ്

പ്രായവ്യത്യാസമുള്ള ബന്ധത്തെ ഇത്ര സ്വാഭാവികമായി കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന സിനിമ മറ്റൊരു ചോദ്യവും ഉയർത്തുന്നു. ഇവിടെ പ്രായം കൂടിയ ആളാണ് പുരുഷൻ; പ്രായം കുറഞ്ഞത് സ്ത്രീ. ഇത് മറിച്ചായിരുന്നെങ്കിൽ നമ്മുടെ സമൂഹം ഇതേ കഥയെ ഇത്രയും ഹൃദയസ്പർശിയായ പ്രണയമായി സ്വീകരിക്കുമായിരുന്നോ? തന്നേക്കാൾ ഏറെ പ്രായം കുറഞ്ഞ പുരുഷനെ സ്നേഹിക്കുന്ന സ്ത്രീയുടെ കഥ വന്നാൽ അതിനോടുള്ള സാമൂഹിക പ്രതികരണം ഇതുപോലെതന്നെയാകുമോ?

‘ബെത്‌ലഹേം കുടുംബ യൂണിറ്റ്’ ഈ ചോദ്യം നേരിട്ട് ചോദിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ചിത്രം കണ്ടിറങ്ങുമ്പോൾ അത് മനസ്സിലേക്കെത്തുന്നു. പ്രണയത്തെ വിലയിരുത്തുന്നതിലും നമ്മുടെ സമൂഹത്തിന് ഇപ്പോഴും പുരുഷനും സ്ത്രീക്കും 2 തരം അളവുകോലുകളുണ്ടെന്നതാണ് അതിന്റെ മറുപുറം.

രണ്ടാം അവസരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള സിനിമ

‘ബെത്‌ലഹേം കുടുംബ യൂണിറ്റ്’ വലിയ കഥ പറയുന്ന സിനിമയല്ല. ഒരാൾ മറ്റൊരാളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്, ഒരാളുടെ ചെറിയ ഇഷ്ടം മറ്റൊരാൾ ഓർത്തുവെയ്ക്കുന്നത്, വിളിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടും വിളിക്കാതെ പോകുന്നത്, തുറന്നുപറയാൻ പേടിക്കുന്ന ഇഷ്ടം, സമൂഹം നോക്കുന്ന കണ്ണുകൾ — ഇത്രയൊക്കെയാണ് അതിന്റെ ലോകം. പക്ഷേ ആ ചെറിയ ലോകത്തിലാണ് സിനിമയുടെ ഭംഗി.

ഗിരീഷ് എ.ഡിയുടെ ഇതുവരെയുള്ള ചിത്രങ്ങളിൽ കൂടുതൽ പക്വതയുള്ള സൃഷ്ടികളിലൊന്നായി ‘ബെത്‌ലഹേം കുടുംബ യൂണിറ്റ്’ മാറുന്നത് അതുകൊണ്ടാണ്. തമാശയിൽനിന്ന് സാമൂഹിക നിരീക്ഷണത്തിലേക്കും അവിടെനിന്ന് വീണ്ടും പ്രണയത്തിന്റെ മൃദുത്വത്തിലേക്കും അനായാസം സഞ്ചരിക്കാൻ സിനിമയ്ക്ക് കഴിയുന്നു. നിവിൻ പോളിയും മമിത ബൈജുവും ചേർന്നുള്ള രസതന്ത്രം അതിന്റെ വലിയ കരുത്താണ്. സംഗീത് പ്രതാപും മറ്റ് സഹതാരങ്ങളും ചേർന്ന് ആ ലോകത്തെ കൂടുതൽ ജീവനുള്ളതാക്കുന്നു.

കുറവുകളില്ലാത്ത സിനിമയല്ല ഇത്. രണ്ടാംപകുതിയിൽ ചെറിയ ചിതറലുണ്ട്. അവസാന പരിഹാരം കുറച്ചുകൂടി സ്വാഭാവികമാകാമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും തീയറ്ററിൽനിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി കൂടെയുണ്ടാകും. ഒപ്പം ആരെയെങ്കിലും ഒന്നു വിളിക്കണമെന്ന തോന്നലും. കുറച്ചുകൂടി സംസാരിക്കണമെന്ന് ഒരിക്കൽ ആഗ്രഹിച്ച ഒരാളെ. കാരണം ‘ബെത്‌ലഹേം കുടുംബ യൂണിറ്റ്’ ഒടുവിൽ പറയുന്നത് വളരെ ലളിതമായ കാര്യമാണ് — സ്നേഹിക്കുന്നതിനെ കരുതണം. ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക് രണ്ടാമതൊരു അവസരവും നൽകണം.